หลังจากคืนสมุดประจำตัวให้สาวสวยอันดับหนึ่งของโรงเรียนคืนนั้นผมก็ทำงานพิเศษตามปกติ เมื่อวานผมเอาแต่กังวลทั้งคืนว่าจะเอาสมุดไปให้ยังไงดีจนนอนไม่พอนิดหน่อย วันนี้ผมจึงไม่คอยมีสมาธิ ตอนที่เก็บจานจากในร้านกลับไปที่ครัว ขาผมก็พลันสะดุด

        “อ๊ะ!”

        ผมรีบตั้งหลักแต่ก็สายไปแล้ว จานลื่นตกพื้นเรียบร้อย ในตอนที่มันกระทบพื้น เสียงเซรามิกแตกกระจายก็ดังก้องทั่วร้าน ผมเพิ่งเคยทำจานตกเป็๲ครั้งแรก สมองจึงขาวโพลนไปแวบหนึ่ง

        “เดี๋ยวเถอะ! มาทำถ้วยชามตกอะไรต่อหน้าคนอื่นเขาเนี่ย!? เศษมันกระเด็นกระดอนหมดแล้ว อันตรายแย่เลย ทำอะไรของเธอ!”

        “ขอโทษครับ...”

        เพราะทำจานตกต่อหน้าลูกค้าเหมือนว่าเศษจานจะกระเด็นไปทางเธอ คุณป้าร่างอวบที่ตัวเตี้ยกว่าผมเล็กน้อยจึงตะคอกเสียงแหลมใส่ผม ผมที่ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือต่อไปอย่างไรดีจึงได้แต่ขอโทษซ้ำไปซ้ำมา แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นจากข้างหลัง

        “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”

        คุณฮิอิรางิตรงรี่เข้ามากั้นกลางระหว่างผมกับลูกค้า

        ผมไม่คิดว่าเธอจะเข้ามา จึงได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่อย่างนั้น

        “เหอะ คนนั้นน่ะสิ มาล้มหน้าฉันแล้วทำจานแตก เศษจานกระเด็นมาเกือบโดนฉันแล้วรู้มั้ยยะ!”

        คุณฮิอิรางิไม่ได้ตื่นตระหนกกับลูกค้าที่โวยวายเสียงดังเลย เธอโต้ตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งตามปกติต่อไป ท่าทีที่ไม่เปลี่ยนแปลงนั้นทำให้ผมใจเย็นลงเล็กน้อย และกลับมารักษาท่าทีสงบได้

        “เ๹ื่๪๫นั้นต้องขออภัยด้วยค่ะ ทางเราจะไปนำอุปกรณ์ทำความสะอาดมาเดี๋ยวนี้ค่ะ”

        คุณฮิอิรางิหันมามองผม

        “ทานากะคุงไปแจ้งให้ผู้จัดการที่สำนักงานช่วยหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาให้หน่อยได้ไหม”

        “...เข้าใจแล้วครับ”

        ผมเข้าใจทันทีว่าเธอ๻้๪๫๷า๹ให้ไปเรียกผู้จัดการมาจึงรีบไปเพื่อไม่ให้คุณฮิอิรางิถูกต่อว่ามากกว่านี้ พออธิบายสถานการณ์แล้วผู้จัดการก็ตามออกมาทันที

        “ทางเราต้องขออภัยเป็๲อย่างสูงค่ะ”

        ผู้จัดการมาถึงก็เริ่มต้นด้วยการโค้งขออภัย ผมเห็นคุณฮิอิรางิอธิบายสถานการณ์โดยละเอียดให้ผู้จัดการฟังอีกครั้งแม้จะถูกลูกค้าบ่นว่ามากมาย แต่มีผู้จัดการมาช่วยรับมือด้วย จึงคลี่คลายสถานการณ์ได้ในระดับหนึ่ง

        หลังจากนั้นผมก็ทำงานจนหมดกะโดยไม่มีปัญหาอะไรอีก ผมเหลือบเห็นคุณฮิอิรางิเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อฝั่งผู้หญิง เธอคงจะเลิกงานเวลาเดียวกัน วันนี้ผมได้รับความช่วยเหลือจากเธออย่างมาก ผมอยากขอบคุณเธอ จึงตัดสินใจรออยู่ที่ประตูหลังสักพักหนึ่ง

        (วันนี้เธอช่วยผมไว้จริงๆ...)

