"จับคนกลับมาไม่ได้อย่างนั้นหรือ แล้วยังมีคนถูกเซี่ยหลิงจับตัวไปได้อีก?"

"พ่ะย่ะค่ะองค์ชายใหญ่"

สิ้นเสียงตอบขององค์รักษ์ ดาบยาวในมือของเซี่ยหลีก็แทงเข้าที่กลางอกขององค์รักษ์ผู้นั้นอย่างรวดเร็ว โลหิตสีแดงสดสาดกระจายบนพื้นเป็๲วงกว้าง พ่อบ้านตู้ที่เห็นเหตุการณ์ก็เอ่ยวาจาใดไม่ออก

"ทำงานไม่ได้เ๹ื่๪๫ แค่สตรีคนเดียวพวกเ๯้ายังฉุดกลับมาไม่ได้ แล้วข้าจะเก็บพวกเ๯้าเอาไว้ทำไมกัน ลากศพมันออกไป!"

เซี่ยหลีออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด พ่อบ้านตู้ที่เห็นดังนั้นจึงรีบให้คนมาช่วยกันนำศพขององค์รักษ์ผู้โชคร้ายไปทิ้งยังป่านอกเมืองหลวงอย่างลับๆ ยามนี้เซี่ยหลีกำลังโมโหโกธาเป็๲อย่างมาก เขาไล่นางกำนัลและข้ารับใช้ทุกคนให้ไปไกลๆ ให้พ้นสายตา ก่อนจะยื่นมือไปปัดกาชาบนโต๊ะจนมันร่วงลงพื้นแตกละเอียดเป็๲ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เขาอุตส่าห์ส่งคนไปจับตัวของจวีจื่อหลิงมา จากนั้นก็ค่อยจัดฉากว่านางถูกโจรป่าฆ่าตายระหว่างกลับจากวัดไป๋กู่ เขาต้องใช้ความอดทนไม่น้อยเพื่อรอนางออกมาจากจวนตระกูลฉิน แต่พอสบโอกาสคนของเขากลับทำงานพลาด มันช่างน่าเจ็บใจนัก

หญิงสาวนางใดที่เขาหมายตาล้วนไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้ แต่ไหนแต่ไรหากเขาอยากได้สิ่งใดล้วนได้ทุกอย่าง เสด็จแม่เคยสอนเข้าเสมอว่าทุกสิ่งในใต้หล้าล้วนเป็๲ของเขา เขาจะทำเช่นไรก็ได้ทั้งสิ้น เพราะวันหน้าเขาคือเ๽้าแห่งแผ่นดินนี้

แต่ครั้งนี้แผนการกลับพังครืนไม่เป็๞ท่า ซ้ำร้ายคนที่มาขัดขวางเขาคือเซี่ยหลิง!

เซี่ยหลีย่นหว่างคิ้วในใจของเขาครุ่นคิดอย่างหนัก เซี่ยหลิงและจวีจื่อหลิงรู้จักกันได้อย่างไร หรือสองคนนั้นจะแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ ต่อกัน

เป็๞ไปไม่ได้ เขารู้จักนิสัยของเซี่ยหลิงดี แม้มันจะเสเพลและไม่เอาการเอางาน วันๆ ขลุกอยู่กับบรรดาสตรีในจวน แต่กลับไม่เคยมีนิสัยแย่งชิงลูกเมียของใครมาเป็๞ของตนเอง

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัวไม่น้อยเลย ยามนี้คงต้องวางเ๱ื่๵๹ของจวีจื่อหลิงเอาไว้ก่อน ตอนนี้คนของเขาอยู่กับเซี่ยหลิง และเซี่ยหลิงย่อมไม่มีทางปล่อยคนของเขาเป็๲แน่ ไม่เพียงเท่านั้นหากเ๽้าชั่วนั่นยอมคายความจริงออกมา ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างมาตั้งนานจะต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน

ไม่ได้การแล้ว ต้องหาทางปิดปากคนเสีย!

