เถ้าแก่หงเรียกหลงจู๊ของร้านมาสั่งการ ให้นำน้ำยาปรับผ้านุ่มนี้ส่งไปที่ร้านค้าผ้าสักสามสาขา แล้วแบ่งขายเป็ขวดขนาดกลาง ดูผลตอบรับจากลูกค้าก่อนที่จะตัดสินใจว่า จะร่วมทำการค้านี้หรือไม่
ทางด้านลู่ชิงและครอบครัว เดินมาตามทางที่เถ้าแก่หงแนะนำ ตอนนี้ทุกคนมายืนอยู่หน้าร้านขายสมุนไพร กึ่งโรงหมอเรียบร้อยแล้ว คนป่วยที่มาต่อแถวเพื่อรักษา ส่วนมากเป็ชาวบ้านที่มีรายได้น้อย
แต่เท่าที่มองดูผู้ช่วยหมอที่พูดคุย และสอบถามอาการของคนป่วย ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าที่นี่ดูแลคนป่วยด้วยใจจริง ๆ ลู่เวินจึงตัดสินใจเดินเข้าไปทักผู้ช่วยหมอที่กำลังตรวจคัดคนป่วยเบื้องต้นอยู่
“เอ่อ น้องชายข้าขอรบกวนเวลาเ้าสักประเดี๋ยวได้หรือไม่” ลู่เวินทักทายผู้ช่วยหมอเพื่อจะสอบถามเื่ท่านหมอเกา
“พี่ชายจะสอบถามเื่อันใดหรือขอรับ” ผู้ช่วยหมอได้ยินเสียงจากด้านหลัง จึงหยุดการตรวจคัดกรองคนป่วย และหันมาถามลู่เวินแทน
“ข้าอยากจะขอพบท่านหมอเกา พอดีว่าครอบครัวข้ามีเื่ยาสมุนไพร จะมาพูดคุยกับท่านหมอเกาน่ะ” ลู่เวินบอกกับผู้ช่วยท่านหมอเกาไปตามตรง
“ตอนนี้ท่านหมอเกากำลังตรวจอาการคนป่วยอยู่ แต่ว่าเหลืออีกไม่กี่คนก็จะได้พักแล้วขอรับ ไม่ทราบว่าพี่ชายรอได้หรือไม่” ตอนนี้มีคนป่วยรอตรวจไม่มากจากนั้นท่านหมอเกาก็ว่างแล้ว
“รอได้ ๆ เช่นนั้นรบกวนน้องชายแจ้งท่านหมอไว้ก่อนก็แล้วกันนะ เดี๋ยวข้ากับครอบครัวจะนั่งรออยู่ตรงหน้าร้านนี้แหละ” เพื่อการค้าทำไมเขาจะรอไม่ได้กันล่ะ เมื่อก่อนลำบากกว่านี้ยังผ่านมาได้
“ขอรับ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปแจ้งท่านหมอเกาเอาไว้ก่อน” ผู้ช่วยหมอพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องที่ใช้สำหรับตรวจคนป่วย
“พวกเรานั่งรอกันสักประเดี๋ยวเถิด ท่านหมอเหลือตรวจคนป่วยอีกไม่กี่คนก็จะว่างแล้ว” ลู่เวินเดินกลับมาบอกกับทุกคน ให้นั่งรอบริเวณด้านหน้าร้าน
ทุกคนจึงหาที่นั่งใกล้ ๆ หน้าร้านสมุนไพร พูดคุยเื่การค้าว่าใครอยากทำอะไร อยากเอาสินค้าอะไรออกมาขายในครั้งหน้า จนเวลาผ่านไปเกือบสองเค่อ ผู้ช่วยหมอก็เดินมาบอกพวกเขาว่า ท่านหมอเกาเชิญเข้าไปด้านในห้องทำงานจะสะดวกกว่า
“พี่ชาย ท่านหมอเกาให้ข้ามาเชิญพวกท่านไปที่ห้องทำงานขอรับ”
“ขอบใจเ้ามากนะ พวกเราไปพบท่านหมอกันเถิด” จากนั้นลู่เวินกับครอบครัว ก็เดินเข้าไปที่ห้องทำงานของท่านหมอเกาพร้อมกัน
“คารวะท่านหมอเกาขอรับ/เ้าค่ะ” พวกเขาทำความเคารพท่านหมอเกาพร้อม ๆ กัน
