ท่านประธานฟู่ ภรรยาของคุณไปตั้งแผงดูดวงอีกแล้ว
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
บทที่ 9
อาจารย์เฉียนช่างสูงส่ง
หวังลี่สูดหายใจเข้าลึก “อาจารย์คะ... หมายความว่า... ลูกชายฉันเขาเป็...”
หลินซีพยักหน้า “ก็ตามที่คุณคิดนั่นแหละค่ะ”
ลูกชายของหวังลี่ ผิวพรรณหมดจด หนวดเคราน้อย คิ้วบาง แววตาฉ่ำน้ำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะชอบผู้หญิง
หลินซีเอ่ยต่อ “เื่นี้ คุณเองก็รู้อยู่เต็มอก ไม่อย่างนั้นคงไม่เที่ยวเดินสายถามไปทั่วหรอกค่ะ”
“จริงค่ะ ฉันแค่แค่อยากพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตัวเองเดามันถูกไหม และตอนนี้ดูเหมือนว่า...” หวังลี่นวดขมับตัวเองแรงๆ และนิ่งเงียบไปนาน
นานมาแล้วที่เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชาย เธอจึงตระเวนหาหมอดูไปทั่ว แต่กลายเป็ว่าหมอดูแถวนี้มันพวกต้มตุ๋นทั้งนั้น บ้างก็ว่าลูกเธอจะมีคู่ช้า บ้างก็ว่าจะแต่งงานสามหน แล้วก็หลอกขายยันต์เรียกเนื้อคู่ ยันต์ขอให้มีลูกไวๆ ให้เธอเสียเงินฟรี
มีเพียงแม่หนูตรงหน้าคนเดียวที่มองเห็นปัญหาที่แท้จริง
หวังลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง “อาจารย์คะ แล้วฉันควรจะเตรียมสินสอดไปขอเขา หรือเตรียมเครื่องเรือนรอเขามารับตัวไปดีคะ?”
หลินซี: “...” สภาพจิตใจดีเกินไปไหมเนี่ย ยอมรับความจริงไวจริงๆ
หลินซีรีบพิจารณาอีกครั้งก่อนจะกระซิบที่ข้างหูหวังลี่ “เตรียมเครื่องเรือนค่ะ (เป็ฝ่ายรับ)”
หวังลี่ทำหน้าเหมือนอยากจะตีลูกตัวเอง “ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมมันไม่ได้ดั่งใจเลยนะ ไปยอมเป็คนข้างล่างซะได้ แล้วสมบัติพัสถานของฉันจะตกไปอยู่ที่ใครกันล่ะเนี่ย?”
เธอเป็คนเสียงดัง พวกคุณตาคุณยายแถวนั้นเลยได้ยินกันหมด
หลินซีรีบเอามือกุมหน้า... อุตส่าห์กลัวหวังลี่เสียหน้าเลยแอบกระซิบเบาๆ ที่ไหนได้เ้าตัวดันไม่แคร์เลยสักนิด คนเมืองใหญ่นี่ช่างเปิดกว้างจริงๆ
พวกคุณตาคุณยายหัวเราะร่วน “หวังลี่ เธอยังไม่แก่นะ รีบทำตามนโยบายรัฐบาล รีบปั๊มลูกเพิ่มอีกสักคนสิ”
“ใช่ๆ เด็กที่เกิดปีนี้เป็ปีันะ เป็ัน้อยด้วย”
หวังลี่เท้าสะเอว “ไปๆ พวกแกไปไกลๆ เลย ปีนี้ฉันสี่สิบแล้วนะ จะไปเกิดใหม่ได้ยังไง อยากได้ก็ไปเกิดเอาเองสิ!”
แต่พอคิดดูอีกที... มันก็น่าจะเป็วิธีที่ดีเหมือนกัน
หวังลี่ถามต่อ “อาจารย์คะ แล้วดูให้หน่อยว่าฉันจะท้องได้อีกไหม?”