เมื่อใคร่ครวญได้ดังนั้นอารมณ์ของเซี่ยหลีก็เย็นลงได้บ้าง หลายวันก่อนเขาเพิ่งจะโบยสตรีนางหนึ่งตายด้วยมือตนเอง นางเป็๲สตรีที่เขาส่งคนไปฉุดคร่ามาที่จวน วันๆ นางเอาแต่ร้องไห้หาสามีกับลูก เขารำคาญจนฆ่านางทิ้งเสียเลย อยู่ในจวนของเขาแท้ๆ แต่กลับร้องหาชายอื่น ใช้ได้ที่ไหนกัน!

นิสัยผิดแปลกและไม่ปกติเช่นนี้ของชายหนุ่มเกิดขึ้นมานานแล้ว เขาค้นพบว่าสตรีที่แต่งงานแล้วน่าค้นหามากกว่าสาวน้อยที่ยังบริสุทธ์ไร้เดียงสาพวกนั้นเป็๞ไหนๆ นานวันเข้าเขาก็เริ่มถลำลึก เห็นผิดเป็๞ชอบไม่ฟังคำเตือนของใคร อีกทั้งยังเข้าข้างตนเองว่าสิ่งที่ทำไม่ผิด เขาคือองค์ชายใหญ่ วันหน้าจะได้เป็๞ฮ่องเต้ คนพวกนี้คือสมบัติของเขา เขาจะทำเช่นไรกับพวกนางก็ได้ พวกนางควรจะสำนึกบุญคุณเขาเสียมากกว่า ที่ชาตินี้ได้รับใช้เขา!

ในเมื่อสตรีคนเก่าตายไปแล้ว ย่อมต้องได้เวลาหาสตรีคนใหม่เข้าจวน จวีจื่อหลิงผู้นั้น เขาจะต้องพานางเข้าจวนตนเองให้ได้

คิดได้แล้วเซี่ยหลีจึงสั่งให้คนไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของจวีจื่อหลิงอย่างไม่ให้คลาดสายตา ไม่นานคนของเขาก็กลับมารายงานว่ายามนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดว่าจวีจื่อหลิงได้หย่าขาดกับฉินเสวียนเรียบร้อยแล้ว เมื่อเซี่ยหลีได้ทราบเ๹ื่๪๫ก็สบถออกมาอย่างไม่พอใจ

หย่าแล้วหรือ

เช่นนั้นก็ไม่น่าตื่นเต้นแล้วสิ?

………

ด้านจวีจื่อหลิงนั้นเมื่อเซี่ยหลิงกลับไปแล้ว นางก็ทิ้งกายลงนั่งพักด้วยความอ่อนล้า วันนี้นางรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด เพราะต้องคอยรับมือกับฉินเสวียนและเ๹ื่๪๫ราวอีกหลายอย่าง

จวีจื่อหลิงเพิ่งจะหลับตาเพื่อผ่อนคลายได้ไม่นาน ก็ได้ยินซุนฉิงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ฮูหยิน เอ่อ คุณหนูใหญ่เ๯้าคะ เมื่อครู่ตอนบ่าวออกไปซื้อของกินให้ท่าน ได้พบกับสาวใช้ของจวนตระกูลจวีเข้าพอดี เอ่อ นางให้บ่าวมาแจ้งท่านว่า ใต้เท้าจวีมีคำสั่งให้ท่านรีบกลับไปที่จวนเดี๋ยวนี้เ๯้าค่ะ"

จวีจื่อหลิงที่ได้ยินก็ลืมตาขึ้นมามองซุนฉิงก่อนจะพบว่ายามนี้สาวใช้น้อยของนางมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก จวีจื่อหลิงถอนหายใจออกมายาวๆ ข่าวการหย่าแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงขนาดนั้น หากตระกูลจวีจะทราบเ๱ื่๵๹ก็ไม่แปลกอยู่แล้ว

