จอมยุทธ์สวมหน้ากากไม่ได้คาดคิดว่าจูชิงจะสามารถสกัดกั้นควันพิษได้ ทั้งยังจงใจหลอกล่อให้ตัวเองออกมา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้วิธีลอบสังหารของพวกเขาอย่างชัดเจน
ทว่าจอมยุทธ์สวมหน้ากากคิดมากเกินไป แท้จริงแล้วจูชิงไม่ได้เข้าใจวิธีการลอบสังหารของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขาสูดควันพิษเข้าไปจริง ทำให้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปชั่วขณะ
แต่จอมยุทธ์สวมหน้ากากคงคิดไม่ถึงว่าจูชิงจะมีของล้ำค่าอย่างหินโลหิต กระทั่งพิษสมัยดึกดำบรรพ์บนเกาะหลัวโหวยังทำอะไรไม่ได้ นับประสาอะไรกับควันพิษกระจอกงอกง่อย?
จังหวะที่จูชิงล้มลง หินโลหิตก็ได้กำจัดพิษในตัวจูชิงจนหมดแล้ว ทว่าจูชิงอยากรู้ว่าพวกจอมยุทธ์สวมหน้ากากยังมีลูกไม้อื่นๆ อีกหรือไม่ บางทีอาจได้ข้อมูลบางอย่าง คนส่วนใหญ่เมื่อคิดว่าตัวเองชนะแล้วมักจะดีใจจนลืมตัว
ทว่าจูชิงประเมินจอมยุทธ์สวมหน้ากากต่ำเกินไป แม้จะเป็สถานการณ์เช่นนี้พวกเขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งยังมุ่งมั่นมาดหมายสังหารจูชิงให้ได้
หากไม้อ่อนไม่ได้ก็คงต้องใช้ไม้แข็ง จูชิงคว้ามือจับจอมยุทธ์สวมหน้ากาก!
“สมุนไพรกำจัดกลิ่นอยู่ที่ไหน!” จูชิงเอ่ยถาม
“ไม่มี ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว!” พูดจบจอมยุทธ์สวมหน้ากากผู้นั้นก็กัดพิษที่ซ่อนอยู่ในฟัน จากนั้นกายาก็แปรเปลี่ยนกลายเป็แอ่งเื
“อำมหิตเหี้ยม!” จูชิงขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะล่วงเกินขุมพลังอำนาจน่าพรั่นพรึงเข้าให้แล้ว
“เ้าหนู กลิ่นของเครื่องหอมนำทางขจัดไม่ได้ เกรงว่าเ้าคงต้องเจอกับปัญหาไปอีกพักใหญ่” เฒ่าปีศาจพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
จูชิงเบะปาก “ถ้าอีกฝ่ายมีความสามารถแค่นี้ จะมาอีกเป็ร้อยคนข้าก็ไม่กลัว”
“ท่านผู้าุโ คนพวกนี้...” ซุนต้าไห่มองเืบนพื้น
“ข้าไม่เป็ไร!” จูชิงขมวดคิ้ว
กลิ่นของเครื่องหอมนำทางกระจัดกระจายกลิ่นติดทุกสิ่งที่มาัั บนตัวซุนต้าไห่เองก็มีกลิ่นเครื่องหอมนำทาง ถึงจูชิงจะส่งซุนต้าไห่ไปไกลสุดขอบฟ้า สุดท้ายก็ต้องถูกขุมพลังอำนาจนั้นฆ่าทิ้งอยู่ดี
“นี่คือโอสถลมปราณ ถ้าว่างก็กินสักสองเม็ด มันเป็ประโยชน์กับเ้า” จูชิงโยนโอสถลมปราณสองขวดให้กับซุนต้าไห่ แม้ว่าจะฝึกฝนช้าไปหน่อย แต่ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งมีโอกาสรอดชีวิต
ซุนต้าไห่ยิ้มเจื่อน สำหรับพวกเขาแล้วโอสถลมปราณคือสิ่งล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้ ทว่าจูชิงกลับให้เขาอย่างง่ายดาย ทั้งยังบอกว่าถ้าว่างก็กินสักสองเม็ด ความต่างชั้นนี่มันอะไรกัน
โอสถลมปราณไม่มีประโยชน์กับจูชิงในปัจจุบัน แม้แต่โอสถโลหิตบริสุทธิ์ก็เทียบมิได้กับการขับเคลื่อนวิชาลับกลืนฟ้าหนึ่งครั้ง ถ้าไม่มีโลกหินโลหิต์ หากจูชิงอยากจะบำเพ็ญเพียรต่อ จำนวนโอสถที่ต้องใช้นั้นมหาศาลเกินพรรณนา!
