เมื่อเวลามาถึง ประตูหอโอสถก็เปิดออกอย่างตรงเวลา
เนี่ยเทียนและหลิวเหยี่ยนสองคนเดินเข้าไปก่อนใคร มองปราดเดียวก็เห็นลูกศิษย์ของหอหลิงเป่าสองสามคนรอต้อนรับอยู่ในหอ
“สวัสดีท่านหลิว สวัสดีผู้าุโเวิง”
ลูกศิษย์สามคนนั้นของหอหลิงเป่าล้วนรู้จักหลิวเหยี่ยนและหญิงชราเวิง พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาจึงเอ่ยทักทายทันที
หลิวเหยี่ยนพยักหน้า ถาม “ยาสั่งสมิญญาอยู่ชั้นไหนหรือ?”
“ชั้นสามขอรับ” คนผู้หนึ่งตอบ
หลิวเหยี่ยนไม่พูดอะไรก็พาเนี่ยเทียนเดิน “ตึงๆ” ขึ้นไปบนหอเรือน
ชั้นสามของหอโอสถจัดวางชั้นไว้ทั้งหมดห้าชั้น ทุกชั้นล้วนมียาหลายเม็ดบรรจุอยู่ในกล่องอย่างประณีตสวยงาม
พอเนี่ยเทียนขึ้นมาถึง้าหอแล้ว ยังไม่ทันสังเกตรอบด้านอย่างละเอียดก็ได้ยินเสียงทุ้มดัง “เป็เ้าเองรึ?”
“เฟ่ยลี่...” เนี่ยเทียนสีหน้าเ็า
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าเฟ่ยลี่ที่เขาพบในลานที่พำนักของอันซืออี๋เมื่อคืนนี้จะเป็ผู้ดูแลยาที่ชั้นสามนี้
ตลอดทั้งชั้นสามมีเพียงเฟ่ยลี่ และสตรีอีกคนหนึ่งของหอหลิงเป่า
หลังจากที่หลิวเหยี่ยนเข้ามาก็เอ่ยถามทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม “เฟ่ยลี่ เอายาสั่งสมิญญานั่นออกมา อาจารย์อาน้อยของข้า้าซื้อ”
เมื่อวานหลังจากที่เนี่ยเทียนกลับมาไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขา หาห้องได้ก็พักผ่อนทันที
และด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่รู้ว่าเมื่อคืนวานเนี่ยเทียนและเฟ่ยลี่ได้ปะทะกันแล้ว
“ยาสั่งสมิญญาไม่ขายแล้ว” เฟ่ยลี่ตอบอย่างเ็า
“ทำไมเล่า?” บนชั้นสาม ช่างหลอมอาวุธหญิงที่ชื่อจางฉินผู้นั้นมองเฟ่ยลี่ด้วยความสงสัย “ศิษย์พี่เฟ่ย ยาสั่งสมิญญาเม็ดนั้น ท่านอาจารย์ของท่านไหว้วานให้เอามาวางขายที่นี่ไม่ใช่หรือ?”
“ถูกต้อง แต่ตอนนี้พวกเราไม่ขายแล้ว” เฟ่ยลี่แค่นเสียงตอบ
จางฉินมองเฟ่ยลี่แล้วก็เหลือบมองหลิวเหยี่ยน คล้ายว่าเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง ดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก
“เฟ่ยลี่ ทำอะไรของเ้า?” หลิวเหยี่ยนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่ขายก็คือไม่ขาย!” เฟ่ยลี่ไร้ซึ่งความเกรงใจ
สีหน้าของเนี่ยเทียนเปลี่ยนมาเป็ย่ำแย่ถึงขีดสุด
ยาสั่งสมิญญาเม็ดนั้นสามารถช่วยให้ท่านตาของเขาสามารถสร้างมหาสมุทริญญาขึ้นมาใหม่ได้ สามารถแก้ไขปัญหาที่เรื้อรังมานานหลายปีของท่านตาเขาได้
นับั้แ่ที่ได้ยินว่างานพินิจของวิเศษมียาสั่งสมิญญา เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องได้ยาเม็ดนั้นมา
แต่เขาเองก็คิดไม่ถึงว่า ยาสั่งสมิญญาเม็ดนี้... จะเป็ของกันคัง กันคังที่เป็เ้าของยาย่อมมีสิทธิ์ที่จะไม่ขายยาสั่งสมิญญาเม็ดนั้น
อีกฝ่ายไม่ยอมขาย ต่อให้เขาเอาป้ายของอูจี้ออกมาก็ไร้ประโยชน์
“เฟ่ยลี่ ข้ากับเ้าไม่มีความขัดแย้งกันไม่ใช่หรือ?” หลิวเหยี่ยนขมวดคิ้ว
เฟ่ยลี่ไม่พูดอะไร แต่หันมามองเนี่ยเทียน
หลิวเหยี่ยนตะลึง หันขวับกลับมาทันที เอ่ยถามเนี่ยเทียน “เ้ามีปัญหากับเขาั้แ่เมื่อไหร่?”
