“ไหวค่ะ” หญิงสาวในชุดนักเรียนเดินตามหลังมารดา พร้อมกับทอดสายตามองไปรอบ ๆ สถานปฏิบัติธรรม ทว่ามีบางอย่างดึงดูดความสนใจให้หญิงสาวหยุดเดิน แล้วเลื่อนดวงตากลมเงยขึ้นมองไปยังผาสูงลิบ ก่อนสายลมเย็นจะพัดมาปะทะกายให้รู้สึกผ่อนคลาย คล้ายกับกำลังหลุดมายังอีกมิติหนึ่ง
“ลินทางนี้ลูก” มารดาของเธอกวักมือเรียกไกล ๆ ก่อนที่สองเท้าเล็กจะวิ่งตามมารดาไป
“เดินทางมาเหนื่อยแย่เลยสิ” พระชรากล่าวขึ้น หลังจากสองแม่ลูกก้มกราบด้วยความเคารพ
“ทีแรกก็เมื่อยเอาการอยู่เ้าค่ะ แต่พอเห็นยอดเขาจากไกล ๆ แล้ว ก็หายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งเลยเ้าค่ะ ไม่คิดว่าที่นี่จะงดงามถึงเพียงนี้ ดิฉันว่าเหมาะกับการปฏิบัติธรรมเป็ที่สุดเ้าค่ะ”
“อืม เจ็ดวันนี้ก็ขอให้ปฏิบัติกันอย่างตั้งใจนะ แล้วแม่หนูนั่นจะทำได้รึเรา ยังวัยรุ่นอยู่แท้ ๆ เชียว โดนคุณแม่บังคับมาหรือเปล่า”
“ดิฉันไม่กล้าบังคับลูกหรอกเ้าค่ะ แต่ลูกก็ว่าง่ายเหลือเกิน บอกให้มาก็มาเ้าค่ะ”
“นั่นแหละเขาเรียกบังคับ” พระครูพูดคุยอย่างเป็กันเอง ก่อนที่ใบหน้าของหญิงสาวจะแย้มยิ้มออกมาเป็ระยะ พร้อมกับสายลมพัดอ่อนเข้ามาให้บรรยากาศเย็นสบายตลอดเวลา
“แล้วแม่หนูชื่ออะไรล่ะ”
“ลินเ้าค่ะ”
“ชื่อจริงล่ะ”
“นลินญาเ้าค่ะ”
“นลินญารึ” พระครูนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง
“มีอะไรเหรอเ้าคะ” พิมลวรรณ์เห็นท่าทางของพระครูประหลาดไป จึงเอ่ยถามพร้อมกับพนมไหว้ค้างไว้
ก่อนที่พระครูจะหันไปยังรูปปั้นนาคีสีทองขนาดไม่ใหญ่มาก ตั้งอยู่บันไดทางขึ้นเขา แล้วหันกลับมายังนลินญาที่นั่งพับเพียบเรียบร้อย กิริยาแตกต่างจากวัยรุ่นทั่วไป
“พระครูเ้าคะ มีอะไรเหรอเ้าคะ” พิมลวรรณ์เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่พระครูจะยกยิ้มแล้วถอนหายใจพลางส่ายศีรษะไปมา
“อาตมาแค่แปลกใจ ว่าชื่อของแม่หนูนี่ ตรงกับตำนานที่ชาวบ้านเล่าขานสืบต่อกันมาเท่านั้นเอง”
“ตำนานอะไรเหรอเ้าคะ”
“ตำนานของศตนันท์นาคราช พญานาคผู้รอคอยคนรักของเขากลับมา”
“แล้วชื่อของลูกสาวดิฉันเกี่ยวอะไรกับตำนานนี้เหรอเ้าคะ” พิมลวรรณ์ขมวดคิ้วแปลกใจ ก่อนที่รอยยิ้มเมตตาของพระครูจะเผยออกมา แล้วเลื่อนสายตาไปยังหญิงสาวที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ตรงหน้า
“นลินญา คือนามของนาคีผู้เป็คนรักของศตนันท์นาคราช” หลังจากได้ยิน หญิงสาวชะงักนิ่ง พลันก้มหน้าลงพร้อมหัวใจสั่นระริกอย่างไม่ทราบสาเหตุ ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมาพลันหวนนึกถึงฝันประหลาดนั้นขึ้นมา
“คนเรามักเวียนว่ายตายเกิดนับภพนับชาติไม่ถ้วน ไม่มีใครรู้หรอกว่าอดีตเราเคยเกิดเป็อะไรมาบ้าง อยู่ที่นี่อาตมาก็ขอให้ตั้งใจปฏิบัติให้มาก เพราะด้วยโลกปัจจุบันน้อยนักที่จะมีเวลาชำระล้างดวงจิตตัวเองให้สะอาด เอาล่ะ...เดี๋ยวอาตมาจะให้แม่ชีพาขึ้นไปยังที่พัก จัดแจงทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย หลังจากอาทิตย์ตกดิน เราจะไปนั่งฝึกกรรมฐานกันที่ริมธารทางด้านนั้น” ก่อนที่สองแม่ลูกจะกราบลาพระครู แล้วหันตัวเดินตามแม่ชีขึ้นไปยัง้า หญิงสาวเลื่อนสายตาไปยังรูปปั้นนาคีสีทองที่ตั้งเด่นตระหง่านตรงทางขึ้น
“นลินญานาคี” ป้ายแกะสลักติดอยู่ที่ฐานรูปปั้นนั้นอย่างเด่นชัด ก่อนที่หญิงสาวจะละสายตาแล้วเดินผ่านไป