เถาวัลย์ปีศาจ์ที่หยั่งรากอยู่ในตันเถียนเขายามนี้แตกหน่อ เถาวัลย์ขนาดเท่าแขนปรากฏในมหาสมุทรโลหิต มีอสรพิษเืล้อมรอบ เหนือเถาวัลย์มีัคะนองน้ำสีเือ้าปากกลืนกินลมปราณ
ลมปราณของจูชิงมิใช่สามัญ ภายในอุดมไปด้วยลมปราณั เมื่อเถาวัลย์ปีศาจ์ได้รับการหล่อเลี้ยงจากลมปราณั มันจึงเติบโตอย่างรวดเร็วน่าอัศจรรย์
การหล่อเลี้ยงเถาวัลย์ปีศาจ์ต้องใช้ลมปราณมหาศาล จอมยุทธ์ทั่วไปเดาว่าน่าจะถูกเถาวัลย์ปีศาจ์สูบกลืนจนแห้ง!
หลังจากการลอบสังหารครั้งนั้น การสังหารก็เกิดขึ้นบ่อยเรื่อยๆ บางครั้งวันหนึ่งก็มีมาหลายครั้ง
จูชิงยังดี อย่างไรเสียเขาก็เป็ขั้นสร้างลมปราณ ถึงจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน ขอเพียงบำเพ็ญเพียรประเดี๋ยวเดียวก็กระปรี้กระเปร่า ทว่าซุนต้าไห่ไม่ไหว เขาถูกลอบสังหารจนหวาดผวา นอนหลับไม่สนิทมาหนึ่งเดือนแล้ว!
ความพยายามของขุมพลังอำนาจนี้เกินกว่าจินตนาการของจูชิง เขาฆ่าคนไปแล้วยี่สิบคนเป็อย่างน้อย ทว่าพวกเขาก็ยังล่าสังหารจูชิงไม่หยุดยั้ง
เมื่อต้องเผชิญกับการไล่ล่าไม่มีสิ้นสุด ถ้าเป็จอมยุทธ์ขั้นสร้างลมปราณทั่วไปคงตายไปนานแล้ว ทว่าจูชิงกลับรอดชีวิตได้
แต่จูชิงก็รู้สึกกดดันไม่น้อย เพราะจอมยุทธ์สวมหน้ากากแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้ง ถูกสามคนที่ร่วมมือกันโจมตีเข้า เขาก็รู้สึกว่าเปลืองแรงอยู่เหมือนกัน
ทว่าก็แค่เปลืองแรงเท่านั้น จะคิดสร้างความเสียหายให้กับเขายังอีกห่างไกล!
