ดวงตาของชายชราพร่างพราวจากแสงของดวงดาวทั่วทั้งท้องฟ้า เขาซึ่งเป็ขั้นสั่งสมสามชั้นฟ้ายังคิดไม่ถึงว่าจอมยุทธ์ผู้นี้จะทิ้งสมบัติล้ำค่าเอาไว้มากมายมหาศาลเฉกเช่นนี้!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดวงอาทิตย์ที่สาดแสงอยู่ในเอกภพภายใน!
“ซวนเอ๋อร์ เ้าลองดูดวงอาทิตย์นั่นให้ดีสิ!” ชายชรากล่าว
“นั่นมันกระบี่!” จ้าวซวนตาเป็ประกาย
กระบี่เล่มนั้นจะต้องเป็หนึ่งในสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เป็สิ่งเดียวที่สามารถทัดเทียมกับลูกแก้วัอัคคีได้
ชายชราขั้นสั่งสมหัวเราะเสียงดังลั่นแล้วฟาดฝ่ามือเข้าใส่ดวงอาทิตย์ เปลวเพลิงพังทลายเผยให้เห็นกระบี่ยาวสีแดงชาด
ชายชรายื่นเหยียดมือข้างหนึ่งไปข้างหน้าก่อนที่กระบี่ยาวจักตกลงมาอยู่ในมือเขาอย่างว่าง่าย ปราศจากการต่อต้านใดๆ
จูชิงที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม เขาต้องเสี่ยงตายเพื่อสยบลูกแก้วัอัคคี ถ้าไม่มีศิลาผนึกิญญาพิชิต์ก็คงกลายเป็ขี้เถ้าไปแล้ว
ทว่ากระบี่ยาวสีแดงชาดนั่นเห็นได้ชัดว่าเป็ศัสตราวุธิญญาระดับเดียวกันกับลูกแก้วัอัคคี เหตุใดชายชราถึงมันได้อย่างง่ายดายล่ะ?
“ฮ่าๆๆ ศัสตราวุธิญญาลึกลับระดับสูง คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจักมีศัสตราวุธิญญาระดับนี้เป็ของตัวเอง!” จ้าวเต้าซวนหัวเราะฮ่าๆ
วิหารสมุทร์มีศัสตราวุธิญญาขั้นลึกลับระดับสูงอยู่เพียงชิ้นเดียว ปกติแล้วมีเพียงอดีตเ้าวิหารเท่านั้นที่มีสิทธิ์ แม้ว่าเขาจักเป็หนึ่งในผู้าุโของวิหารสมุทร์ แต่ศัสตราวุธิญญาที่ใช้นั้นเป็แค่ขั้นลึกลับระดับต่ำ อีกทั้งกว่าจะหลอมศัสตราวุธิญญานี้สำเร็จต้องเสียเวลาหลายสิบปีในการรวบรวมวัสดุล้ำค่าฟ้าดิน
ทว่าเพลานี้กลับได้ศัสตราวุธิญญาขั้นลึกลับระดับสูงมาอย่างไม่คาดฝัน พลานุภาพนั้นหาที่เปรียบมิได้ ด้วยความแข็งแกร่งของศัสตราวุธนี้ พลังของเขาจะต้องพุ่งสูงเป็ทวีคูณหลายเท่าตัว
“กระบี่กระดูกังั้นรึ!” เฒ่าปีศาจมองกระบี่เล่มนั้นแล้วยิ้มเล็กน้อย
นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจยิ่งยวดว่าเ้าของคลังสมบัติลับเป็ขยะ ได้ศพัแท้จริงมาทั้งทีแต่กลับเอาเน่ยตันไปหลอมเป็ลูกแก้วัอัคคี ส่วนกระดูกนำก็นำมาทำเป็กระบี่กระดูกั!
