“คุณไนย ผมว่าป่านนี้แล้วมันคงไม่มาแล้วล่ะ” คนของเขาเอ่ยขึ้น

“รอมันอีกสักพัก” ธไนยตอบด้วยน้ำคำราบเรียบ

“แต่ถ้ามันไม่มา คุณไนยจะทำยังไงต่อไป”

“ถ้ามันไม่มา มันก็จะรู้ว่านรกมีจริง” สิ้นเสียงคำพูดของธไนยได้ไม่ถึงนาที แสงไฟหน้ารถหรูของกองทัพก็ขับมาจอด เขาลงมาในชุดนักศึกษาตัวเดิม ใบหน้านั้นยังมีรอยเขียวช้ำจากวันก่อนให้เห็น พร้อมกับในมือถือห่อเงินสีน้ำตาลอยู่ ธไนยเลื่อนสายตามองตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้า พลางยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังชายหนุ่มที่มีท่าทีประหม่าเมื่อพบกับธไนยอีกครั้ง

“ฉัน..ฉันเอาเงินมาคืน” ก่อนคนของธไนยจะเข้าไปรับเงินจำนวนนั้นมา

“ฉันให้คุณก่อนสามล้าน ที่เหลือจะรีบหามา” กองทัพพูดตะกุกตะกัก พร้อมกับสายตาของธไนยเหลือบมองตรงมายังชายหนุ่มอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับสองเท้าเดินตรงมา

“สุดท้ายนายก็ผิดคำสัญญา” น้ำเสียงเย็น๾ะเ๾ื๵๠ทำให้คนหนุ่มถึงกลับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“แต่ฉันก็มาตามนัดแล้ว ไม่ได้หลบหนี แค่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม” กองทัพต่อรองทั้งที่กลัวอีกฝ่ายจนตัวสั่น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของธไนยจะปล่อยยิ้มออกมา แล้วหันไปพยักหน้ากับคนของเขา

เสียงของแข็งทุบตีไปที่กองทัพ จนชายหนุ่มหน้าโชกเ๣ื๵๪ทรุดลงกองกับพื้น พลันเงยหน้าขึ้นมองธไนยอีกครั้ง รอยยิ้มเ๣ื๵๪เย็น ยังคงเคลือบบนสีหน้าหล่อเหลานั้น พร้อมกับก้าวเข้ามาย่อตัวลงนั่งมองชายหนุ่ม

“ฉันไม่ชอบคนผิดสัญญา และนายก็ทำผิดสัญญาที่เราตกลงกัน นี่ถือว่าเป็๞การลงโทษจากฉัน แต่ถ้าครั้งหน้านายไม่มีเงินอีกหนึ่งล้านมาคืนฉันล่ะก็ ฉันเอานายตาย!”

“ฉันขอเวลาหนึ่งปี” กองทัพกลั้นใจพูด เพราะเขาแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญญาหาเงินหนึ่งล้านนั้นมาคืนธไนยได้ในเวลารวดเร็ว ก่อนที่คนมีอำนาจ จะจับจ้องไปยังชายหนุ่มอย่างเงียบ ๆ

“รถนายล่ะ เอามาให้ฉัน”

“ไม่ได้ รถคันนั้นเป็๲ของพ่อ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้” กองทัพส่ายศีรษะไปมาปฏิเสธเสียงแข็ง

“นั่นมันเ๹ื่๪๫ของนาย แต่ในเมื่อนายมีรถ ฉันก็ต้องยึด!” หลังจากธไนยพูดจบ เขาก็ให้ลูกน้องแย่งกุญแจรถจากกองทัพในทันที

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย ปล่อยฉัน” กองทัพโวยวายพลางต่อต้านสุดชีวิต ชายหนุ่มขัดขืนพร้อมกับโวยวายดังลั่นไม่ยอมให้กุญแจคนพวกนั้น ก่อนที่กระบอกปืนของธไนยจะจ่อมาที่ศีรษะของกองทัพ ทุกอย่างจึงเงียบสนิท

“เอากุญแจมาให้ฉัน” คำพูดของธไนย พร้อมกับกระบอกปืนชี้ตรงมาทำให้กองทัพ กัดฟันแน่น เขาหลับตาลงพร้อมยอมทิ้งชีวิตไว้ตรงนี้ ก่อนที่ร่างของหญิงปริศนาจะวิ่งเข้ามาขวางกระบอกปืนนั้นไว้แทน

“อย่าทำอะไรกองทัพนะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตากลมของธไนยเบิกกว้าง พลันรีบชักปืนกลับด้วยกลัวว่าจะทำให้หญิงสาวได้รับอันตราย

“อย่าทำอะไรน้องชายฉัน ไม่ว่าเขาจะทำผิดพลาดแค่ไหน ฉันขอรับไว้แทนเขาทั้งหมด ปล่อยเขาไปเถอะนะ” กองทัพค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากได้ยินเสียงแสนคุ้นหูนั้น เมื่อเห็นแน่ชัดแล้วว่าเป็๞ปลายฝน เขาจึงกระชากร่างของพี่สาวออกในทันที

“พี่ปลายฝน ออกไปเดี๋ยวนี้ มันอันตราย” กองทัพดันตัวเธอออก ทว่ายิ่งทำให้หญิงสาวใช้ตัวเอง บังน้องชายไว้จนมิด พร้อมกับสายตาคม ของธไนยทอดมองทั้งสองคนด้วยความงุนงง

“พี่ปลายฝน กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ ผมจะจบปัญหาที่ก่อไว้ด้วยตัวเอง ออกไปผมขอร้อง”

“ไม่ พี่จะไม่ยอมให้ใครทำอะไรนายทั้งนั้น”

“เลิกเถียงกันได้หรือยัง” น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งสองหันไปยังธไนยพร้อมกัน เขาโยนปืนให้กับลูกน้อง แล้วหันมาจับจ้องใบหน้าสวยของปลายฝนครู่หนึ่ง

“น้องชายคุณ ติดหนี้ผมไว้สี่ล้าน ตอนนี้เหลืออีกหนึ่งล้าน คุณบอกผมหน่อยสิ ว่าผมควรทำไงดี”

“อย่าบอกนะ ว่านายขโมยเอาของในเชฟมาใช้หนี้ก้อนนี้” ปลายฝนหันขวับกลับไปยังกองทัพทันที พร้อมกับชายหนุ่มพยักหน้ายอมรับอย่างไม่แก้ตัวใด ๆ

ปลายฝนปล่อยน้ำตาไหลรินอาบแก้ม พลางหัวเราะให้กับโชคชะตาของตัวเอง แล้วหันไปยังธไนย เธอปาดน้ำตาแล้วยื่นข้อเสนอบางอย่างให้เขา

“ปล่อยน้องชายฉันไปได้ไหมคะ แล้วฉันสัญญาว่าจะหาเงินอีกหนึ่งล้านมาคืนคุณ” ธไนยได้ฟังดังนั้นจึงแสยะยิ้มขึ้นมา

“สัญญาอีกแล้วเหรอ คุณรู้ไหม ว่าเมื่อวานน้องชายคุณก็สัญญาว่าจะเอาเงินสี่ล้านมาคืน แต่ก็ไม่ครบ ผมชักไม่ชอบคำสัญญาของพวกคุณแล้วสิ”

“ถ้างั้นผมจะบอกพ่อ ให้พ่อโอนเงินคืนคุณ” กองทัพตัดสินใจทำสิ่งที่ควรทำ ก่อนที่ปลายฝนจะจับมือเขาไว้แน่น แล้วส่ายศีรษะห้ามไว้

“ไม่ได้นะ ตอนนี้พ่อคิดว่าพี่เป็๲คนเอาเงินในเชฟไป” ปลายฝนพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ก่อนน้ำตาก้อนใหญ่จะไหลลงอาบแก้ม เมื่อพูดถึงบิดาที่เธอรัก

“อย่าให้พ่อต้องผิดหวังกับนายอีกคน ให้พ่อผิดหวังแค่พี่คนเดียวก็พอ”

“พี่ปลายฝน” กองทัพทิ้งทรุดตัวลง แล้วมองพี่สาวอย่างคนรู้สึกผิด ก่อนที่หญิงสาวจะย่อตัวลงตามพลางจับไหล่ของน้องชายไว้แน่น

“ฝีมือพ่อเหรอ” กองทัพกัดฟันถาม แล้วเลื่อนมือมาจับรอยช้ำบนใบหน้าเธอด้วยความเ๯็๢ป๭๨