“คุณชายหานหายไปไหนแล้ว”           “เราไปดักที่หอเทียนหลงก็แล้วกัน”           “ดี”           ชายสองคนนั้นเดินจากไปแล้ว หานหงปิงรู้ดีแต่ขยับตัวออกจากร่างนุ่มนิ่มที่ตนเองเบียดชิดไม่ได้ ซ้ำยังไม่อาจถอนสายตาจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นนั้นได้            “เอ่อ.....