“เชิญนั่ง ๆ ๆ ดื่มชากันก่อน ต้องขออภัยพวกเ้าจริง ๆ ที่ปล่อยให้นั่งรออยู่นาน” หมอเกาเอ่ยขออภัยกับลู่เวินและครอบครัว เนื่องจากมีคนป่วยที่อาการไม่ค่อยดีเท่าใดนักมาให้ตนทำการรักษา
“ไม่เป็อันใดขอรับ เป็พวกข้ามารบกวนท่านหมอ ตอนที่กำลังตรวจรักษาคนป่วยเองต่างหากขอรับ” ลู่เวินกล่าวตอบท่านหมอเกาอย่างนอบน้อม
“จงเหวินบอกกับข้าว่า พวกเ้าอยากมาคุยเื่การค้ากับข้างั้นรึ เหตุใดพวกเ้าไม่ไปติดต่อร้านยาสมุนไพรใหญ่ ๆ เ่าั้ ทำการค้ากับพวกเขาอาจจะดีกว่ามาที่ร้านของข้าก็เป็ได้” จงเหวินเดินเข้ามาบอกเขาก่อนหน้านี้ว่า มีคนมาขอพบเพราะ้าคุยเื่การค้า
“ท่านตาเ้าคะ แม้ร้านยาสมุนไพรเ่าั้จะใหญ่โต แต่พวกเราไม่อยากทำการค้ากับคนเห็นแก่ตัวเช่นนั้นเ้าค่ะ จริงอยู่ทำการค้าย่อมหวังกำไร แต่ต้องไม่เอาเปรียบลูกค้าจนเกินไป แรก ๆ อาจจะค้าขายดีพอลูกค้าเริ่มผิดสังเกต ว่าตนถูกเอาเปรียบพวกเขาจะค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ไม่กลับมาซื้อซ้ำอีกเ้าค่ะ ที่ครอบครัวข้าเลือกร้านสมุนไพรของท่านตา เพราะว่าท่านตารักษาคนป่วยด้วยจิติญญาของคนเป็หมอ มิใช่รักษาเพื่อให้ได้เงินเพียงอย่างเดียว การได้ช่วยเหลือ
ผู้ที่ลำบาก ก็ถือเป็การทำความดีอย่างหนึ่งเช่นกันนะเ้าคะ” ลู่ชิงพูดทีเดียวจนท่านหมอเกาไม่กล้าพูดแทรก
“อืม เ้าช่างเป็คนที่มองความจริงของจิตใจมนุษย์ได้ดีมาก ๆ เอาล่ะลองบอกตามาสิว่าการค้าของพวกเ้า เกี่ยวกับอะไรพอจะอธิบายให้ตาฟังได้หรือไม่” เขาชักจะถูกชะตากับเด็กคนนี้เสียแล้วสิ แม้นางจะอายุยังน้อยแต่รู้จักพูดเกี่ยวกับนิสัยใจคอของคนได้อย่างถ่องแท้
“ข้าจะอธิบายให้ท่านตาฟังอย่างละเอียดเลยเ้าค่ะ การค้าของครอบครัวข้าครั้งนี้เกี่ยวกับยาสมุนไพร ที่ช่วยเื่ลดไข้ แก้ปวดท้อง แก้ท้องเสียและยาน้ำสมุนไพรสำหรับสตรีเ้าค่ะ” อธิบายทีละอย่างน่าจะเข้าใจง่ายกว่ามาก
ตอนนี้ท่านหมอเกากำลังตกตะลึง และนึกทึ่งกับประโยชน์ของยาหลากหลายชนิดไปแล้ว จึงไม่มีคำถามอะไรเกี่ยวกับยา ที่ลู่ชิงเพิ่งพูดให้ฟังเหล่านี้สักเท่าใดนัก เนื่องจากท่านหมอเกากำลังคิดอยู่ว่า ตัวของท่านหมอเกาเอง กว่าจะสกัดตัวยาได้แต่ละอย่าง ช่างเหน็ดเหนื่อยเสียเหลือเกิน แต่เด็กสาวตรงหน้าของตน กลับพูดประหนึ่งว่าการสกัดยาจากสมุนไพร เป็เื่ที่แสนจะง่ายดายสำหรับนางยิ่งนัก
“ท่านตาเ้าคะ”
“จะ จะ เ้ารู้หรือไม่ว่า ยาของพวกเ้ามันล้ำค่ามาก ยาทั้งหมดนี้ล้วนมีประโยชน์มากมาย คนที่ป่วยเป็ไข้หวัด ปวดท้องหรือมีโรคสำหรับสตรี คนไข้ของข้าคงจะเจ็บป่วยได้น้อยลงกว่านี้มาก แม้สมุนไพรบางอย่างจะหาได้บนูเา แต่ไม่ได้รักษาโรคได้ทั้งหมด ต้องขอบคุณพวกเ้าจริง ๆ ที่คิดค้นยาพวกนี้ได้” ท่านหมอเกาแม้จะมีความรู้เื่สมุนไพรแต่ไม่มีเวลาคิดค้นการทำยา เพราะคนไข้ที่มาล้วนมีฐานะยากจน