“เมื่อคืนวาน” เนี่ยเทียนตอบ
“เพราะอันอิ่งหรือ?” หลิวเหยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
เขาได้รับข่าวสารค่อนข้างไว ก่อนหน้าที่จะมาหอหลิงเป่าก็ได้ยินว่ากันคังอาจารย์ของเฟ่ยลี่ค่อนข้างพึงใจในตัวอันซืออี๋
เมื่อคืนวานอันอิ่งรีบร้อนมาหา สีหน้าร้อนรน วันนี้ความผิดปกติของเฟ่ยลี่จึงทำให้เขาเดาได้ถึงความจริงทันที
“อันซืออี๋คือพี่สาวบุญธรรมของข้า” เนี่ยเทียนอธิบาย
จางฉินที่อยู่ในห้องได้ยินเนี่ยเทียนพูดเช่นนี้จึงเข้าใจทันควัน
หลิวเหยี่ยนยิ้มเจื่อนหนึ่งครั้ง แล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหัน
หากไม่มีความขัดแย้งเมื่อคืน เขาเชื่อว่าด้วยป้ายของอูจี้ เนี่ยเทียนย่อมได้ยาสั่งสมิญญาเม็ดนั้นมาครองอย่างง่ายดาย
ทว่าตอนนี้...
ยาสั่งสมิญญาเป็ของกันคัง เ้าของเขาไม่ยอมขาย พวกเขาย่อมไม่สามารถไปบีบบังคับอีกฝ่ายได้
ขณะที่หลิวเหยี่ยนลังเลและจนใจอยู่นั้น เฟ่ยลี่หยิบเอากล่องที่ใส่ยาสั่งสมิญญาออกมา เขาลูบคลำกล่องที่สลักลายดอกไม้อย่างประณีตงดงาม แล้วพูดอย่างไม่อนาทรร้อนใจ “ยาสั่งสมิญญาเม็ดนี้ท่านอาจารย์ของข้าใช้อาวุธวิเศษระดับกลางขั้นหกชิ้นหนึ่งไปแลกมาจากผู้ฝึกลมปราณคนหนึ่งของอีกแปดอาณาจักรที่เหลือ”
“ยาสั่งสมิญญานี้ ในอีกแปดอาณาจักรไม่ถือว่ามีน้อย ทว่าในอาณาจักรหลีเทียน ไม่ค่อยมีให้เห็นมากนักหรอก”
“ยาเม็ดนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะขายไม่ได้ แค่เ้าไม่เสนอหน้ามาสอดเื่อื่น”
พูดจบเขาก็มองเนี่ยเทียนด้วยสายตาเ็า คล้ายรอให้เนี่ยเทียนยอมแพ้ รับปากทำตามที่เขา้า
“พวกเรากลับกันเถอะ” เนี่ยเทียนกล่าว
หลิวเหยี่ยนถอนหายใจหนึ่งครั้ง พูดกับเฟ่ยลี่ว่า “ข้ารู้ว่าอาจารย์ของเ้าเป็ใคร แต่ทางที่ดีเ้าควรพิจารณาให้แน่ชัด คิดจะขัดคอกับอาจารย์ปู่ของข้าเพื่อยาสั่งสมิญญาเม็ดเดียว สุดท้ายแล้วมันคุ้มกันหรือไม่?”