        ผมทำพลาดเป็๲ครั้งแรก ทั้งยังไม่คิดมาก่อนว่าจะถูกตำหนิรุนแรงขนาดนั้น ที่คุณฮิอิรางิเข้ามาช่วยนั้นนับเป็๲หนี้บุญคุณอย่างมาก ที่ผ่านมาถ้าผมมีเ๱ื่๵๹ติดขัดตรงไหนเธอก็จะคอยช่วยเหลือทันทีด้วย ต้องทำอะไรตอบแทนเธอบ้างแล้วจริงๆ แม้คุณฮิอิรางิในความประทับใจแรกของผมกับตอนนี้จะยังมีท่าทางไม่เป็๲มิตรและเ๾็๲๰าอยู่เหมือนเดิม แต่เมื่อเธอสอนอะไรผมก็สอนอย่างนุ่มนวลและครบถ้วนเสมอ ถ้าถามเ๱ื่๵๹ที่ไม่เข้าใจเธอก็จะตอบโดยไม่โกรธเคืองใดๆ ผมจึงคิดว่าโดยเนื้อแท้แล้วเธอเป็๲คนจิตใจดี

        ตอนที่กำลังกลุ้มว่าจะขอบคุณยังไงดีนั้นเอง ประตูหลังร้านก็เปิดออกดังแกร๊ก แล้วคุณฮิอิรางิก็เดินออกมา

        “คุณฮิอิรางิ!”

        “มีอะไรเหรอคะ”

        “วันนี้ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมไว้”

        “...ฉันทำอะไรเหรอคะ”

        หลังเลิกงานผมกล่าวขอบคุณคุณฮิอิรางิ แต่เธอกลับเอียงคอสงสัยราวกับว่านึกอะไรไม่ออกเลย สำหรับเธอมันคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่มากมาย เธอที่ช่วยเหลือผู้อื่นเป็๲ปกติจนไม่รู้ตัวเองว่าได้ช่วยเหลือใครไปนั้นให้ความรู้สึกเจิดจ้าเล็กน้อย

        “วันนี้คุณช่วยออกหน้าแทนผม ตอนที่ผมกำลังลำบากกับการรับมือลูกค้าที่ไม่พอใจน่ะครับ”

        “...อ้อ มีเ๱ื่๵๹แบบนั้นด้วยสินะคะ อย่าเก็บมาใส่ใจนักเลยค่ะ มันเป็๲งานนี่ แล้วก็เป็๲ส่วนหนึ่งของการสอนงานด้วยค่ะ”

        คุณฮิอิรางิพูดเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เหมือนเป็๞การแสดงออกว่าเข้าใจที่ผมบอกแล้ว

        สำหรับเธอมันคงเป็๲เ๱ื่๵๹ไม่สลักลำคัญอะไรจริงๆ เธอจึงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

        “ไม่ได้ครับ จะให้ปล่อยผ่านไปเฉยๆ ได้ยังไง! ตอนนี้คุณฮิอิรางิมีเ๹ื่๪๫เดือดร้อนอะไรไหมครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมจะช่วยเอง”

        ไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹ครั้งนี้ ตอนที่ผมเข้ามาใหม่และยังไม่ชินกับงานก็ได้เธอคอยช่วยหลายต่อหลายครั้ง จนมาถึงตอนนี้ ผมรับการดูแลอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่ตอบแทนต่อไปไม่ได้แล้ว

        สิ่งแรกที่นึกออกว่าจะตอบแทนได้ก็คือการช่วยเหลือในเ๹ื่๪๫ที่เดือดร้อน มันเรียบง่ายที่สุด และผมก็มั่นใจว่าตัวเองจะตอบแทนได้อย่างดี จึงเลือกวิธีนี้

        แต่ผมก็แค่พูดไปก่อนโดยไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะตอบรับข้อเสนอ เพราะคุณฮิอิรางิมีแนวโน้มจะหลีกเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ต่อให้มีเ๱ื่๵๹เดือดร้อนจริงก็คงไม่เปิดเผยง่ายๆ

        แม้ว่าคุณฮิอิรางิน่าจะปฏิเสธข้อเสนอของผม แต่ผมแค่อยากแสดงความรู้สึกขอบคุณให้ชัดเจนเท่านั้น พูดเท่านี้ก็คงส่งความรู้สึกขอบคุณที่จริงจังและจริงใจไปถึงแล้วละ พอถูกปฏิเสธก็ค่อยซื้อขนมร้านดังหรืออะไรเทือกนั้นให้แล้วกัน ผมคิด แต่คุณฮิอิรางิกลับยกนิ้วแตะคางและครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเธอก็ให้คำตอบที่เหนือความคาดหมาย

        “...ถ้าอย่างนั้น ขอปรึกษาสักเ๱ื่๵๹ได้ไหมคะ”

        “เอ๊ะ?”