หลินซียิ้มอย่างมีเล่ห์นัย “คุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วค่ะ”
“อะไรนะ!!?”
หวังลี่ใจนหน้าถอดสี รีบลูบท้องตัวเองโดยอัตโนมัติ “มิน่าล่ะ ่นี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นผิดปกติ”
คราวนี้ฝูงชนยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ “หวังลี่ ยินดีด้วยนะ ขอให้คลอดง่ายๆ ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก”
หวังลี่นึกถึงลูกชายคนโตแล้วอดขนลุกไม่ได้ “คราวนี้ฉันต้องได้ลูกสาว!”
เธอรีบถามหลินซี “อาจารย์คะ ช่วยดูหน่อยว่าในท้องเป็ผู้ชายหรือผู้หญิง ฉันไม่ได้คิดอะไรไม่ดีนะ แค่อยากรู้เพศจะได้เตรียมตัวถูกค่ะ”
หลินซีส่ายหัว “สำนักมีกฎค่ะ ไม่ดูเพศทารกในครรภ์”
คุณยายอีกคนช่วยเสริม “กฎหมายเขาก็ห้ามบอกเพศเด็กนะ หวังลี่ อย่าหาเื่ให้อาจารย์เดือดร้อนสิ”
หวังลี่รีบโบกมือ “อาจารย์คะ ฉันแค่พูดไปงั้นเอง ขอบคุณมากนะคะ ไว้จะเชิญไปงานเลี้ยงฉลองครบรอบเดือนค่ะ”
เธอพูพลางลูบท้อง เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
คุณตาคุณยายที่เหลือรีบกรูเข้ามาทันที พวกเขาทุกคนมีเงินำาญ เงินหนึ่งพันหยวนไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรสำหรับพวกเขา แค่ซื้ออาหารเสริมน้อยลงหน่อยก็ได้แล้ว
หลินซีค่อยๆ ดูดวงให้ทีละคน ส่วนใหญ่เป็เื่เล็กๆ น้อยๆ อย่างเื่แต่งงานของลูกหลาน หรือเื่การเรียนของหลานๆ จนครบสิบดวง ท้องฟ้าก็เริ่มมืด เธอจึงรีบเก็บแผงทันทีเพราะกลัวโดนฟ้าผ่า
หลินซีโบกมือลา “คุณตาคุณยายคะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ ใครมาก่อนได้ดูก่อนค่ะ”
วันนี้มีเงินเข้าหนึ่งหมื่นหยวน บริจาคไปห้าพัน เหลือห้าพัน วันละห้าพัน เดือนนึงก็แสนห้า การเป็เศรษฐีนีอยู่แค่เอื้อมจริงๆ... เมืองใหญ่นี่หาเงินง่ายจัง
หลินซีทำตัวฟุ่มเฟือยครั้งแรกด้วยการไปสั่งอาหารจากร้านอาหารถึง 18 อย่างกลับบ้าน
พอถึงบ้าน เธอก็ปล่อยตุ๊กตากระดาษทั้งห้าออกมา เสี่ยวฮั่ว ร้องว้าว “หอมจังเลย! อร่อยกว่าที่เสี่ยวมู่ทำเยอะเลยนะเนี่ย”
เสี่ยวมู่ เขกหัวเขาไปทีนึง “ถ้าไม่อย่อย คราวหน้าก็ไม่ต้องกิน!”
