ณ ฐานที่มั่นทหารซูโจว

    ภายในห้องชุดสุดหรูที่อยู่บนชั้นเก้าของโรงแรมฉางเฉิง หวังจื้อหนิงที่เป็๲รองผู้บัญชาการทหารเขตซูโจวอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารอันสง่างาม ตอนนี้รอยยิ้มกลับเลือนหายไปจากใบหน้าเขา สายตาก็จับจ้องไปที่ร่างระหงตรงหน้าอย่างเ๾็๲๰า

    “คณนายเย่ เมื่อวันสิ้นโลกมาเยือน และยุคสมัยใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น หากตระกูลหวังและตระกูลเย่ร่วมมือกันละก็ เราจะต้องสร้างยุคอันเรืองโรจน์ของเราได้แน่นอน ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเอง ยิ่งเพื่อตระกูลเย่และเพื่อเย่ชิงเฉิง คุณควรพิจารณาข้อเสนอของผมให้ดีนะ ลองไปเกลี้ยกล่อมท่านผู้นำตระกูลเย่ให้มอบสิทธิ์การใช้อาวุธนิวเคลียร์มาดีกว่า หากคุณยังดื้อรั้นแบบนี้ต่อไป ผมก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของคุณได้หรอกนะ!”

    หญิงผู้มีร่างระหงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นดวงหน้างดงามราวกับกาลเวลาไม่สามารถจะทำลายรูปโฉมเธอได้ แม้จะอยู่ในวัยห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ใบหน้าของเธอกลับมีความคล้ายคลึงกับเย่ชิงเฉิงถึงหกส่วน แม้ความงามนั้นจะเทียบไม่ได้กับเย่ชิงเฉิงที่งดงามสะคราญใจ แต่กลับมีออร่าความสง่างาม สุขุม และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ แม้มุมปากของเธอจะแย้มยิ้มน้อยๆ ทว่าแววตากลับฉายแววความเฉียบแหลม

    “หวังจื้อหนิง เธอยังคงมีสายตาคับแคบอยู่เหมือนเดิมสินะ คิดว่าถ้าพ่อของฉันมอบสิทธิ์การใช้อาวุธนิวเคลียร์ให้กับตระกูลหวังแล้ว ตระกูลของเธอจะสามารถสร้างยุคสมัยใหม่ได้จริงๆ งั้นหรือ? อายุก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้ว ทำไมยังไร้เดียงสาแบบนี้อีก”

    “จ้าวฮุ่ยจือ นี่มันเ๱ื่๵๹ของฉัน เธอไม่จำเป็๲ต้องสนใจ แค่ไปเกลี้ยกล่อมพ่อของเธอให้สำเร็จก็พอ!” หวังจื้อหนิงรู้ดีว่าอำนาจที่แท้จริงของตระกูลเย่อยู่ที่ท่านผู้นำตระกูล และคนที่สามารถเกลี้ยกล่อมท่านผู้นำตระกูลได้นั้นมีเพียงสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือเย่เจิ้นไห่ที่เป็๲ลูกชายของตระกูลเย่ที่เป็๲ผู้บัญชาการทหารแห่งฐานที่มั่นทหารเมืองหลวง ส่วนอีกคนก็คือลูกสะใภ้ของเขา ซึ่งก็คือจ้าวฮุ่ยจือที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้

    “ไม่มีทางที่พ่อของฉันมอบสิทธิ์การยิงอาวุธนิวเคลียร์ให้ แต่ถ้าตระกูลหวังยินดีเข้าร่วมกับตระกูลเย่ละก็ ฉันคิดว่าพ่อต้องยินดีต้อนรับอย่างแน่นอน!”

    “จ้าวฮุ่ยจือ!” หวังจื้อหนิงกัดฟันกรอด

    “จื้อหนิง พวกเราเป็๲เพื่อนกัน๻ั้๹แ๻่มัธยมปลายนะ ตอนนั้นเธอยังเคยตามจีบฉันอยู่เลย ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง ถ้าเธอเข้าร่วมกับตระกูลเย่ละก็ ฉันรับรองว่าตำแหน่งของเธอจะไม่ด้อยไปกว่าตอนที่อยู่ตระกูลหวังนี้อย่างแน่นอน!"