“ใครบอกข้าได้บ้าง กับอีแค่จอมยุทธ์ขั้นสร้างลมปราณคนเดียว เหตุใดพวกเ้าถึงยังทำภารกิจไม่สำเร็จ!” ในหอแห่งหนึ่ง จอมยุทธ์สวมหน้ากากสีเงินตวาดด่าจอมยุทธ์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า
ขั้นสร้างลมปราณหนึ่งชั้นฟ้ายังพอทำเนา หอเงาใช่ว่าไม่เคยมีเื่แบบนี้มาก่อน ทว่าทำไมครั้งนี้ถึงล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ได้ยินข่าวคราวของมือสังหารที่ส่งออกไปอีกเลย
“บางทีลูกแก้วมรดกของซานเหล่ากุ่ยอาจอยู่กับเขาก็เป็ได้ เขามีวิชาเหมือนกับวรยุทธ์ในลูกแก้วมรดก!” จอมยุทธ์สวมหน้ากากธรรมดาที่อยู่ข้างจอมยุทธ์สวมหน้ากากเงินกล่าว
“ลูกแก้วมรดก!” จอมยุทธ์สวมหน้ากากเงินพึมพำ
มีความเป็ไปได้สูงมาก ถึงพวกเขาจะกวาดล้างตระกูลซานจนราบคาบ พลิกแผ่นดินหาอย่างไรก็ยังหาลูกแก้วมรดกไม่พบ
พวกเขาเคยคิดว่าซานเหล่ากุ่ยเก็บลูกแก้วมรดกไว้กับตัว ทว่าพอฆ่าซานเหล่ากุ่ยเสร็จ ค้นดูถุงเอกภพหากกลับไม่พบอะไรเลย แม้ชำแหละร่างของซานเหล่ากุ่ยหาแต่ก็มีเพียงความว่างเปล่า
ตอนที่ลงมือลอบสังหารตระกูลซาน ซานเหล่ากุ่ยไม่มีทางที่จะเคลื่อนย้ายลูกแก้วมรดกได้ทัน นั่นหมายความว่าลูกแก้วมรดกไม่ได้อยู่กับซานเหล่ากุ่ยั้แ่แรกแล้ว
ถ้าจะบอกว่าซานเหล่ากุ่ยทำลายลูกแก้วมรดกทิ้งนั่นยิ่งเป็ไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าพวกเขาดูถูกซานเหล่ากุ่ย แต่ซานเหล่ากุ่ยที่เป็ขั้นสั่งสมสามชั้นฟ้า การที่จักทำลายลูกแก้วมรดกสมบัติล้ำค่ายุคดึกดำบรรพ์นั้นแทบเป็ไปไม่ได้
ตระกูลซานถูกทำลายไม่เหลือซาก แต่เมื่อเดือนที่แล้วผึ้งนำทางกลับได้กลิ่นเครื่องหอมนำทาง ดึงดูดความสนใจของหอเงาอีกครั้ง หอเงาจึงส่งนักฆ่าออกไปไล่ล่า
ทว่าครั้งนี้หอเงากลับเสียนักฆ่าไปจำนวนมาก แค่ภารกิจสังหารขั้นสร้างลมปราณยังทำไม่สำเร็จ
ในทวีปเฉียนหยวน หอเงาเป็มือสังหารลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ตราบใดที่มีเงินมากเพียงพอ ไม่มีใครที่หอเงาไม่กล้าสังหาร
ตัวตนของมือสังหารหอเงาเป็ความลับสูงสุด นอกจากประมุขหอเงาแล้ว กระทั่งมือสังหารด้วยกันก็ยังไม่รู้จักกัน ว่ากันว่าหอเงาได้มีจารชนอยู่ทั่วทุกสำนักในทวีปเฉียนหยวน มีบางคนเป็ผู้นำของสำนักใหญ่
กระทั่งขุมพลังอำนาจในทวีปเฉียนหยวนยังมิอาจหาญกล้าล่วงเกินหอเงา เพราะแค่ล่วงเกินพวกเขาเท่ากับก้าวเท้าไปสู่ความตายแล้ว
เป็โจรร้อยวันไหนเลยจะป้องกันโจรขโมยได้ทั้งร้อยวัน ถึงเป็จอมยุทธ์ที่แกร่งกล้าก็ยังประมาทเลินเล่อ และความประมาทเลินเล่อนี้เป็จุดเริ่มต้นของความตาย!
จูชิงไม่ใช่แค่ล่วงเกินหอเงา แต่ยังยั่วโทสะหอเงา!
“ข้าไม่อยากเห็นมันมีชีวิตอยู่ ถ้าพวกเ้าเอาหัวมันมาไม่ได้ พวกเ้าก็ไม่ต้องกลับมา!” จอมยุทธ์สวมหน้ากากสีเงินแค่นเสียงหึ
“เพื่อไม่ให้ผิดพลาด ข้าจะไปด้วย” จอมยุทธ์สวมหน้ากากสามัญกล่าว
จอมยุทธ์หน้ากากสีเงินตะลึงงัน “แค่ขั้นสร้างลมปราณหนึ่งชั้นฟ้าไม่ต้องถึงมือผู้เฒ่าเฉียนก็ได้กระมัง”
ผู้เฒ่าเฉียนยิ้ม “ข้าอยู่เฉยๆ มานานแล้วก็เลยอยากขยับตัวบ้าง”
“ถ้าผู้เฒ่าเฉียนลงมือข้าก็สบายใจ!” จอมยุทธ์หน้ากากเงินยิ้ม
คนอื่นไม่รู้ แต่ในฐานะประมุขหอนอกย่อมรู้ถึงความน่ากลัวของชายชราผู้นี้ ถึงเขาจะสวมหน้ากากสามัญของหอเงา แต่ถ้ามองเขาในฐานะมือสังหาร เมื่อถึงเวลาฆ่าเหยื่อ แม้แต่เหยื่อก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองตายได้อย่างไร
ชายชรามาจากหอหลัก สถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของหอเงา เพียงแค่พละกำลังก็เหนือชั้นกว่าหอนอกหลายต่อหลายเท่า!