“ของของพวกเรา ข้าไม่ขาย แล้วเขาจะมาแย่งชิงที่หอหลิงเป่าอย่างนั้นหรือ?” เฟ่ยลี่กล่าวเสียงเย็น
“ตกลง” หลิวเหยี่ยนพยักหน้า ไม่คิดจะพูดเกลี้ยกล่อมอีก เดินลงมาจากตึกพร้อมกับเนี่ยเทียนอย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ เหตุใดกลับมาเร็วขนาดนี้เล่า? ได้ยาสั่งสมิญญามาหรือไม่?” ตอนที่ลงมา หญิงชราเวิงแห่งอารามเสวียนอู้ถามด้วยความแปลกใจ
“ไม่ได้ เ้าของเขาไม่ยอมขาย” หลิวเหยี่ยนยิ้มเจื่อน
หญิงชราเวิงตะลึง “เป็ไปไม่ได้กระมัง? ใครเป็ผู้ขายยาสั่งสมิญญาถึงได้กล้าไม่ยอมให้เกียรติตาเฒ่าอูแบบนี้?”
หลิวเหยี่ยนยักไหล่ ไม่ได้อธิบาย แล้วจึงพาเนี่ยเทียนออกมาจากหอโอสถ
นอกหอโอสถ หลิวเหยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็กล่าวว่า “ไม่ต้องร้อนใจ ข้าจะลองฝากฝังสหายบางคน ให้พวกเขาลองดูสิว่าจะซื้อยาสั่งสมิญญาเม็ดนั้นมาได้หรือไม่”
“ขอบคุณท่านลุงหลิว” เนี่ยเทียนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานให้เขาฟังหนึ่งรอบโดยที่ไม่ได้ปกปิดอะไร “อันซืออี๋มีบุญคุณกับข้า หากไม่เป็เพราะว่านางให้โอกาสข้าได้เข้าไปในโลกมายามรกต ก็คงไม่มีข้าเนี่ยเทียนในวันนี้”
“อืม รู้จักตอบแทนบุญคุณนั้นไม่มีถือว่าเป็ความผิดอะไร” หลิวเหยี่ยนพยักหน้า “ในอาณาจักรหลีเทียนของพวกเรามียาสั่งสมิญญาอยู่น้อยมาก แต่อีกแปดอาณาจักรที่เหลือไม่ถือว่าเป็ยาที่ล้ำค่าอะไร ต่อให้รอบนี้ไม่ได้ยาสั่งสมิญญามา ต่อไปก็ยังคงมีโอกาส เพราะอย่างไรเสียเ้าก็คือลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ปู่”
“ไปกันเถอะ ทางฝ่ายของหอโอสถนี้เอาไว้ก่อน พวกเราไปเดินเล่นที่อื่นกัน”
เนี่ยเทียนตอบ “คงทำได้เท่านี้แล้วล่ะ”
จากนั้นเขาก็วางความคิดเกี่ยวกับยาสั่งสมิญญาไว้ก่อนชั่วคราว ติดตามหลิวเหยี่ยนเข้าไปในหอเรือนอาวุธวิเศษมากมายของหอหลิงเป่า
หลิวเหยี่ยนรู้ว่าตอนนี้เขายังมีตบะอยู่แค่หลอมลมปราณ จึงไม่ได้พาเขาไปยังจุดที่ขายอาวุธวิเศษระดับสูง แต่พาเขาไปเดินเตร่ยังพื้นที่ที่ขายอาวุธระดับต่ำโดยเฉพาะ
เดินวนอยู่หลายรอบ หลิวเหยี่ยนเห็นว่าเนี่ยเทียนมองจนละลานตา ทว่ากลับลังเลเลือกไม่ได้เสียที ในที่สุดก็อดไม่ไหวจนต้องถามขึ้น “เนี่ยเทียน ตอนที่เ้ามา ไม่คิดว่าจะซื้ออาวุธอะไรมาก่อนหรือ? อีกอย่าง ปีนั้นข้าไม่สามารถมองออกถึงธาตุในการฝึกบำเพ็ญตบะของเ้า แต่อาจารย์ของเ้าน่าจะมองออก เ้า...”
