ขิมม์ชวนคุย

    “ก็พ่อแก่แล้ว… พอแล้วกับชีวิตที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ มีทรัพย์เยอะก็เหนื่อยดูแล… กะว่าอาจจะขายแล้วเก็บเอาไว้ใช้เองแค่ยี่สิบล้านก็พอ… ที่เหลือยกให้ไอ้ตุลย์ทั้งหมด”

    คำพูดที่ได้ยิน…

    ทำให้ขิมม์ถึงกับตาลุกวาว แอบบวกลบคูณหารเป็๞ตัวเลขอยู่ในใจ

    หล่อนคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ตัดสินใจแต่งงานกับตุลย์ลูกชายของเขาแล้วจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้อง

    “แล้วคุณพ่อจะทำพินัยกรรมเมื่อไรคะ… ”

    ความอยากรู้บวกความโลภเร่งเร้าให้ถาม

    “ยัง… อาจจะยังไม่ใช่เร็วๆ นี้… ”

    เจสันกล่าว…

    คำพูดที่ได้ยินชัดเจนเต็มสองหู ทำเอาความหวังของสะใภ้อย่างขิมม์ต้องดับวูลลงทันใด นึกว่าเขาจะยกสมบัติให้ลูกชายในวันสองวัน

    และในระหว่างที่พ่อสามีกับสะใภ้กำลังยืนคุณกันอยู่ที่ระเบียงเทอเรสของบ้านสองชั้นหลังใหญ่อย่างถูกคอ เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังก็ทำให้ทั้งสองคนหันกลับมามองทางด้านหลัง

    “สวัสดีครับพ่อ… อยู่ตรงนี้นี่เอง กำลังคุยอะไรกันอยู่ครับ… ”

    ตุลย์เดินออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟที่ถืออยู่ในมือ เดินเข้ามาใกล้พ่อผัวกับสะใภ้กำลังคุยกันอย่างออกรสชาติ

    “พ่อกำลังบอกกับหนูขิมม์ว่าในอนาคตพ่อจะยกที่ดินและบ้านหลังนี้ให้แก… ”

    เจสันมองสบตาลูกชาย

    “ขอบคุณครับพ่อ… ”

    ตุลย์ยกมือไหว้ รู้ว่ายังไงตนก็คือลูกชายคนเดียวที่จะได้รับมรดก แม้เจสันจะเป็๲แค่พ่อเลี้ยงที่มาแต่งงานกับแม่ของตนในภายหลัง แต่เขาก็รับรองบุตรอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

    “ไม่ต้องรีบครับ… ผมรู้ว่ายังไงพ่อก็ต้องยกให้ผมอยู่แล้ว”

    ตุลย์กล่าวติดตลก…

    แต่คนที่ไม่ตลกและแอบคิดเป็๞จริงเป็๞จังก็คือขิมม์ผู้เป็๞ภรรยา ถ้าได้เงินจากการขายบ้านและที่ดินผืนนี้ก็จะมีกินมีใช้ไปตลอดทั้งชาติ คงไม่ต้องทำงานบริษัทเอกชนอย่างที่เป็๞อยู่ทุกวันนี้

    “หิวกันหรือยัง… ไปกินข้าวกันเถอะอาหารมาพร้อมแล้ว… ”

    เจสันเรียกลูกชายและสะใภ้…

    เหลือบมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์เข้ามาส่งอาหารอย่างเช่นทุกวันจนเป็๲ภาพชินตา

    เป็๞เพราะว่าอยู่คนเดียว เจสันก็เลยไม่ต้องทำอาหารกินเองให้ยุ่งยาก ทุกวันนี้จึงใช้วิธีผูกปิ่นโตกับร้านอาหาร

    ซึ่งเป็๲วิธีที่สะดวกและง่ายที่สุด สำหรับพ่อม่ายอย่างเจสันที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังนี้

    ในเวลาต่อมา…

    ตอนค่ำ หลังจากนั่งดื่มและสนทนากันอยู่ที่ม้าหินอ่อนสีขาวตั้งอยู่กลางลานหญ้าหน้าบ้าน ตุลย์ก็เอ่ยชวนขิมม์ไปเล่นน้ำที่สระว่ายน้ำหลังบ้าน

    เป็๲สระว่ายน้ำขนาดย่อมที่เจสันสร้างเอาไว้ตอนปลูกบ้านหลังนี้ขึ้นมาใหม่ๆ หลังจากตัดสินใจแต่งงานกับนางวิไลแม่ของตุลย์ซึ่งเป็๲แม่หม้ายลูกติดคือตุลย์ ในตอนนั้นตุลย์เพิ่งมีอายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น

    “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับพ่อ… ”

    ตุลย์รู้สึกอยากเล่นน้ำ…

    ด้วยอากาศในค่ำคืนนี้ค่อนข้างร้อนและอบอ้าวราวกับฝนใกล้จะตก จึงอยากชวนภรรยาลงเล่นน้ำคลายร้อน

    “เอาเลย… ตามสบายนะ… เดี๋ยวพ่อจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วเข้านอน พรุ่งนี้จะได้มีแรงขับรถพาแกกับขิมม์เที่ยว”

    เจสันกล่าว…

    วางแผนเอาไว้ว่าพรุ่งนี้จะพาลูกชายกับสะใภ้ไปเที่ยวชมชายหาดปากน้ำปราณบุรีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้าน

    “ขอบคุณมากครับพ่อ… เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

    ตุลย์มองส่งร่างสูงใหญ่ของผู้เป็๲บิดาที่กำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวเดินเข้าไปในบ้าน ตอนนี้ที่ม้าหินอ่อนก็เหลือแค่ตุลย์กับขิมม์เพียงสองคนเท่านั้น

    “ที่รักจ๋าเราไปเล่นน้ำกันดีกว่า… ”

        ได้เวลาที่รอคอย…

        ตุลย์ชวนเสียงหวาน จูงมือหญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ พากันมาที่สระว่ายน้ำหลังบ้าน

        ครู่ต่อมา…

        เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน…

        ภายหลังเสร็จจากใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน เจสันทิ้งกายลงบนที่นอนทั้งสภาพที่ยังนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว

    เขาพยายามข่มตาให้หลับ…