ตี้หลิงหานขว้างก้อนหินในมือใส่หลังของเป่ยหมิงเย่ พร้อมพ่นเสียงหัวเราะเย็นชา        เป่ยหมิงเย่รู้สึกเพียงความปวดร้าวที่แผ่นหลัง ราวกับถูกกระแทกด้วยสิ่งของบางสิ่ง ทว่าชั่วขณะนั้นจิตใจของเขาล้วนจดจ่ออยู่กับฮวาเหยียนและหยวนเป่า สุดท้ายจึงเพิกเฉยต่อ...