“ดูเหมือนเ้าคงต้องไปหาตาแก่นั่นในภายหลัง” เฒ่าปีศาจถอนหายใจเล็กน้อย
“ทำไมล่ะ?” จูชิงตะลึงงัน
“เพราะลูกแก้วัอัคคีกับกระบี่กระดูกัเป็ของคู่กัน ถ้าข้าเดาไม่ผิด ศัสตราวุธทั้งสองสามารถผสานรวมเป็หนึ่งเดียวกันได้ หลังจากที่ผสานแล้ว เดาว่าน่าจะเป็ศัสตราวุธิญญาขั้นปฐี” เฒ่าปีศาจกล่าว
“ศัสตราวุธิญญาขั้นปฐี!” จูชิงใจสั่นสะท้านราวเผชิญกับแผ่นดินไหว ลำพังแค่คำว่าศัสตราวุธิญญาขั้นปฐีก็พอที่จะทำให้เขาคลุ้มคลั่งแล้ว
“ทำไมถึงไม่ใช่ตอนนี้ล่ะ?” จิตสังหารสะท้อนผ่านแววตาของจูชิง
เฒ่าปีศาจเบะปาก “หากเ้าฆ่าเขาได้ถ้าเ้าจะออกไปตอนนี้ข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่ข้าคิดว่าโอกาสที่เ้าจักตายสูงกว่าโอกาสที่เ้าจะทำสำเร็จ”
คำพูดของเฒ่าปีศาจเหมือนกับเอาน้ำเย็นราดหัวจูชิง ขณะเดียวกันก็ทำให้เขาตื่นจากภวังค์
ต่อหน้าชายชราขั้นสั่งสม จูชิงเป็ฝ่ายเสียเปรียบโดยสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชายชราที่กระบี่กระดูกัย่อมสามารถฆ่าจูชิงให้ตายได้ในพริบตาเดียว
ไม่ว่าจูชิงจักฝึกฝนวิชาลับแบบใดหรือผสานอักขระาหลัวโหวมาแล้วกี่อักขระย่อมไม่อาจต่อต้านกระบี่ชายชราได้
ชายชราถือกระบี่กระดูกั เพียงตวัดกระบี่หนึ่งครั้ง ดวงดาวทั่วท้องฟ้าร่วงหล่น ของล้ำค่าฟ้าดินมากมายตกลงสู่ปฐี
ถึงพวกฮว๋างจ้านจะอิจฉาริษยาแค่ไหนก็ทำได้เพียงมอง แม้ว่าเอกภพภายในจักอยู่ตรงหน้า แต่ถ้าเหาะเหินเดินอากาศมิได้ก็ไม่สามารถเข้าไปในเอกภพภายในได้
ถ้าพวกจูชิงเข้าไปพร้อมกับคนอื่นๆ พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าไปในเอกภพภายในได้เช่นกัน เว้นเสียแต่ว่าเฒ่าปีศาจจักเป็คนลงมือ
ชายชราเก็บสมบัติทั้งหมดที่มีจนหมดแล้วไปจากเอกภพภายใน จอมยุทธ์ข้างนอกมองถุงเอกภพหลายสิบใบที่แขวนอยู่รอบเอวของชายชรา ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างโดยพลัน อยากพุ่งตัวเข้า่ชิง แต่น่าเสียดายที่ช่องว่างระหว่างพวกเขากับชายชรานั้นห่างกันมากเกินไป ถึงทุกคนจะร่วมมือกันก็ใช่ว่าจักสามารถเอาชนะชายชราได้
“จัดการเอกภพภายในเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนดวงที่เหลืออยู่...” ชายชรามองดวงอาทิตย์อีกดวงหนึ่ง
ทุกครั้งที่ขั้น์ปฐียกระดับหนึ่งชั้นฟ้าจะมีเอกภพภายในเกิดขึ้นอีกแห่งหนึ่ง จอมยุทธ์ขั้น์ปฐีสองชั้นฟ้าสามารถวิวัฒน์เอกภพภายในสองแห่ง ที่ที่จูชิงอยู่เป็หนึ่งในเอกภพภายในเท่านั้น
“แหลกไปซะ!” ชายชราหมุนควงกระบี่กระดูกั แสงกระบี่สะบั้นฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งปราดออกไป
ก่อนหน้านี้เขาต้องโจมตีติดต่อกันหลายสิบครั้งกันเพื่อทลายเอกภพภายใน แต่พอมีกระบี่กระดูกัในมือแล้วแค่กระบี่เดียวก็เกินพอ!
“ตู้มมม!” ทันใดนั้นฝ่ามือสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นในเอกภพภายใน ฝ่ามือนั่นคว้าแสงกระบี่เอาไว้แล้วบีบมันอย่างแรง จากนั้นแสงกระบี่ก็แหลกสลายเป็เสี่ยงๆ
“เป็ไปได้ยังไง!” ม่านตาของจ้าวเต้าซวนหดเล็กเท่ารูเข็ม แสงกระบี่ถูกสกัดกั้นได้อย่างไร
ทันใดนั้นดวงอาทิตย์ก็สั่นะเืร่วงตกลงมาจากท้องฟ้า!