    “จ้าวฮุ่ยจือ เธอช่วยเข้าใจสถานการณ์หน่อยได้ไหม ตอนนี้ไม่ใช่ยุคสงบสุขแต่เป็๲วันสิ้นโลกแล้ว ตอนนี้ฉันเป็๲ถึงผู้วิวัฒนาการ ส่วนเธอเป็๲แค่คนธรรมดาเท่านั้น ยังคิดว่าตัวเองยังเป็๲สูงส่งอยู่หรือไง!” ใบหน้าของหวังจื้อหนิงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ พร้อมกับคำรามเสียงต่ำต่อ

    “ฉันไม่มีความอดทนพอที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเธอหรอกนะ ฉันให้เวลาเธอภายในหนึ่งทุ่มของวันพรุ่งนี้ ถ้าเธอยังไม่ยอมร่วมมือ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!”

    “หวังจื้อหนิง เธอขู่ใครน่ะ!”

    “ขู่เหรอ? ใช่ ฉันขู่เธอนั่นแหละ จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงเธอยังมีท่าทีแบบนี้อยู่ ฉันจะสั่งคนจับเธอแก้ผ้า แล้วแห่เธอไปรอบๆ ฐานที่มั่น แถมยังจะถ่ายวิดีโออัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ตด้วย ฉันละอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าท่านผู้นำตระกูลเย่เห็นวิดีโอนี้จะเป็๲ยังไง!”

    เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวและแววตาบ้าคลั่งของหวังจื้อหนิง ฮุ่ยจือก็ใจเต้นไม่เป็๲ระส่ำ

    “จื้อหนิง เธอ...”

    ยังไม่ทันที่เอ่ยจบ สิ่งที่ตอบกลับมาก็คือเสียงปิดประตูดัง และหวังจื้อหนิงก็ได้ออกไปแล้ว!

    ทันใดนั้นร่างกายที่ฝืนทำเป็๲เข้มแข็งของจ้าวฮุ่ยจือก็ทรุดลงกับพื้น

    ...

    หวังจื้อหนิงเดินลงไปชั้นล่างด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะตรงไปยังห้องสวีทสุดหรูบนชั้น 7 เป็๲ห้องพักของเขา ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็พบกับหญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาคลอเคลีย

    “ที่รัก มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงโมโหขนาดนี้”

    หวังจื้อหนิงฉีกชุดของหญิงสาวออกอย่างแรง จนเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ร่มผ้าบาง ก่อนที่มือหนาจะตบลงบนสะโพกกลมกลึงเบาๆ

    หญิงสาวร่างสูงคนนั้นหันหลังกลับมาอย่างรู้ใจ พร้อมกับยกสะโพกขึ้น

    ...

    เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของหวังจื้อหนิงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง!

    ขาเรียวยาวของหญิงสาวสั่นเทา แต่เธอก็ยังคงหันกลับมาเช็ดร่างกายให้เขาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ ที่รัก มีเ๱ื่๵๹อะไรเหรอ ทำไมถึงโมโหขนาดนี้ เล่นเอาฉันเกือบตายเลย”

    หวังจื้อหนิงหัวเราะลั่น ความโกรธที่อยู่ในใจเมื่อครู่ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น นิ้วมือลูบไล้ใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน

    “ยัยตัวแสบ ปากหวานจริงๆ เธอทำให้ฉันอยากจะลงโทษเธออีกรอบแล้วสิ!”

    “ที่รัก จัดการฉันได้เลย!” หญิงสาวร่างสูงบิดกายอย่างยั่วยวน

    ตอนแรกหวังจื้อหนิงตั้งใจจะเล่นสนุกกับยัยตัวแสบตรงหน้าอีกสักรอบ แต่กลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

    “มีอะไร!” หวังจื้อหนิงตะคอกอย่างหัวเสีย

    “ราย... รายงานท่านผู้บัญชาการ มีคนสองคนมาที่ฐานที่มั่นเราครับ!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านนอกกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังคงฝืนรายงานเสียงดัง

    “ก็แค่ผู้รอดชีวิตสองคน เ๱ื่๵๹แค่นี้ยังต้องมารายงานด้วยเหรอ?”

    “เป็๲... เป็๲คุณหนูเย่ คุณหนูเย่ชิงเฉิงครับ!” ชายหนุ่มรายงานอีกครั้งด้วยท่าทีตื่นตระหนก

    เย่ชิงเฉิง!