เนี่ยเทียนลูบหัว กล่าว “เปล่าขอรับ ท่านอาจารย์ของข้าไม่เคยพูดถึงเื่ธาตุในการฝึกของข้า ก่อนหน้าที่ข้าจะมา เขาก็แค่บอกว่าให้ข้าเลือกได้ตามใจชอบสามชิ้น ไม่ได้บอกขอบเขตที่เป็รูปธรรมให้”
หลิวเหยี่ยนได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็รู้สึกปวดหัวอย่างยิ่ง “ไม่มีขอบเขต ไม่มีข้อเงื่อนไขที่พิเศษ ให้เลือกได้ตามใจชอบสามชิ้น แล้วแบบนี้จะเลือกอย่างไร?”
แค่เวลาครู่เดียว เขาก็พาเนี่ยเทียนเดินไปทั่วหอเรือนสามแห่งที่ขายอาวุธระดับต่ำแล้ว มีทั้งที่ขายเกราะวิเศษ มีทั้งขายกระบี่ และมีทั้งอาวุธต่างๆ ที่มีคุณสมบัติแปลกประหลาดมากมาย
เนี่ยเทียนล้วนแสดงความสนใจต่ออาวุธทุกชิ้น มองด้วยท่าทางกระตือรือร้น แต่กลับไม่ได้เลือกสักชิ้น
เขายังนึกว่าเนี่ยเทียนยังไม่เจอชิ้นที่ถูกใจ ตอนนี้พอได้ยินเนี่ยเทียนพูดแบบนี้ เขาถึงได้รู้ว่าเนี่ยเทียนไร้ซึ่งทิศทางใด ไม่รู้สักนิดเลยว่าจะเลือกเช่นไร
“ท่านลุงหลิว ท่านไปเลือกของที่ท่าน้าเถอะขอรับ ข้าจะลองเดินดูก่อน หากมีชิ้นไหนที่ถูกใจ ข้าก็จะเอามาทันที” เนี่ยเทียนกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” หลิวเหยี่ยนพยักหน้า
ที่เขามาในครั้งนี้ก็เพราะมีภารกิจติดตัวเช่นกัน เขาไม่เพียงต้องเลือกอาวุธให้กับตระกูลในสังกัด ยังต้องช่วยเลือกอาวุธวิเศษที่เหมาะสมให้กับพวกเจียงหลิงจูและเย่กูโม่ด้วย
“ด้วยฐานะของเ้าก็แทบไม่มีทางเจอกับปัญหาในหอหลิงเป่าแห่งนี้ หากมีเื่กับคนอื่นเข้าจริงๆ แค่เ้าแสดงป้ายตัวตนของอาจารย์ปู่ก็น่าจะไม่เป็อะไรแล้ว” หลิวเหยี่ยนกล่าวกำชับสองสามประโยค แล้วแยกจากเขาชั่วคราว เดินจากไปเพียงลำพัง
หลังจากที่เขาจากไป เนี่ยเทียนจึงแอบเอากระดูกสัตว์ชิ้นนั้นออกมาลูบคลำไว้ในมือ พูดพึมพำเสียงเบา “หากข้าจะเลือกก็ต้องเลือกอาวุธที่เป็แบบนี้”
หลังจากที่รู้ว่ากระดูกสัตว์มาจากงานพินิจของวิเศษ ใจเขาก็คาดหวังอย่างมาก
เขาหวังว่าจะได้รับสิ่งของประเภทเดียวกันกับกระดูกสัตว์ในงานพินิจของวิเศษแห่งนี้ มีเพียงของแบบนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถมอบวาสนาครั้งยิ่งใหญ่ ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดินกับเขาได้
“ฟู่ๆ!”
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง กระดูกสัตว์ที่เขาถืออยู่ในมือก็มีประกายไฟแลบออกมา
สีหน้าเขาเปลี่ยนเล็กน้อย รวบรวมสมาธิไปรับััแล้วก็ต้องพบว่าเืสดหยดหนึ่งที่อยู่ในกระดูกสัตว์นั้นคล้ายกำลังขยับเคลื่อนไหวเบาๆ
-----
