ฮู-ห-ยิ-น
เ้าจะทำเช่นนี้มิได้
ผู้เขียน
เฉ่าฟ่าน
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ
หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเ้าของหนังสือเท่านั้น
นิยายเื่นี้เป็เพียงเื่ที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเื่จริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเื่ ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเื่นี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเื่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเื่ด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว*
ฮู-ห-ยิ-น
เ้าจะทำเช่นนี้มิได้
ย้อนกลับไปในอดีต…
ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน
‘ลู่ซือ’ ชายวัยหกสิบห้าปีผู้มีรูปร่างผอมสูง ผิวสีน้ำตาล สวมเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง กำลังนั่งเอามือลูบเคราที่เป็สีขาวพร้อมกับทอดสายตามองไปยังหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวลูก กำลังนั่งปักผ้าอยู่ที่โต๊ะตรงหน้า
ทว่าหาใช่ลูกสาวแต่อย่างใด…
แต่นางคือ ‘ฮูหยิน’ ของลู่ซือที่ตัดสินใจแต่งงานอีกครั้งในวัยหกสิบกว่าปี ด้วยไม่อาจต้านทานเสน่ห์อันเย้ายวนของสาวน้อยผู้มีความงดงามสะกดสายตาชายจนเป็ที่ร่ำลือไปทั้งเมือง
ลู่ซือคือชายผู้โชคดี…
เขาได้นางมาเป็ฮูหยินก็เพราะว่า ‘ซูเจียว’ มารดาของซูฉีเป็หนี้ลู่ซืออยู่นานหลายปี หนี้ก้อนใหญ่ เมื่อไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนมากมาใช้หนี้ได้ตามสัญญา ซูเจียวจึงตัดสินใจยกลูกสาวให้เป็ภรรยาของลู่ซือ
“ลู่ซือแก่เหลือเกินท่านแม่… ”
ย้อนไปเมื่อปีก่อน…
เป็คำกล่าวของซูฉีที่เอ่ยกับซูเจียวผู้เป็มารดา นางใ เมื่อรู้จะต้องไปเป็ฮูหยินของชายแก่อายุรุ่นราวคราวบิดา
“ถ้าอยากมีชีวิตที่สุขสบายไปทั้งชาติ เ้าก็ควรมองข้ามเื่พวกนี้… มองให้เห็นสิ่งที่ลู่ซือมี เ้าก็รู้นี่นาว่าชายผู้นี้มีฐานะร่ำรวยนัก ตอนนี้ลู่ซือเป็พ่อม่ายไม่มีทายาท ถ้าเ้าได้เป็ฮูหยินของเขาต่อไปทรัพย์สินเงินทองมากมายก็จะตกเป็ของเ้า ความร่ำรวยของลู่ซือจะบันดาลให้เ้าเป็สุขสบายไปทั้งชาติ… ”