“แย่ล่ะสิ หลบเร็ว!” หมู่ชนตกตะลึง หากเอกภพล่มสลาย พวกเขาทั้งหมดจักต้องดับสิ้นวายชีวา
ทว่ามันหล่นลงมาแค่ไม่กี่ร้อยฟุตแล้วลอยกลับขึ้นไปใหม่ หลบซ้ายพุ่งขวาออกไปจากเอกภพแห่งนี้
เอกภพภายในไปจากเอกภพเองได้ด้วยหรือ จ้าวเต้าซวนไม่เคยได้ยินเื่ประหลาดเช่นนี้มาก่อน
อย่างไรก็ตามเขาได้กระบี่กระดูกัมาแล้ว กอปรกับของล้ำค่าฟ้าดินในเอกภพภายในก็เพียงพอที่จะยกระดับขั้นบำเพ็ญเพียรของเขาแล้ว นี่สามารถทำให้พวกเขาก้าวไปสู่ขั้นสั่งสมหกชั้นฟ้าได้
เพราะการปรากฏตัวของจ้าวเต้าซวน เหล่าจอมยุทธ์เมืองสมุทร์ไม่กล้าเคลื่อนไหวอีกต่อไป ขั้นสั่งสมประจักษ์กายที่นี่ นั่นหมายความว่าทุกสิ่งทุกอย่างในคลังสมบัติลับนั้นเป็ของเขา
“ซวนเอ๋อร์ ที่นี่มีอะไรดีๆ อยู่อีกหรือไม่?” จ้าวเต้าซวนเอ่ยถาม
“ไม่มีแล้ว” จ้าวซวนส่ายหัว
จ้าวเต้าซวนพยักหน้าแล้วออกไปจากที่นี่พร้อมกับจ้าวซวนโดยไม่หันหลังกลับมามองเอกภพ
“ดวงตาเ้าเด็กนั่นไม่ใช่ดวงตาสามัญ!” เฒ่าปีศาจกล่าว
“ตาข้าก็เหมือนกัน!” จูชิงเบะปาก
“ดูเหมือนจักเป็เนตรสมบัติ หนึ่งในสามสิบหกเนตริญญา!” เฒ่าปีศาจพูด
“สามสิบหกเนตริญญาคืออะไร?” จูชิงตะลึงงัน
“เนตริญญากำเนิดขึ้นในยุคดึกดำบรรพ์ ในยุคสมัยนี้ไม่มีเนตริญญาเช่นนั้นอยู่แล้ว” เฒ่าปีศาจอธิบาย สุ้มเสียงผิดหวังเล็กน้อย
เนตรสมบัติเป็เนตรที่พิเศษยวดยิ่งในสามสิบหกเนตริญญา ถึงผู้ที่เนตรสมบัตินั้นจะไม่มีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ทว่ามีความสามารถที่ทุกคนต้องอิจฉาก็คือการล่าสมบัติ
ผู้เนตรสมบัติสามารถมองเห็นพลังปราณที่คนธรรมดามองไม่เห็น ซึ่งพวกเขาเรียกมันว่าปราณสมบัติ ยิ่งปราณสมบัติแข็งแกร่งมากเท่าไหร่สมบัติก็ยิ่งมีค่าเท่านั้น
เนตรสมบัติไม่สามารถฝึกฝนได้ มันค่อยๆ พัฒนาตามอายุ ขอบเขตการค้นหาก็จะกว้างขึ้นเรื่อยๆ ว่ากันว่าเมื่อมันพัฒนาจนสมบูรณ์แบบ มองปราดเดียวก็รู้ได้เลยว่ามีอะไรอยู่ในโลกบำเพ็ญเพียรนี้
“ผิดแผกพิสดารขนาดนั้นเชียว?” จูชิงอุทานอย่างอดไม่ได้
“ความจริงแล้วดวงตาของเ้าก็มีความข้องเกี่ยวกับสามสิบหกเนตริญญาอยู่บ้าง ดูคล้ายคลึงกับเนตรกระบี่” เฒ่าปีศาจพูด
“แต่ถ้าใช้มากเกินไปข้าจะตาบอดเอาน่ะสิ” จูชิงหมดสิ้นจนหนทางกับเื่นี้ยวดยิ่ง ไม่ว่าดวงตาคู่นี้จักแกร่งกล้าเพียงใด แต่ตราบใดที่ยังมีข้อบกพร่อง เขาก็ไม่กล้าใช้มันสุ่มสี่สุ่มหก
“กระดองเต่าที่เ้าได้มาก่อนหน้านี้น่าจะเป็ของล้ำค่าของจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ยุคดึกดำบรรพ์ แต่เพราะมันไม่สมบูรณ์ ดังนั้นจึงมีข้อจำกัดมากมาย ถ้าเ้าได้เจตจำนงกระบี่หญ้าแห้งแบบสมบูรณ์มาน่าจักนำมาหลอมเป็เนตรกระบี่ได้” เฒ่าปีศาจกล่าว
“ค่อยว่ากันเถอะ ตอนนี้ข้าอยากรู้ว่าข้าจะไปจากที่นี่ได้อย่างไร แล้วไหนจะยังมีจอมยุทธ์ที่อยู่ข้างล่างนี่ล่ะ?” จูชิงยิ้มเจื่อน
ตอนนี้เขาติดอยู่ในเอกภพภายใน ข้างนอกยังมีจอมยุทธ์อยู่อีกหลายคน ถ้าเขาปรากฏตัวจักต้องถูกรุมทึ้งจนตายอย่างแน่นอน
คนข้างนอกเข้ามาในเอกภพภายในไม่ได้ แต่จูชิงก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน
โชคดีที่เอกภพมีพลังปราณธาตุไฟเพียงพอ จูชิงจึงฝึกฝนได้ไม่มีปัญหา!
