สิงโตน้อยมองหลงเหยียนก่อนเอ่ยออกไป “พี่เหยียน ิญญายุทธ์ของท่านแกร่งกว่าคนอื่นมากโข ส่วนร่างกายท่านยังไม่ได้ผ่านการหลอมทั้งหมด ถึงอย่างไรก็แกร่งกว่าคนทั่วไปมากนัก ท่านลองใช้กายธาตุพลังรับพลังสายฟ้านี้ดู เพื่อทำความเข้าใจกับขีดกำจัดของตัวเอง”
หลงเหยียนพยักหน้า ใช้กายธาตุพลังแปลงกายทันที ไม่นานพลังสายฟ้าที่ใหญ่ดั่งัก็โผเข้าใส่ตัวหลงเหยียน
วินาทีนี้เอง หลงเหยียนกัดฟันแน่น พลังสายฟ้าระลอกนั้นพุ่งเข้าใส่ร่างหลงเหยียน การโจมตีที่แข็งแกร่งนี้กระแทกอวัยวะภายใน ชีพจร และิัสั่นะเือย่างรุนแรง ทันใดนั้น ความรู้สึกเ็ปเหมือนหัวใจกำลังฉีกขาดก็ชาไปทั้งตัว
“ความรู้สึกเหมือนตอนเปิดชีพัขั้นที่หนึ่งเลย ความเ็ปนี้ทำให้ข้าแทบแหลก”
“อดทนไว้ อดทนไว้ ข้าต้องทนให้ได้!”
“อ๊าก!” เขาไม่สามารถทนกับความเ็ปนี้ได้ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงตามใบหน้าหลงเหยียน
นั่นคือพลังสายฟ้าที่มาจาก์ พลังสายฟ้าบนชั้นนภา อันตรายที่มาพร้อมความตาย พร้อมพรากชีวิตหลงเหยียนได้ทุกเมื่อ ในร่างของเขาเกิดพลังสายฟ้าก่อตัวกันเป็ระลอก หากไม่ใช่เพราะพลังปราณคุ้มกันอยู่ เกรงว่าหินวิเศษที่อยู่ในร่างก็คงไม่อาจต้านการโจมตีของพลังสายฟ้านี้ได้
ไม่นานหลงเหยียนก็ััได้ว่าหัวใจหยุดเต้น การมองเห็นของหลงเหยียนพร่ามัว หากไม่ใช่เพราะพลังจิตที่แข็งแกร่ง ยังสามารถััได้ถึงพลังสายฟ้า หลงเหยียนคงไม่ต่างจากคนตาย
ภายในไม่กี่ลมหายใจ จากหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วก็เริ่มกลับมาเต้นอย่างช้าๆ อีกครั้ง ทว่าจังหวะการเต้นยังไม่ปกติ เมื่อครู่โลหิตของเขาก็หยุดไหลเวียนแล้วเช่นกัน เมื่อลมหายใจกลับเข้ามาอีกครั้ง โลหิตก็ค่อยๆ ไหลเวียน
ชีพจรเกิดการเปลี่ยนแปลง เส้นพลังมีพละกำลังกว่าเมื่อครู่
“นี่ นี่เป็ความรู้สึกของการรับพลังสายฟ้าที่หนึ่งอย่างนั้นหรือ?” ในใจหลงเหยียนรู้สึกตกตะลึงมากแล้ว มันคือความรู้สึกเสมือนตายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกกลับเ็ปกว่าการตายหลายหมื่นเท่า
ถึงกระนั้น สุดท้ายหลงเหยียนก็ยังผสานพลังสายฟ้าระลอกที่หนึ่งได้สำเร็จ จากความรู้สึกเ็ปครั้งนี้ หลงเหยียนตระหนักได้แล้ว ความจริงพลังสายฟ้าก็คือร่างกายที่แท้จริงของเรา เปลี่ยนแปลงให้ร่างกายกลายเป็สายฟ้า ไหลเวียนไปทั่วร่าง
ผ่านการหลอมอย่างช้าๆ หลงเหยียนไม่กล้าถอดใจ ลำแสงขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือศีรษะยังคงหมุนไม่หยุด บนท้องนภา หลุมดำขนาดใหญ่หมุนอีกครั้ง หลงเหยียนสามารถผสานพลังสายฟ้าแรกสำเร็จแล้วจริงๆ
จากนั้นสายฟ้าที่ใหญ่ยิ่งกว่าก็ร่วงใส่เหนือศีรษะหลงเหยียน ครั้งนี้พลังสายฟ้าใหญ่กว่าเดิม หลงเหยียนที่เหมือนตายไปแล้วหนึ่งรอบััได้ว่าร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบก้าวะโ คล้ายแกร่งมากกว่าเดิมมาก
“มาเถิด ขีดจำกัดของข้าต้องรับพลังสายฟ้าที่สองได้แน่!”