        ผมไม่คิดว่าเธอจะปรึกษากันจริงๆ จึงเผลอหลุดเสียงตลกๆ ออกมา

        “ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็๞ไรค่ะ”

        “ม ไม่ใช่นะครับ ผมแค่แปลกใจเฉยๆ ได้สิครับ! พูดมาได้เลย!”

        ผมนิ่งไปด้วยความประหลาดใจและไม่ได้ตอบเธอครู่หนึ่ง เธอคงมองเป็๞การปฏิเสธ จึงทำท่าเหมือนจะเลิกพูด ผมเห็นดังนั้นก็รีบแก้ความเข้าใจผิดอย่างลนลาน แม้จะผิดคาด แต่ผมก็อยากทำทุกอย่างที่ทำได้ให้สมกับที่เธออุตส่าห์มาพึ่งพา จึงตั้งใจฟังสุดความสามารถ

        “วันนี้ มีผู้ชายแปลกหน้ามาเรียกฉัน ฉันเลยระแวงเขา แต่เขาแค่มาคืนของที่ฉันทำตกเท่านั้น ฉันอยากขอบคุณเขาตรงนั้นทันทีนะคะ แต่เพราะมัวแต่อึ้งอยู่ก็เลย...”

        “สรุปว่า อยากขอบคุณคนคนนั้น เลยอยากให้ผมช่วยตามหาเหรอครับ นั่นมันออกจะ...”

        ผมอยากช่วยเธอนะ แต่ด้วยข้อมูลแค่นั้น คิดยังไงก็คงไม่มีทางหาเจอ การหาคนแปลกหน้าโดยรู้แค่การแต่งตัวกับอายุโดยประมาณนั้นน่าจะยากทีเดียว

        ผมไม่ใช่นักสืบหรืออะไรเทือกนั้น ตามหาคนจากเบาะแสน้อยนิดแบบนั้นไม่ได้แน่ อย่างน้อยถ้าไม่ได้เบาะแสอีกนิดก็คงตามหาให้ไม่ได้หรอก

        “เปล่าค่ะ ฉันรู้แล้วว่าคนที่เก็บของมาให้อยู่โรงเรียนเดียวกัน เพราะงั้นฉันจะตามหาเขาเองค่ะ ที่อยากปรึกษาก็คือ ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะให้ขนมเขาสักหน่อยเพื่อเป็๲การตอบแทนน่ะค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายเขาชอบอะไรกัน ถ้าเป็๲ไปได้ก็อยากให้ช่วยบอกหน่อยค่ะ ฉันแทบไม่เคยให้ของเพศตรงข้ามก็เลย...”

        “อ้อ เ๹ื่๪๫นั้นเอง เข้าใจแล้วครับ”

        การที่อยากขอบคุณอีกครั้งนั้นสมกับเป็๲คุณฮิอิรางิ อย่างที่คิดเลย แม้เธอจะมีท่าทางแข็งทื่อและไม่แสดงอารมณ์ จนบรรยากาศดูเ๾็๲๰า แต่ความจริงแล้วเธอคงเป็๲คนดีนั่นแหละ

        ไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมขอให้ผมช่วย แต่ในเมื่อเธออุตส่าห์มาพึ่งพากันแล้ว ผมก็อยากช่วยเท่าที่ทำได้ จึงครุ่นคิดอย่างตั้งใจเพื่อให้คำตอบที่เป็๞ประโยชน์กับเธอ

        “ก่อนอื่นก็ เลี่ยงของที่หวานเกินไปดีกว่านะครับ”

        “เป็๞ของหวานไม่ได้เหรอคะ”

        คุณฮิอิรางิทำตาโตราวกับรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของผม สีหน้าที่แสดงความรู้สึกเหมือนคนปกตินั้นต่างจากสีหน้าไร้อารมณ์อย่างทุกที ดูน่ารักจนแทบกลบความจืดชืดได้ ทำเอาผมเผลอจ้องอย่างตะลึงเล็กน้อย

        “เปล่าครับ ไม่ใช่ว่าเป็๞ของหวานไม่ได้หรอก แต่มีผู้ชายที่ไม่ค่อยชอบของที่หวานเกินไปอยู่เยอะน่ะครับ รวมถึงผมด้วย ถ้าเป็๞ขนมที่หวานพอดีๆ น่าจะได้ครับ”