ลูกแก้วัอัคคีลอยล่องเหนือศีรษะของจูชิง ลมปราณหลั่งไหลเข้าไปในลูกแก้วัอัคคี แต่ละเส้นลมปราณแปรเปลี่ยนเป็งูอัคคี
จูชิงพยายามสื่อสารกับิญญาเก้าัคะนองน้ำที่อยู่ในลูกแก้วัอัคคี ทว่าพวกมันไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ซ่อนตัวหลับใหลอยู่ในส่วนลึกของลูกแก้ว
จูชิงเป็เ้าของลูกแก้วัอัคคีแล้ว ดังนั้นิญญาเก้าัคะนองน้ำจึงไม่สามารถทำร้ายจูชิงได้ แต่พวกมันก็ไม่ยอมรับจูชิงเป็เ้านายจึงเลือกที่เข้าสู่ห้วงนิทรา
แม้ว่าจูชิงจะไม่สามารถควบคุมิญญาเก้าัคะนองน้ำได้ แต่งูอัคคีที่อยู่ในลูกแก้วัยังพอเชื่อฟังคำสั่งของเขาอยู่บ้าง เขาควบคุมงูอัคคีหลายสิบตัวให้เข้าใกล้ิญญาเก้าัคะนองน้ำ
คลื่นพลังน่าพรั่นพรึงของิญญาัคะนองน้ำทำให้เหล่างูอัคคีหวาดผวา ทว่าภายใต้การควบคุมของจูชิง พวกมันจึงยังคงต้องเข้าใกล้ิญญาเก้าัคะนองน้ำ
คลื่นพลังรอบๆ ิญญาัคะนองน้ำเป็ประโยชน์อย่างยิ่งยวดต่องูอัคคี ถ้าอยู่ใกล้กับิญญาัคะนองน้ำความเร็วในการฝึกฝนจักพุ่งทะยานขึ้นสูงเป็เท่าทวี
สภาพแวดล้อมรอบตัวของจูชิงกลายเป็มหาสมุทรเพลิง พลังปราณธาตุไฟในอากาศถูกอักขระิญญาปีศาจเพลิงดูดซับต่อเนื่อง ในเวลาเดียวกัน จูชิงก็ขับเคลื่อนวิชาลับกลืนปราณกลืนกินพลังปราณฟ้าดิน
มหาสมุทรโลหิตในตันเถียนเดือดพล่าน อสรพิษโลหิตประจักษ์นอนขนดอยู่เหนือมหาสมุทรคอยกลืนกินลมปราณ
ถึงจูชิงจะมีปรากฏการณ์นภามหาสมุทรโลหิตวิวัฒน์ัที่พบเจอได้ยากยิ่ง ทว่าขั้นบำเพ็ญเพียรยังไม่เพียงพอจึงไม่สามารถพัฒนาให้กลายเป็ัได้
หนึ่งเดือนผ่านไป จอมยุทธ์กลุ่มแรกของเมืองสมุทร์ที่มาถึงคลังสมบัติลับก็ไปจากที่นี่ แต่ก็ยังมีจอมยุทธ์คนอื่นๆ หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย บ้างก็โชคดีได้ของล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในที่ลับสายตา
แม้ว่าจอมยุทธ์ส่วนใหญ่ในเมืองสมุทร์จะขุ่นเคืองตระกูลฮว๋าง แต่หลังจากที่แจกจ่ายจัดสรรของล้ำค่าแล้ว วังิญญาสมุทรก็มิได้ซักไซ้อะไรต่อ โดยเฉพาะเื่ที่เกี่ยวข้องกับวิหารสมุทร์ กระทั่งวังิญญาสมุทรก็มิอาจหาญกล้าล่วงเกิน