ลู่ชิงเห็นด้วยกับคำพูดของท่านตา “ที่ท่านตาพูดมาก็ถูกเ้าค่ะ แต่คนเราทุกคนไม่ว่าจะเป็เด็กหรือผู้ใหญ่ ควรดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี ทานอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง เพียงแค่นี้ก็ห่างไกลจากโรคได้ไม่มากก็น้อยเ้าค่ะ”
“ข้าเองก็คิดว่ามันต้องช่วยผู้คน ลดอาการเจ็บป่วยไปได้เยอะทีเดียว เอาล่ะพวกเ้าบอกมาสิว่าจะทำการค้าอย่างไร” ท่านหมอเกาเองก็คิดอยู่เช่นกันว่า การค้านี้คงมีประโยชน์ที่ดีกับผู้คนไม่น้อยเลย
“ข้าคิดว่าเพียงแค่คำพูด ไม่สามารถยืนยันสรรพคุณของยาตามที่ข้าบอกได้ นอกจากจะใช้มันรักษาผู้ป่วยจริง ๆ เท่านั้น ถึงจะรู้ว่าพวกเขามีอาการดีขึ้นจนหายป่วยได้จากการทานยาเหล่านี้ ยาที่ข้านำมาวันนี้จะมอบให้กับท่านไว้ และท่านตาก็ลองให้คนป่วยทานยาพวกนี้ หากได้ผลค่อยมาทำสัญญาการค้าร่วมกันก็ยังทันถมเถเ้าค่ะ เพราะส่วนแบ่งการค้าของยาทั้งหมด ข้าจะขอแบ่งกำไรเพียงสามส่วน โดยครอบครัวของข้าจะจัดส่งยามาให้ท่านตาทุกสิบห้าวันเ้าค่ะ” ลู่ชิงบอกความ้าและเงื่อนไข และระยะเวลาในการส่งยาสมุนไพรให้กับท่านหมอเกาได้ทราบ
ท่านหมอเการู้สึกดีใจมากที่จะมียาดี ๆ ที่ออกฤทธิ์รักษาโรคได้รวดเร็วกว่ายาสมุนไพรต้ม แต่เขาคงต้องลองทำตามที่ลู่ชิงบอก โดยขายยาตามอาการของคนป่วย ไม่อาจขายสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด
“ข้ารู้ว่าท่านตาเป็ห่วงชาวบ้านที่มีรายได้ไม่มาก อยากให้พวกเขามียารักษาดี ๆ บ้าง แต่ท่านตาจะช่วยทุกคนคงเป็ไปไม่ได้ เพราะจะเป็ท่านตาที่ต้องลำบากนะเ้าคะ ถึงกระนั้นก็ไม่อาจโทษชาวบ้านได้เช่นกัน ด้วยอาชีพของชาวบ้านที่มีรายได้น้อย ข้าและคนในครอบครัวคิดว่า อีกไม่นานทุกอย่างต้องดีขึ้นได้แน่เ้าค่ะ” หากตำบลหย่งฝูมีผู้คนเดินทางเข้ามามากขึ้น ชาวบ้านคงมีงานให้ทำหรือจะทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอจะมีความเป็ไปได้เช่นกัน
“นั่นก็จริงอย่างที่เ้าว่ามานะนางหนู หวังว่าเร็ว ๆ นี้สถานการณ์ที่ตำบลหย่งฝูจะดีขึ้น เช่นนั้นตาจะทำตามวิธีการของเ้านะ ยาสมุนไพรที่นำมาวันนี้จะจัดให้คนป่วยนำกลับไปทานที่บ้าน อีกสองสามวันตาจะให้จงเหวินไปแจ้งข่าวกับเ้าว่าได้ผลเป็อย่างไร”
