ของขวัญ

ทำไมรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวขนาดนี้นะ ไม่น่าเลยของขวัญเอ๊ยย เผลอดื่มหนักไปหน่อยแล้วก็มาทรมานในตอนเช้า

โอ๊ะโอ๊ยย กำลังจะเอี้ยวตัวลงจากเตียงแต่ก็ต้องหยุด เมื่อร่างกายขยับไม่ได้เหมือนมีอะไรมารึงเอวไว้เลย ฉันมองเอวของตัวเอง ก็เห็นแขนหนาของใครบางคนกำลังกอดรัดฉันอยู่

“กริ๊ดดดดดดดดดดด” ฉันหลับหูหลับตาร้องลั่นด้วยความ๻๠ใ๽

ไม่นะ! เวอร์จิ้นน้อยๆ ของฉัน

“จะร้องทำไม ห๊ะ! ยัยบ๊อง!” เอะเสียงนี้มัน ไดมอนด์นิ

ฉันหันขวับ ไปมองหน้าร่างหนาที่ยังกอดเอวฉันอยู่ ไดมอนด์ไม่ใส่เสื้อแต่เขายังนุ้งกางเกงอยู่แล้วฉันก็มองสำรวจร่างกายตัวเองยังอยู่ชุดเมื่อวานแสดงว่ายังปลอดภัยดี

“ฉันมาอยู่นี่ได้ไง” ฉันถามไดมอนด์ ที่ตอนนี้เขายังฟุบหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่

“นี่เมาจนจำอะไรไม่ได้เลยรึไง” เสียงไดมอนด์อู๋อี้อยู่กับหมอน

“ฉันจำได้แค่ว่ากำลังเต้นอยู่บนฟอร์...” แล้วอะไรต่ออ่ะ จำไม่ได้

“จำไม่ได้แม้กระทั่งตอนที่ไอ้ไทด์ไปรับด้วยล่ะสิ” ห๊ะ ไทด์มารับฉันด้วยหรอ

ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย สงสัยจะหนักจริงๆ

“ก็มันจำไม่ได้อ่ะ แล้วฉันมาอยู่ห้องนายได้ไง ถ้าไทด์มารับ ฉันก็ต้องไปนอนห้องไทด์สิ” แล้วฉันมาอยู่ห้องไดมอนด์ได้ไง

“ก็ห้องไอ้ไทด์มันเต็ม มันก็เลยให้มานอนห้องฉันแทน” ไดมอนด์ตอบอย่างรำคาญ

“หรอ แล้วเมื่อไรนายจะเอาแขนออกจากเอวฉัน ห๊ะ!” ทำเป็๞เนียน

“ฉันง่วง” ไดมอนด์ตอบ แต่ก็ยังไม่เอาแขนออกเหมือนเดิม

“ไดมอนด์!” ฉันพยายามจับแขนเขาออก แต่แล้วจังหวะที่ไม่ทันตั้งตัวฉันก็โดนไดมอนด์จับพลิกตัวให้ไปนอนใต้ร่างหนาแทน

“ก็บอกว่าง่วงไง” ตอนนี้ร่างบางของฉันถูกร่างหนาคร่อมตัวอยู่

“นี่! จะทำอะไร ถอยออกไปเลยนะ” ฉันใช้มือเล็กดันอกแกร่งไว้

เสื้อก็ไม่ใส่มันล่อแหลมเกิดไปแล้วนะ

“ก็เธอไม่ยอมให้ฉันนอนนิ” ไดมอนด์พูดพร้อมกับทิ้งตัวลงมาทับร่างบางของฉัน

“ไดมอนด์ ฉันหนักนะ!”

ตึกๆ ๆ ๆ โอ๊ยใจเต้นแรงอีกแล้ว หวังว่าเขาจะไม่ได้ยินนะ

“อยู่นิ่งๆ” เสียงไดมอนด์พูดอยู่ข้างๆ หู ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดหลังหูยิ่งทำให้สติฉันกระเจิดกระเจิงขึ้นไปอีก

“ดะ ไดมอนด์” ฉันเผลอหันไปสบตาเข้ากับไดมอนด์อย่างจัง

ตึกๆ ๆ ๆ ใจเต้นอีกแล้ว

ไดมอนด์โน้มริมฝีปากลงมาทาบทับกับริมฝีปากบางของฉัน ลิ้นชื้นเข้ามาตวัดเกี่ยวลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง สติของฉันเริ่มพร่าเลือนหายไปทีล่ะนิด

ติ่งต่อง!

เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น แต่ไดมอนด์กลับไม่ยอมหยุด

“อื้อ...” ฉันจึงต้องร้องท้วงอยู่ในลำคอ เขาถึงยอมถอดริมฝีปากออก ฉันรีบหายใจเข้าปอดทันทีที่เป็๲อิสระ ไดมอนด์สบตาฉันนิ่งอย่างเดาใจไม่ออก

ติ่งต่อง!

“ใครวะ!” ไดมอนด์พูดอย่างอารมณ์เสีย เขาลุกออกจากฉันตรงไปที่ประตูเพื่อเปิดให้ผู้มาเยือน

“ทำอะไรอยู่วะ ช้าจัง” ไทด์นี่เอง

“เ๱ื่๵๹ของกู” ไดมอนด์ตอบไปอย่างหงุดหงิด

“อะไรว่ะ ไอ้นี่ ของขวัญมากินโจ๊กมา ไทด์ซื้อมาฝาก” ไทด์บ่นไดมอนด์อย่าง งงๆ แล้วก็เรียกฉันไปกินโจ๊ก

“ขอบใจนะ” ฉันหยิบถุงโจ๊กไปเกะเทใส่ถ้วย ไทด์ซื้อมาสามถุงฉันก็เลยเกะใส่ถ้วยหมดเลย เตรียมเผื่อพวกเขาด้วย

“มากินข้าวเร็วเลยมึง” ไทด์หันไปบอกไดมอนด์เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพไม่ใส่เสื้อเหมือนเดิม ไรผมเปี้ยกน้ำนิดๆ สงสัยไปล้างหน้ามา

“แล้วเธอไม่แปรงฟันรึไง สกปรกจัง” ห๊ะ นี่เขาว่าฉันสกปรกหรอ แล้วเมื่อกี้มันอะไรยะ!

ฉันเดินปึงปังไปที่ห้องนอนของไดมอนด์เพื่อไปล้างหน้า จังหวะที่เดินไปเหมือนจะเห็นเขายิ้มด้วย นี่ฉันคงตาฝาดไปแล้วแน่ๆ พอเดินเข้าในห้องน้ำก็เจอกับแปรงฟันอันใหม่ พร้อมกับยาสีฟันที่บีบใส่แปลงไว้เรียบร้อยแล้ว

นี่เขาเตรียมไว้ให้ฉันหรอ แปลกจัง...

จู่ๆ ก็รู้สึกใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาซะงั้น มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกน่า ของขวัญ มีสติหน่อยสิ

แต่อีกใจมันก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้อ่ะ....

.

.

.

ไดมอนด์&ไทด์