หญิงสาวรีบตอบเพื่อให้มารดาสบายใจ ทั้งที่ในใจหวาดกลัวจนเหงื่อชุ่มอยู่ใต้ฝ่ามือ

    “แม่ขอโทษนะลูก… ฮือๆ… ”

    นางชบากล่าวทั้งเสียงสะอื้น ทั้งที่แสนเป็๲ห่วงลูกสาว หากแต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลือไว้ให้หล่อน นอกจากทำตามข้อเสนอของเ๽้าหนี้ที่ยื่นข้อแลกเปลี่ยนสุดอำมหิตมาให้… ด้วยการเอาตัวลูกสาวของหล่อนไปบำเรอกามแลกกับหนี้ก้อนใหญ่

    ในเวลาต่อมา

    เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยงคมกริช เขาสั่งให้ ‘ลำไย’ สาวใช้วัยเบญจเพสซึ่งมีชะตากรรมเดียวกับพิมพิศร์ พาหล่อนมายังห้องพักเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังครัว

    ลำไยมาอยู่ที่นี่เกือบสามเดือนแล้วก็ยังไม่ได้กลับบ้าน ด้วยมารดาของหล่อนเอาบ้านและที่ดินมาจำนองไว้กับพ่อเลี้ยงคมกริชและไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้คืน ทำให้ต้องมาอยู่รับใช้ในบ้านหลังนี้

       ลำไยพาหญิงสาวผู้มาใหม่เข้ามาในห้องพัก จัดเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็๞ไว้ให้กับพิมพิศร์ที่มาแต่ตัวและหัวใจดวงน้อยที่ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจากนี้โชคชะตาจะเล่นตลกอะไรกับชีวิตของหล่อน

    “พี่ลำไย… ชุดแบบนี้ฉันไม่ใส่นะ… แล้วนี่ไม่มีชุดชั้นในให้บ้างหรือจ๊ะ”

    พิมพิศร์ยื่นชุดนอนแบบสายเดี่ยวเปิดอกกว้างคืนให้กับลำไย

    “ชุดชั้นใน… จะใส่ทำไมวะ เพราะว่ายังไงเอ็งก็ต้องถอดอยู่ดี และพ่อเลี้ยงคมกริชก็ไม่ชอบให้ใส่ชั้นในเสียด้วยสิ… เอ็งอย่าเ๱ื่๵๹มากน่ะอีหนู ไหนๆ ก็เข้ามาอยู่ในบ้านเขาแล้ว ทำตัวให้ง่ายเข้าไว้… ฉันเตือนแล้วนะ”

    เสียงดุๆ ของผู้ที่อยู่มาก่อนจนรู้ดีว่าอะไรเป็๞อะไร ทำให้สาวน้อยจำต้องยอมสวมชุดนอนบางๆ โดยปราศจากชั้นใน เป็๞ชุดที่ใส่แล้วทำให้หล่อนกลายเป็๞นางโลมนางยั่วไปทันที เพราะว่าเนื้อผ้าซาตินพลิ้วบางๆ แนบเน้นเข้ากับผิวกายตามกระแสลมสาดเข้ามาปะทะเรือนร่าง ทำให้มองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของความเป็๞สาวชัดเจนสะดุดตา