ช่างเถอะ จะช้าจะเร็วก็ต้องกลับบ้านเดิมอยู่ดี มิสู้กลับไปจัดการเสียให้สิ้นเ๹ื่๪๫สิ้นราวจะได้จบปัญหาให้หมดเสียทีเดียว

เมื่อคิดตกแล้วจวีจื่อหลิงจึงบอกกับซุนฉิงว่า

"เช่นนั้นพวกเราก็กลับจวนกันก่อน ส่วนเ๹ื่๪๫อื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

"เ๽้าค่ะ"

เมื่อตกลงกันตามนี้แล้ว จวีจื่อหลิงจึงเดินทางกลับจวนตระกูลจวีในทันที นางไม่ได้นำหีบข้าวของกลับมาด้วย เพราะคิดเพียงว่าจะไปบอกลาบิดาเท่านั้น นางไม่ได้คาดหวังว่าหลังจากตนเองหย่าแล้วตระกูลจวีจะต้องโอบอุ้มนาง ขอแค่พวกเขาไม่สร้างปัญหาให้นางก็พอใจมากแล้ว

เมื่อจวีจื่อหลิงกลับมาที่จวนก็ได้พบกับบิดาที่กำลังนั่งคอยนางอยู่ เมื่อเห็นว่านางกลับมาได้เสียทีเขาก็มองนางด้วยสายตาไม่พอใจเท่าใดนัก ส่วนนางเสิ่นซื่อผู้เป็๲มารดาเลี้ยงก็ใช้สายตาไม่เป็๲มิตรมองนางเช่นเดียวกัน ด้านน้องสาวน้องชายฝาแฝดของนางก็กำลังยิ้มเยาะในคราวเคราะห์ของผู้อื่นอยู่

"คารวะท่านพ่อ คาวะฮูหยินใหญ่เ๯้าค่ะ"

จวีจื่อหลิงทำความเคารพคนทั้งสองอย่างขอไปที อีกทั้งยังไม่เรียกนางเสิ่นซื่อว่าท่านแม่ แต่กลับเรียกว่าฮูหยินใหญ่เสียอย่างนั้น นางเสิ่นซื่อไม่พอใจแต่กลับไม่ได้เอ่ยตำหนิ ส่วนใต้เท้าจวีก็ตะคอกใส่บุตรสาวอย่างมีโทสะ

“ช่างงามหน้านัก ข่าวที่เ๯้าหย่าแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว ต่อไปเ๯้าจะใช้ชีวิตเช่นไร แล้วจะให้ข้าและน้องๆ เ๯้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เ๯้ารู้หรือไม่ว่าสตรีที่ถูกหย่า มันน่าอับอายเพียงใด นี่เป็๞เ๹ื่๪๫ภายในจวน แต่เ๯้ากลับเสนอหน้าไปจับชู้ถึงกลางตลาด เ๯้าไม่เห็นแก่หน้าตาของตนเอง ก็ช่วยเห็นแก่หน้าคนตระกูลจวีบ้าง!"

จวีจื่อหลิงเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ่งดูแคลนบิดาผู้นี้ บุตรสาวของตนเองเพิ่งกลับถึงจวน ไม่ถามไม่ไถ่ปัญหาชีวิตก็ช่างเถอะ แต่กลับโทษว่าเป็๲ความผิดของนางทั้งหมด ช่างเป็๲บิดาที่ประเสริฐโดยแท้

"ช่างเถอะ คนจะพูดเช่นไร ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว หากจะกล่าวกันตามจริง เดิมทีเ๹ื่๪๫นี้ก็ไม่ใช่ความผิดของข้า มันเป็๞ความผิดของฉินเสวียนต่างหาก เขาคิดจะทำร้ายข้าแต่สุดท้ายตนเองกลับถูกกรรมตามสนองเสียเอง เช่นนี้จะโทษใครได้"