“ร้านนี้…ไม่มีอยู่จริง”

เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของผม ทั้งที่ไม่มีใครพูด

ผมหยุดยืนอยู่หน้าตรอกแคบๆ ที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ทั้งที่ผมเดินผ่านถนนเส้นนี้ทุกวัน ทุกวันจริงๆ

แต่วันนี้—มันต่างออกไป ลมเย็นพัดผ่านแ๵่๭เบา ทั้งที่ควรเป็๞๰่๭๫ค่ำที่อากาศอบอ้าว

แสงไฟจากถนนด้านหลังค่อยๆ หรี่ลง ราวกับโลกภายนอกกำลังถอยห่าง

และตรงหน้าผม มี “บางอย่าง” อยู่

ตรอกแคบๆ ที่แทรกตัวอยู่ระหว่างตึกสองฝั่ง มืด ลึก และเงียบเกินไป

เหมือนมัน…ไม่อยากให้ใครเห็น

ผมควรจะเดินผ่านไป

ควรจะกลับบ้าน

ควรจะลืมเ๱ื่๵๹ไร้สาระแบบนี้

แต่ขาของผม…กลับไม่ขยับ เหมือนมีบางอย่างดึงเอาไว้ หรือไม่ก็…เรียกผมเข้าไป

“แค่แป๊บเดียวเอง…” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปในตรอกนั้น ทันทีที่เท้า๼ั๬๶ั๼พื้น

เสียงของเมืองด้านหลัง—หายไป

ไม่มีเสียงรถ

ไม่มีเสียงคน

ไม่มีแม้แต่เสียงลม

เหลือแค่…ความเงียบ และหัวใจของผมที่เต้นดังขึ้นเรื่อยๆ

ตึกสองข้างทางดูสูงขึ้น เงามืดกลืนกินแสงไฟจนแทบไม่เหลืออะไร แต่ลึกเข้าไปข้างหน้า กลับมีแสงสว่างเล็กๆ

เหมือนใครบางคน…เปิดไฟรออยู่ ผมไม่รู้ว่าทำไมตัวเองยังเดินต่อ แต่ทุกก้าวที่เดิน มันเหมือนผมกำลังเข้าใกล้อะไรบางอย่างที่ “สำคัญ”

หรืออาจจะ…อันตราย จนกระทั่งผมหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง เก่า ซีด และดูเหมือนจะอยู่มานานเกินกว่าจะยังใช้งานได้

แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือ — มัน “สะอาด” ไม่มีฝุ่น ไม่มีรอยผุพัง เหมือนมีคนดูแลมันอยู่ตลอดเวลา ผมยื่นมือไปจับลูกบิด เย็นเฉียบ

ทันทีที่ปลายนิ้ว๼ั๬๶ั๼ ภาพบางอย่างก็วาบขึ้นมาในหัว

มือของใครบางคน กำลังจับมือผมไว้แน่น เสียงหัวเราะ อบอุ่น ใกล้ชิดเกินไป

แล้วก็—“อย่าปล่อยนะ”

เสียงนั้น…

ผมสะดุ้ง ถอนมือออกทันที

“อะไรเนี่ย…”

ผมหายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หัวใจเต้นเร็วเหมือนเพิ่งวิ่งมาไกล

ผมไม่เคยมีความทรงจำแบบนั้น

ไม่เคย

แต่ความรู้สึกเมื่อครู่

มัน “จริง” เกินไป

ผมจ้องประตูตรงหน้าอีกครั้ง

แล้วคราวนี้…มันแง้มออกเอง

“เข้ามาสิ”

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านใน

ผมชะงัก

“ผมยังไม่ได้—”

“คุณยืนอยู่หน้าร้านตั้งนานแล้วนะ”

เสียงนั้นพูดแทรกเบาๆ

เหมือนกำลังยิ้ม

“หรือจะให้ผมออกไปเชิญเอง?”

ผมเม้มปากแน่น

นี่มันควรจะเป็๞เ๹ื่๪๫น่ากลัว

ควรจะหนี

แต่ไม่รู้ทำไม…

ผมถึงรู้สึกว่า “อยากเข้าไป”

สุดท้าย ผมผลักประตูเข้าไปช้าๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไปด้านใน—

โลกก็เปลี่ยนไป

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะปลายจมูก

แสงไฟสีอุ่นส่องสว่างทั่วร้าน

ชั้นวางของเรียงรายเต็มผนัง

มีทั้งขวดแก้วที่เรืองแสง หนังสือที่ขยับเองได้

และของบางอย่างที่ผมไม่แน่ใจว่าควรเรียกมันว่า “สิ่งของ” หรือ “สิ่งมีชีวิต”

“ยินดีต้อนรับ”

ผมหันไปตามเสียง

ชายคนหนึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

ผมสีดำยาวประบ่า

ผิวขาวซีดเล็กน้อย

และดวงตาสีอำพันที่มองมาทางผม…อย่างตรงไปตรงมา

เหมือนเขารู้ว่าผมจะมา

“นี่มัน…ร้านอะไร”

ผมถาม ทั้งที่สายตายังไล่มองรอบๆ อย่างไม่เชื่อสิ่งที่เห็น

ชายคนนั้นยิ้มบางๆ

“ร้านที่ขายสิ่งที่คุณหาไม่เจอที่อื่น”

เขาเดินเข้ามาใกล้ ก้าวของเขาเบา แทบไม่มีเสียง แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้

หัวใจของผมกลับเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“แล้ว…ผมหาอะไรอยู่ล่ะ”

ผมถามออกไปโดยไม่รู้ตัว เขาหยุดยืนตรงหน้าผม

ใกล้เกินไป ใกล้จนผมเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“คุณยังไม่รู้เหรอ”

น้ำเสียงของเขาเบาลง

“ทั้งที่คุณ…เสียมันไปแล้วแท้ๆ”

ผมขมวดคิ้ว

“ผมไม่เข้าใจ—”

“ไม่เป็๲ไร”

เขายกมือขึ้นช้าๆ

ก่อนที่ผมจะทันตั้งตัว

ปลายนิ้วของเขาก็แตะลงที่หน้าผากผม

วินาทีนั้น — ภาพบางอย่างพุ่งเข้ามาในหัว แสงแดด เสียงหัวเราะ มือที่จับกันแน่น

และดวงตาคู่หนึ่ง ที่มองผมด้วยความอ่อนโยน ดวงตาสีอำพัน เหมือนกับ—ผมสะดุ้ง ถอยหลังทันที

“คุณเป็๲ใครกันแน่!”

ผมหอบหายใจแรง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บ ชายคนนั้นมองผมเงียบๆ ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

แต่คราวนี้…มันต่างออกไป

“ผมเหรอ”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ผมก็แค่คนขายของ”

แล้วเขาก็พูดประโยคที่ทำให้โลกของผมหยุดหมุน

“ส่วนคุณ…คือคนที่เคยลืมผมไปแล้วครั้งหนึ่ง”

ความเงียบปกคลุมทั้งร้าน ผมไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะ หรือควรจะกลัว

เพราะในใจลึกๆ มีบางอย่างกำลังบอกผมว่า — เขาไม่ได้โกหก

และบางทีการที่ผมเดินเข้ามาในร้านนี้อาจไม่ใช่ “ครั้งแรก”