เสี่ยวฮั่ว กุมหัว “เสี่ยวมู่ ผมผิดไปแล้วครับ”
เขากับเสี่ยวสุยรีบหยิบตะเกียบเตรียมโซ้ยข้าวอย่างชำนาญ เสี่ยวจิน เท้าสะเอว “พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้ เ้านายยังไม่กินเลย”
หลินซียิ้ม “ไม่เป็ไรๆ กินพร้อมกันนี่แหละ”
เสี่ยวถู่เพิ่งมาใหม่ ยังไม่ค่อยชินกับการใช้ตะเกียบ เลยคีบอาหารสู้เสี่ยวฮั่วกับเสี่ยวสุยไม่ได้ เสี่ยวจินเห็นดังนั้นจึงคีบหมูสามชั้นน้ำแดงจากชามเสี่ยวฮั่วไปให้เสี่ยวถู่สามชิ้น
เสี่ยวถู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มหวาน “ขอบคุณค่ะพี่ทอง”
เสี่ยวจินตอบรับเสียงเข้ม “รีบกินเถอะ”
เสี่ยวฮั่วกลอกตา “ไอ้พวกเห็นคนใหม่ดีกว่าคนเก่า”
เสี่ยวจินตวัดสายตามองค้อน เสี่ยวฮั่วจึงรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างสงบ
บ่ายวันถัดมา หลินซีไปตั้งแผงที่ตำแหน่งเดิม ทันทีที่เธอมาถึง คุณตาคุณยายก็กรูเข้าล้อมรอบ บางคนถึงขั้นพกเมล็ดทานตะวัน เก้าอี้ และน้ำชามาเองเสร็จสรรพ
คุณยายคนหนึ่งยื่นเมล็ดทานตะวันให้หลินซีกำใหญ่ “อาจารย์คะ มาๆ กินด้วยกัน ไม่ต้องเกรงใจนะ”
หลินซีเอ่ย “ขอบคุณค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ของไม่กี่บาท”
คุณยายโบกมือ “อาจารย์ทายแม่นจริงๆ นะ หวังลี่ไปโรงพยาบาลเมื่อคืน หมอยืนยันว่าท้องแล้วจริงๆ”
“แล้วลูกสาวตาหลี่เจอหรือยัง?”
“ตาจางบ้านฉันเห็นเมื่อเช้าที่ตลาด ตาหลี่อุ้มผู้หญิงคนนึงร้องไห้โฮ น่าจะเจอแล้วแหละ”
“โอ้โห ขนลุกเลย อะไรจะปานนั้น!”
พูดไม่ทันขาดคำ คุณตาหลี่กับภรรยาก็พาสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตรงมา ฝูงชนแหวกทางให้อย่างรู้ใจ แววตาทุกคู่เป็ประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คุณตาหลี่น้ำตาคลอ “อาจารย์ครับ ต้องขอบคุณคำชี้แนะของท่านจริงๆ ผมถึงได้รู้ว่าลูกสาวอยู่ใกล้ผมแค่นิดเดียวเอง”
เขาลำบากไปตามหาแทบสุดขอบฟ้า แต่ไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะอยู่ในเมืองเดียวกันนี่เอง เมื่อวานพอฟังหลินซีจบเขาก็นอนไม่หลับทั้งคืน เช้ามาจึงรีบพาภรรยาไปที่ตลาดสด
เขาเดินช้าๆ จนภรรยาเห็นร้านขายเต้าฮวยริมทางแล้วหยุดเดิน “ตาแก่... เมื่อก่อนเยว่เยว่ชอบกินเต้าฮวยที่สุดเลยนะ”
คุณตาหลี่ถอนหายใจ “เอาเต้าฮวยสามที่ครับ”
จางเยว่ เ้าของร้านถามโดยไม่เงยหน้า “เอาแบบหวานหรือเค็มคะ?”
คุณตาหลี่ตอบอัตโนมัติ “หวานสอง เค็มหนึ่งครับ”
ภรรยาเป็คนเหนือชอบรสเค็ม คุณตาเป็คนใต้ชอบรสหวาน และลูกสาวเยว่เยว่นิสัยเหมือนเขาคือชอบรสหวาน
จางเยว่แพ็กใส่ถุงให้ “ได้แล้วค่ะสามที่”
คุณตาหลี่รับมาแล้วเปรยว่า “เต้าฮวยแถวนี้ปกติมีแต่เค็ม ไม่ค่อยมีคนทำรสหวานขายเลยนะ”
จางเยว่ยิ้มตอบ “หนูโตที่ภาคใต้ค่ะ เต้าฮวยหวานทางใต้อร่อยมากนะคะ คุณตาชิมดูสิคะ”
คุณตาหลี่ชะงัก จ้องมองใบหน้าเธออย่างละเอียดแล้วพบว่ามีส่วนคล้ายภรรยาของเขามาก เขาถามเสียงสั่น “หนู... ปีนี้หนูอายุเท่าไหร่จ๊ะ?”