“โครม!” ครั้งนี้ หลงเหยียนถูกพลังสายฟ้าพุ่งโจมตี สายฟ้าช็อตไปทั้งตัว ทำให้เส้นผมทั้งศีรษะตั้งขึ้น จากนั้นก็มีควันสีดำพ่นออกจากปากหลงเหยียน
ความเ็ปคล้ายหัวใจแตกสลายส่งไปทั่วร่างกาย หลงเหยียนตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก…
จากนั้นหลงเหยียนก็คำรามเสียงดัง ิญญาัที่อยู่ในร่างกายบ้าคลั่ง ความมั่นใจของหลงเหยียนเพิ่มขึ้นไม่น้อย
พลังนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ พลังสายฟ้านั่นเข้าไปในร่างกายหลงเหยียนอีกครั้ง ก่อนถ่ายทอดไปทั่วร่าง พลังทั้งหมดไหลเวียนใหม่อีกครั้ง คล้ายเป็กองฟืนที่เติมลงในกองไฟ สายฟ้ากำลังผสานกันในร่างกายหลงเหยียน มันพุ่งโจมตีภายในร่างกายหลงเหยียนซ้ำๆ เมื่อผสานเข้ากันอีกครั้ง ความเ็ปรวดร้าวก็ชัดเจนยิ่งขึ้น
หลงเหยียนแทบทนไม่ไหวแล้ว ทว่าทุกครั้งที่ความมั่นใจหายไป เขาก็นึกถึงพวกคนสมควรตายที่เคยหยามตน โดยเฉพาะเทียนหลาง หลงเหยียนอยากฆ่าเขาเสียั้แ่ตอนนี้
จากนั้นหลงเหยียนก็นึกถึงวิธีที่สามารถลดความเ็ป ในห้องที่กว้างใหญ่ หลงเหยียนเริ่มรวบรวมพลังปราณ กำหมัดทั้งสองข้างแน่น แล้วชกออกไปกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง
“หมัดลงทัณฑ์ หมัดทะลวงพิภพ หมัดสายฟ้าแปดทิศ หมัดมายา หมัดทะลวง ทำลายให้สิ้นซาก!”
“อ๊าก! เจ็บ เจ็บบัดซบ ข้าแทบจะทนไม่ไหวแล้ว!” หลงเหยียนเบิกตาโพลง สายฟ้าพุ่งออกมาจากดวงตา หลงเหยียนใช้ฝีเท้าซ่อนม่านเมฆ เท้าเริ่มเคลื่อนไหว กำแพงและหลังคา ล้วนเป็ที่ที่หลงเหยียนเดินผ่าน ความเร็วเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
“ข้าต้องทนให้ได้ มาเถิดพลังสายฟ้าที่สาม”
“โครม!”
“อ๊าก…” ในที่สุดหลงเหยียนก็ไม่อาจทนพลังสายฟ้าที่รุนแรงได้แล้ว เขาหลับตาลง หมดสติไปแล้ว ทว่าพลังสายฟ้ายังไม่สลาย เวลานี้เอง สิงโตน้อยพุ่งเข้ามาบังตรงหน้าหลงเหยียนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
สิงโตน้อยใช้ผลึกิญญาที่มีทั้งหมดในร่างกายเพื่อต่อต้านพลังสายฟ้า สายฟ้าระลอกหนึ่งพุ่งเข้าร่างกายสิงโตน้อย หลอมเขาจนกลายเป็สิงโตที่บนตัวมีแสงเปล่งประกาย
ส่วนสิงโตน้อยอ้าปากสีแดงขนาดใหญ่ออก เขี้ยวแหลมปรากฏ
“ฮึ อยากหลอมข้าเป็ผุยผงหรือ?”