หอเงาแบ่งออกเป็สามสิบหอนอกกับหอหลัก หอหลักควบคุมหอนอกสามสิบหกแห่ง ซึ่งมือสังหารทุกคนต้องสวมหน้ากาก ว่ากันว่าระดับของตำแหน่งจะแบ่งตามสีของหน้ากากก็คือสามัญ สีเงินและสีทอง โดยจำนวนเส้นเป็สิ่งที่บ่งบอกฐานะของพวกเขา!
ตัวอย่างเช่นผู้เฒ่าเฉียน ด้วยพลังกับฐานะของเขานั้นสามารถสวมหน้ากากทองได้อย่างไรข้อกังขา ทว่าเขามักสวมหน้ากากสามัญ นั่นอาจเป็ความชอบส่วนตัวของเขาก็เป็ได้
จูชิงขับเคลื่อน《เคล็ดวิชา์าหลัวโหว》เพื่อขจัดความเหนื่อยล้าทางกาย หลังจากต่อสู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงเป็จูชิงก็ยังรู้สึกเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
เมื่อเหลือบมองซุนต้าไห่ที่นอนสลบเหมือดเหมือนหมูตายอยู่ข้างๆ จูชิงก็หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้ซุนต้าไห่เดือดร้อนเสียแล้วสิ
ส่วนอสูรกลืนิญญา มันเงียบสงบอย่างยวดยิ่งราวกับว่ามือสังหารเหล่านี้มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับมัน
“มาแล้ว!” จูชิงลุกขึ้นยืน ง้าวปีศาจิญญาอำมหิตประจักษ์ในมือ
หลังจากที่พัวพันกับมือสังหารหอเงามาระยะหนึ่ง เขาก็เริ่มคุ้ยเคยกับกลิ่นไอพลังของมือสังหารหอเงามากแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะมิได้ปรากฏต่อหน้าต่อตา แต่จากกลิ่นไอพลัง จูชิงก็รับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาจะมา
“ัคะนองน้ำน้อย พวกเ้าดูแลตัวเองให้ดี!” จูชิงกล่าวแล้วโจนทะยานไปพร้อมกับง้าวปีศาจิญญาอำมหิต
“รู้ทั้งรู้ว่าพวกเรามาก็ยังพุ่งเข้าใส่อีกงั้นรึ ช่างโอหังยิ่งนัก” ผู้เฒ่าเฉียนแสยะยิ้ม
เขามีชีวิตอยู่มานานหลายร้อยปี ฆ่าจอมยุทธ์ไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ อนุชนที่มีพร์ก็เช่นเดียวกัน แค่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ต้องตายด้วยน้ำมือเขา เขาก็ตื่นเต้นแทบทนไม่ไหว
“เ้าหนู ระวังตัวด้วย ครั้งนี้มีขั้นสั่งสม!” ครั้นเฒ่าปีศาจััถึงการมีอยู่ของผู้เฒ่าเฉียนก็รีบเตือนจูชิงทันที
“ขั้นสั่งสมกี่ชั้นฟ้า?” จูชิงขมวดคิ้ว
“ขั้นสั่งสมสองชั้นฟ้า!” เฒ่าปีศาจกล่าว
“พอสู้ไหว!” จูชิงยิ้มเล็กน้อย ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายมีขั้นสั่งสมจูชิงก็ยังไม่ถอย ในทางกลับกันกลับเลือกที่จะสู้!