จางเยว่งงๆ “สามสิบห้าค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
คุณตาหลี่ถามต่อ “แล้ว... พ่อแม่หนูล่ะ?”
จางเยว่ยิ้มขื่น “สองคนนั้นไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ ของหนูหรอกค่ะ พวกเขาชอบทะเลาะตบตีหนูเสมอ หนูจำได้ว่าหน้าบ้านหนูมีต้นไม้ใหญ่สองต้น ในชื่อหนูมีคำว่าเยว่ (ดวงจันทร์) พ่อแม่ดีกับหนูมาก แล้วหนูก็ยังมีพี่ชายอีกสามคน...”
พอถึงตรงนี้ คุณตาหลี่กับภรรยาก็ร้องไห้โฮ “ลูกแม่...!”
คุณตาหลี่รีบอธิบายและพาจางเยว่ไปตรวจ DNA ทันที แม้ผลจะยังไม่ออก แต่เขามั่นใจว่านี่คือลูกสาวแท้ๆ แน่นอน เขาหันมาหาหลินซี “อาจารย์ครับ ถ้าไม่ได้ท่านชี้แนะ ชาตินี้ผมคงไม่มีโอกาสได้เจอเยว่เยว่อีกแล้ว ขอบคุณมากจริงๆ ครับ”
หลินซีตอบ “คุณตามีบุญเก่าหนุนนำค่ะ ฉันแค่รับเงินทำงานเท่านั้น”
คุณตาหลี่และครอบครัวขอบคุณอีกยกใหญ่ก่อนจะพากันกลับบ้าน คราวนี้ฝูงชนยิ่งคลั่งไคล้กันหนักกว่าเดิม แผงของหลินซีถูกล้อมจนน้ำไหลไฟดับ
อีกด้านหนึ่งที่หัวถนน เฉียนฟู่กุ้ย เ้าของสำนักเต๋อเต๋าถัง หรี่ตามอง “ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น? คนหายไปไหนหมด?”
ลูกน้องผมทอง: “อาจารย์เฉียนครับ ได้ยินว่ามีแม่หนูคนหนึ่งมาตั้งแผง พวกคุณตาคุณยายเลยแห่กันไปดูดวงกับเธอหมดเลยครับ”
“กล้ามาแย่งลูกค้ากันเรอะ!”
เฉียนฟู่กุ้ยแค่นเสียงเหอะ “ก่อนจะมาไม่ได้สืบชื่อชั้น 'เฉียนครึ่งเทพ' ของฉันก่อนหรือไง!”
ลูกน้องผมทองเสนอ “อาจารย์เฉียนครับ ให้พวกเราไปลองวิชาเธอดีไหมครับ?”
เฉียนฟู่กุ้ยถีบไปทีนึง “ไปก็บ้าแล้ว! หน้าแกน่ะ พวกคุณตาคุณยายแถวนี้ใครเขาไม่รู้จักบ้าง? ขืนไปก็ทำสำนักเต๋อเต๋าถังเสียชื่อหมดสิ!”
เฉียนฟู่กุ้ยกรอกตาไปมา “ไปหาคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาแล้วไปตรวจสอบประวัติของหญิงสาวคนนั้นกันเถอะ!!”
ลูกน้องผมทองพยักหน้าหงึกๆ “อาจารย์เฉียนช่างสูงส่งจริงๆ ครับ”
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
