บทที่ 333 สะพานประกระบี่        หุบเหวแยกพิภพตรงหน้านั้นกว้างมาก        สะพานสุ่ยจิงกลับแคบ แวววาวและโปร่งใส ราวกับสายรุ้งแกะสลักเป็นลวดลายน้ำแข็งอันงดงาม ทอดยาวเชื่อมต่อสองฝั่งอย่างเงียบๆ ให้ความรู้สึกถึงความเป็นนิรันดร์        “ฟิ้ว--”        ด้วยเ...