    ร่างกายของหวังจื้อหนิงสั่นสะท้าน ก่อนจะผลักหญิงสาวร่างสูงออกไปอย่างแรง และรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำไหลดังออกมาจากในห้อง

    หญิงสาวมองหวังจื้อหนิงที่รีบสวมกางเกง และหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักยัดใส่กระเป๋าแล้วก็รีบหันหลังเดินออกไป และมันก็ทำให้เกิดประกายเ๾็๲๰าวาบขึ้นในดวงตาของหญิงสาว!

    ...

    เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ผู้บัญชาการและครูฝึกทหารเขตซูโจวก็ได้กลายเป็๲ซอมบี้และจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ หวังจื้อหนิงจึงฉวยโอกาสนี้ขึ้นเป็๲ผู้บัญชาการสูงสุดเอง นอกจากนี้เขายังสถาปนาตนเองขึ้นเป็๲ผู้นำของผู้รอดชีวิตกว่าหมื่นคนในฐานที่มั่นทหารซูโจวแห่งนี้ด้วย

    “เย็นนี้ให้คนเตรียมอาหารชั้นเลิศไว้หน่อย แล้วก็เอาเหล้าที่ฉันชอบออกมาด้วย คืนนี้มีแขกสำคัญจะมา!” หวังจื้อหนิงสั่งเสียงต่ำ ลูกน้องทั้งสองคนได้ยินก็รีบรับคำสั่งและทำตามทันที!

    มุมปากของหวังจื้อหนิงแย้มยิ้มเ๾็๲๰าออกมา

    แม้หนทางหนึ่งตัน แต่กลับมีหนทางใหม่ปรากฏขึ้นสินะ

    เย่ชิงเฉิง เธอมาได้ถูกเวลาจริงๆ!

    จ้าวฮุ่ยจือ ลูกสาวของเธอประเคนตัวมาถึงที่เช่นนี้ คราวนี้ฉันจะดูซิว่าเธอยังจะแข็งขืนอยู่อีกหรือเปล่า!

    ฮ่าๆ! หวังจื้อหนิงก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เสียจริง

    ...

    ถังฮ่าวมองดูโรงแรมที่สูงตระหง่านตรงหน้า

    ห้องพักส่วนใหญ่ในโรงแรมมืดสนิท แต่แสงสว่างบริเวณอาคารก็ทำให้รู้ว่าฐานที่มั่นแห่งนี้น่าจะมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเป็๲ของตัวเองอยู่ อย่างน้อยก็สามารถจ่ายไฟฟ้าให้สามารถใช้ในชีวิตประจำวันได้

    ตอนนี้ถังฮ่าวและเย่ชิงเฉิงได้ยืนอยู่หน้าของโรงแรมนานกว่าสิบนาทีแล้ว โดยปกติแล้วต่อให้ผู้นำฐานที่มั่นจะอาศัยอยู่บนชั้นเก้าที่เป็๲ชั้นบนสุดก็น่าจะลงมาถึงแล้ว

    สถานการณ์เช่นนี้ช่างแตกต่างจากที่เย่ชิงเฉิงบอกว่าผู้บัญชาการหวังคนนี้เป็๲เพื่อนสนิทกับแม่ของเธอมาก

    ด้วยฐานะของเย่ชิงเฉิงและความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลแล้ว อีกฝ่ายควรจะรีบลงมาต้อนรับถึงจะถูก

    ถังฮ่าวขยับแขนขาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ นิ้วมือของเขากระดิกไหวไปมาราวกับกำลังส่งสัญญาณ!

    โอวหยางมี่มี่ที่ล่องหนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรพอได้รับสัญญาณจากถังฮ่าวแล้ว ก็พุ่งตัวเข้าไปในโรงแรมทันที

    ประมาณสองนาทีต่อมา ก็มีเสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีดังขึ้น

    “ฮ่าๆ ชิงเฉิง ลุงเสียเวลาจัดการธุระจึงมาช้าไปหน่อย ขอโทษที่ให้รอนานนะ!”

    ทันทีที่มีเสียงดังขึ้น ก็มีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่งที่อยู่ในเครื่องแบบทหารก้าวเดินอย่างเร่งรีบออกมา และคนผู้นี้ก็คือหวังจื้อหนิงที่เป็๲ผู้นำคนปัจจุบันของฐานที่มั่นทหารซูโจว