        ผู้ชายที่ชอบของหวานก็มีอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็น่าจะกินของที่ไม่ค่อยหวานได้ตามปกติ ในเมื่อไม่รู้ความชอบของอีกฝ่าย ให้ของที่คนส่วนมากน่าจะรับได้โดยไม่มีปัญหาไว้ก่อนคงดีกว่า

        “...อย่างนี้นี่เอง”

        คุณฮิอิรางิพยักหน้าหงึกๆ ตามคำอธิบายของผมโดยไม่ละสายตาจากผมแม้แต่น้อย จากท่าทีที่ตั้งใจฟังผมอย่างจริงจัง ทำให้รู้ได้ว่าเธออยากขอบคุณคนคนนั้นจริงๆ

        “แล้วก็ คุณคงจะให้ของที่โรงเรียนสินะครับ เพราะฉะนั้นของสดอย่างเค้กก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าเป็๞พวกคุกกี้ มาดแลน หรือ... คัพเค้ก อะไรอย่างนี้น่าจะได้นะครับ”

        “ของจำพวกนั้นเหรอคะ... เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าให้ของแบบนั้นคงจะไม่เป็๞การรบกวนใช่ไหมคะ”

        คงเพราะกังวลว่าจะก่อความรำคาญตอนให้ของ คุณฮิอิรางิจึงขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจ

        เพราะเธอตัวเล็กกว่าผม บวกกับท่าทางเหลือบตาขึ้นข้างบนเพื่อสบตาผม ทำให้ดูเหมือนการช้อนตามอง เห็นแล้วเกิดเป็๞ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ผมอยากคลายความกังวลให้ได้มากที่สุดจึงเผลอพูดอย่างหนักแน่นจนเกินควร

        “ไม่เป็๲ไรแน่นอนครับ เขาไม่มีทางคิดว่ารบกวนหรือไม่อยากได้ของแน่นอน ปกติคนเราถ้าได้ของก็น่าจะดีใจอยู่แล้วละครับ”

        “งั้นเหรอคะ...”

        คุณฮิอิรางิคงไม่ชินกับการให้ของใคร หลังจากฟังผมแล้วเธอจึงยังดูกังวล เหมือนขจัดความวิตกออกไปไม่หมด

        “ว่าแต่ คิดไว้ว่าจะซื้อของแบบไหนครับ”

        “เอ่อ เพิ่งถามไปเมื่อกี้ก็เลยยังไม่ได้ตัดสินใจน่ะค่ะ แต่ฉันรู้จักร้านเบเกอรีหนึ่งที่ดังและอร่อยด้วย ว่าจะไปหาดูที่นั่นค่ะ”

        “หือ มีที่แบบนั้นด้วยเหรอครับ รู้เยอะกว่าที่คิดนะนี่”

        จะว่ายังไงดี คุณฮิอิรางิเองก็เป็๲เด็กผู้หญิงนี่นะ ผมนึกว่าเธอจะไม่ค่อยสนใจเ๱ื่๵๹อย่างร้านขนมหวานชื่อดัง จึงรู้สึกผิดคาดเล็กน้อย

        “อ๊ะ ฉันไม่เคยไปหรอกค่ะ แค่เคยได้ขนมจากเพื่อนผู้หญิงในห้องเรียนอยู่บ้าง ก็เลยรู้น่ะค่ะ”

        “อ้อ อย่างนี้เอง”

        พอเธอพูดอย่างนั้นก็เข้าใจได้อย่างบอกไม่ถูก เพราะเธอดูไม่เหมือนคนที่จะคอยหาร้านชื่อดังด้วยตัวเอง แต่ถ้าจำมาจากคนรอบข้างก็ไม่แปลกนัก

        ถ้าเธอไม่รู้จะไปซื้อที่ไหน ผมก็ว่าจะแนะนำร้านที่ได้ยินจากคาซุกิบ่อยๆ ให้ แต่ในเมื่อเธอมีร้านในใจแล้วก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

        “ขอให้มอบของตอบแทนได้ด้วยดีนะครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน”

        “ค่ะ ขอบคุณที่แนะนำนะคะ”

        พอผมกล่าวลา เธอก็โค้งศีรษะเป็๞การขอบคุณ ผมเดินทางกลับบ้านพลางนึกทบทวนถึงความใจดีของคุณฮิอิรางิ

        ◆◆◆