“พี่เหยียน ข้าจะช่วยท่านเอง ร่างกายของสิงโตตัวนี้อยู่มานานนับหมื่นปีเชียว อย่าว่าแต่แค่พลังสายฟ้าเลย ต่อให้ต้องผ่านวิบากในบ่อสายฟ้า ข้าก็หาได้เกรงกลัวไม่”
สิงโตน้อยะโเสียงดัง จากนั้นก็หลอมพลังสายฟ้าที่สาม ที่สี่ และที่ห้า!
“พลังสายฟ้าไม่ธรรมดาอย่างที่คิด หากไม่ใช่เพราะพลังข้าถูกผู้อื่นชิงไป… อย่างไรเสียข้ายังทนรับไว้แทนพี่เหยียนได้”
หลงเหยียนล้มลง จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเขาััได้ถึงระลอกอุ่นๆ ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างค่อยเป็ค่อยไป หลงเหยียนก็อึ้งไปทันที
“อะไรน่ะ? สิงโตน้อย นี่เ้ากำลังทำอะไร?”
“พี่เหยียน ไม่ต้องห้ามหรอก ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เราทำมาก็คงสูญเปล่า ท่านลองนึกถึงเทียนหลางที่สมควรตายนั่นสิ วางใจเถิด สิงโตน้อยไม่เป็อะไรหรอก วันนี้ข้าหลอมพลังสายฟ้าเพื่อท่าน สามารถถ่ายพลังผ่านร่างกายข้าสู่ร่างกายท่านได้ นี่คือเหตุผลหนึ่ง การทำแบบนี้จะช่วยลดความเ็ปท่านได้มาก”
หลงเหยียนรู้ว่าแม้กระทั่งความเ็ปนี้ สิงโตยังช่วยตนรับไว้ เวลานี้มันเหงื่อท่วมตัว ร่างกายสั่นอย่างรุนแรง เวลานี้สิงโตแปลงกายเป็ปีศาจอสูรขนาดใหญ่ห้าเมตร มีเพียงร่างกายที่แข็งแกร่งนี้เท่านั้นถึงสามารถรับพลังสายฟ้าได้
จากท่าทางของมันก็ดูออกว่าเ็ปมาก ระดับความเ็ปไม่ได้น้อยไปกว่าตอนหลงเหยียนผสานพลังสายฟ้าเลย
“สิงโตน้อย รีบหยุดลงเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเ้าอาจตายได้ เชื่อข้า หยุดเถอะ พวกเราผสานพลังมากพอแล้ว”
สิงโตน้อยฝืนทนเพื่อหลงเหยียน ร่างกายขนาดใหญ่ พลังสายฟ้าเ่าั้ผ่านผลึกิญญาของสิงโตน้อย ก่อนจะถ่ายไปยังร่างกายหลงเหยียน
หลงเหยียนตื้นตันเหลือเกิน เขาเข้าใจแล้ว ที่แท้วิธีที่สิงโตน้อยพูดถึงคือการใช้ร่างกายของมันช่วยหลอมพลังให้หลงเหยียน จากนั้นก็ถ่ายมายังตน ความสัมพันธ์เช่นนี้ทำให้หลงเหยียนตื้นตันจนน้ำตาไหล นั่นเป็วิธีการที่เสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยตนเชียวนะ
“สิงโตน้อย เ้าบัดซบ รีบหยุดเดี๋ยวนี้ ข้าทนเองได้”
ภายใต้การโจมตีจากพลังสายฟ้าที่น่ากลัว สิงโตน้อยรู้สึกเ็ปไปทั้งตัว ทว่าไออุ่นที่ไหลเข้าสู่ร่างกายหลงหยียน ทำให้เขาััได้ว่าร่างกายกำลังแกร่งขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อยก็แกร่งมากกว่าตอนฝึกวิชากายสุริยะ
--------------------
