มันทำให้คนางค์นึกสงสัยว่าเพราะเหตุใดเขาจึงไม่พาหล่อนไปพักที่บ้านของเขา หรือว่าเขากลัวลูกเมียจะเข้าใจผิด ผู้ชายวัยกลางคนที่ทั้งหล่อเหลาและยังเป็เ้าของไร่คนนี้ น่าจะมีเมียอยู่แล้ว
ตอนค่ำ
ความมืดโรยตัวลงมาช้าๆ ไม่นานก็ปกคลุมไปทั้งไร่อ้อย ในราตรีกาลแสนเงียบและวังเวงกลางป่าคงน่ากลัวไม่น้อย… ถ้าหากคืนนี้ไม่มีทรงกลดอยู่ด้วย
ภายหลังเสร็จจากกินข้าวด้วยกัน ซึ่งก็คืออาหารอุ่นไมโครเวฟที่ซื้อมาจากร้านเซเว่นฯ เมื่อตอนใกล้ค่ำ จากนั้นคนางค์ก็พาลูกชายวัยแปดเดือนเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำ
“น้ำพออาบไหม”
มีความห่วงใยอยู่ในน้ำเสียงที่ถาม ทรงกลดที่ยื่นดื่มเบียร์อยู่หลังกระท่อมทอดสายตามองไปยังทิวเขาทาบทะมึนเป็ฉากหลังของไร่อ้อย หันมาถามแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกออกมาจากห้องน้ำ
“มีน้ำพออาบจ้ะนาย… ”
หญิงสาวตอบ
“เดี๋ยวฉันจะรองไว้ให้อีก… เธอจะได้พออาบ”
ทรงกลดกล่าว สะดุดตากับภาพของแม่ลูกอ่อนที่อยู่ในชุดผ้าถุงกระโจมอก สองเต้าอวบใหญ่เบียดอัดกันแน่นอยู่ภายใต้ปมผ้าขมวดกันหลวมๆ เหน็บไว้กลางร่องอก ความอวบคัดทำให้มันยิ่งอะร้าอร่ามจนเ้าของไร่อ้อยตะลึงมอง ยกเบียร์ขึ้นดื่ม มองทรวงอกหล่อนแล้วตวัดลิ้นเลียคราบเบียร์เกาะอยู่ที่แพหนวดสีดำหนาเหนือริมฝีปาก
“ไม่ต้องแล้วจ้ะนาย… ตอนนี้มีน้ำเต็มโอ่งแล้วจ้ะ นายไปอาบน้ำเถอะ”
“ไม่เป็ไร… ฉันอยากให้เธออาบก่อน”
“จ้ะ… เดี๋ยวหนูพาลูกเข้านอนก่อนนะจ๊ะ”
ลูกชายหล่อนช่างเลี้ยงง่ายจริงๆ
หลังจากคนางค์อุ้มร่างจ้ำม่ำมาวางลงในเบาะสีฟ้าเล็กๆ หนูน้อยก็หลับลงง่ายดาย สมกับเป็เด็กในวัยกำลังกินกำลังนอน
อึดใจสั้นๆ ต่อมา
คนางค์เดินออกมาจากกระท่อม ตรงเข้ามาที่ห้องน้ำเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลัง ทุกด้านโอบล้อมไว้ด้วยแผ่นสังกะสีเก่าคร่ำจนเห็นแสงไฟดวงเทียนสีเหลืองนวลสาดลอดออกมาจากแผ่นสังกะสีที่ต่อไม่สนิท มีรูรั่วและรอยตะปูหลายจุด ทำเอาทรงกลดที่กำลังยืนกระดกเบียร์ เหลือบมองมาทางห้องน้ำหลายครั้ง ใจเต้นแรงเมื่อนึกถึงเรือนร่างของคนางค์ในสภาพเปล่าเปลือย เสียงราดน้ำทำเอาทรงกลดใจเต้นแรง ตัดสินใจเดินอ้อมมาทางด้านหลังห้องน้ำ แนบดวงตากับรูรั่วอย่างอดใจเอาไว้ไม่ไหว
‘โอ้ว… แม่เ้าโว้ย’
ทรงกลดอุทานกับภาพที่เห็น