“ตกลงเ้าค่ะ วันนี้ข้านำยามาทั้งหมดอย่างละยี่สิบขวดใหญ่ ท่านตาลองให้คนป่วยทานดูก่อนนะเ้าคะ หลังจากเปิดใช้แล้วต้องเก็บยาปิดฝาให้มิดชิดอย่าให้ถูกแสงแดด มิเช่นนั้นยาอาจจะเสื่อมคุณภาพได้เ้าค่ะ” ลู่ชิงไม่ลืมที่จะกำชับเื่สำคัญกับท่านหมอเกาอีกครั้ง
“อืม ตาไม่ลืมอย่างแน่นอน เดี๋ยวตาจะให้จงเหวินช่วยเขียนวิธีกินยาและการเก็บรักษา แปะไว้ที่ขวดคงจะช่วยเตือนได้อีกทางหนึ่ง” เขาจะให้จงเหวินเขียนรายละเอียดสำคัญ แปะไว้ที่ขวดเพื่อความสะดวกของคนป่วย และญาติที่ต้องคอยดูแลเื่นี้
“เช่นนั้นพวกเราจะรอฟังผลอีกสามวันหลังจากนี้นะเ้าคะ ถ้าหากว่ามีเื่เร่งด่วนหรือสถานการณ์ที่ยาสมุนไพรไม่เพียงพอ ท่านตาให้ท่านน้าจงเหวินไปหาพวกเรา ที่แผงขายอาหารในตลาดได้เลย แต่หากขายดีท่านตาอย่าลืม หาคนมาช่วยดูแลความปลอดภัยที่ร้านด้วยนะเ้าคะ กันไว้ดีกว่าแก้ทีหลังเพราะคนขี้อิจฉาไว้ใจไม่ได้เ้าค่ะ” ลู่ชิงเตือนท่านตาหมออีกครั้ง อย่างไรก็ตามถ้าพวกร้านสมุนไพรใหญ่ ๆ รู้เื่นี้เข้า คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ยิ่งเป็เื่เงิน ๆ ทอง ๆ คนที่มีจิตใจละโมบโลภมาก จะทนไหวได้อย่างไร
“ได้ ๆ ๆ ตาจะทำตามคำแนะนำของเ้าเป็อย่างดี ต้องขอบใจพวกเ้ามากจริง ๆ ที่้าทำการค้ากับร้านสมุนไพรแห่งนี้” เขามั่นใจในยาสมุนไพรของลู่ชิง
แต่คุณภาพของยาจะดีมากน้อยแค่ไหน ก็ต้องลองใช้เองและให้คนป่วยได้ใช้จริง ๆ เสียก่อนถึงจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ
“เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะขอรับท่านลุง เอาไว้พวกเราจะรอฟังผลในอีกสามวัน รับรองว่ายาสมุนไพรเหล่านี้จะเป็ที่น่าพอใจแน่นอนขอรับ” ลู่เวินกล่าวลากับท่านหมอเกา
เมื่อท่านหมอเกาส่งครอบครัวสวีเรียบร้อยแล้ว ก็เรียกจงเหวินเข้ามาหาในห้องทำงาน และให้เขาดูยาสมุนไพรหลากหลายชนิดที่จะนำมาขาย พร้อมอธิบายรายละเอียดให้จงเหวินฟังไม่มีตกหล่น จงเหวินเองได้ฟังสรรพคุณของยาเหล่านี้ ก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ หมายความว่าเขายังได้ทำงานอยู่ที่นี่ต่อ และมีรายได้เลี้ยงดูครอบครัวเหมือนเดิม เขานั่งลงคุกเข่ายกมือขึ้นกล่าวขอบคุณกับ์ ที่ได้ส่งครอบครัวสวีมาช่วยต่อชีวิตของเขากับครอบครัว
และเป็เพราะยาที่มีสรรพคุณดีมาก เนื่องจากมันผ่านกรรมวิธีที่สะอาดจากอีกโลกหนึ่ง ผู้คนจึงหลั่งไหลมาซื้อยาที่ร้านสมุนไพรของหมอเกามากขึ้น หลังจากครบสามวันลู่ชิงจึงได้ทำสัญญาการค้ากับท่านหมอเกา เมื่อเสียงเล่าลือเื่ยาสมุนไพรถูกพูดถึงเป็วงกว้าง ความโลภและอยากได้ยานั่นมา เพื่อนำมาขายในราคาที่สูงจึงมีคนเริ่มวางแผนอย่างเงียบ ๆ เกี่ยวกับการกำจัดร้านยาสมุนไพรของท่านหมอเกา
