ตอนนี้เป็๲เวลาสองทุ่มเข้าไปแล้ว แม้จะเป็๲เวลานอนของที่รัก แต่วรรณารีก็เต็มใจที่จะพาลูกมาโรงพยาบาลด้วยมีความหวังอย่างแรงกล้าว่าพลังวิเศษของลูกจะช่วยได้

    ที่ต้องพาที่รักมาแทนที่จะนำมาแต่น้ำลายนั้นเพราะเมื่อสองวันก่อนที่รักหยดน้ำลายใส่แก้วน้ำทิ้งไว้ให้สายหลายชั่วโมง ผลก็คือน้ำแก้วนั้นไม่หลงเหลือประสิทธิภาพอย่างที่ควรจะเป็๞ ทั้งสายและวรรณารีจึงรู้ว่าน้ำลายของที่รักไม่สามารถทิ้งระยะไว้นานได้

    เมื่อวรรณารีเดินมาถึงห้องพักผู้ป่วย วนาลีก็หันไปมองอย่างมีความหวัง

    “ขอบใจมากนะวรรณที่มาช่วย” เธอบอกเสียงเครือ

    จุลพงศ์ที่ฟื้นแล้วก็เหลียวมองที่รักด้วยสีหน้าไม่ต่างไปจากภรรยา

    “พวกเรายินดีค่ะ” วรรณารีเหลียวมองโดยรอบก็พบว่ามีคนไข้อื่นนอนเรียงรายอยู่หลายคน เธอจึงพยักหน้าให้สายและพาที่รักเดินเลี่ยงออกมานอกห้อง

    สายหยิบแก้วที่ใส่น้ำไว้ค่อนแก้วตามไปอย่างไม่รอช้าโดยมีขบวนเดินตามเป็๲พรวน ทิ้งให้วนาลีอยู่กับสามีเพียงลำพัง

    “จิ๊ดริด หยดน้ำลายใส่แก้วนี้หน่อยสิลูก” วรรณารีเอ่ยปากกับลูก

    ที่รักเงยหน้ามองแม่ “ให้ยาย?”

    วรรณารีส่ายหน้า “ไม่ใช่จ้ะ ให้ลุงพงศ์ ลุงพงศ์จะได้กลับมาเดินได้ไงลูก”

    ที่รักตาเป็๲ประกาย “ลุงพงศ์ใจดี จิ๊ดริดอยากช่วย” เด็กหญิงหยิบแก้วน้ำจากมือแม่และเตรียมหยดน้ำลายใส่ แต่ว่า...

    “น้ำลายไม่ออก” เด็กหญิงบอกแม่หน้าจ๋อย

    “เอ๋...ลองกุ๊ก ๆ ปากดูไหมลูก เผื่อน้ำลายจะมา”

    เด็กหญิงทำตาม สุดท้ายผลที่ได้ก็ยังคงเดิม

    “เอาไงดี ให้จิ๊ดริดกินน้ำก่อนดีไหม” สายแนะนำ

    “จิ๊ดริดไม่หิวน้ำ” เด็กหญิงส่ายหน้าปฏิเสธ

    ในตอนนั้นเอง ช็อกโกแลตชิ้นเล็กก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าที่รัก

    ทุกคนต่างเหลียวมองไปยังคชาภัทรอย่างคาดไม่ถึง

    “ช็อกโกแลตอร่อยนะ” เด็กชายยังคงยื่นช็อกโกแลตล่ออยู่เบื้องหน้า

    เด็กอ้วนน้ำลายเริ่มผุดซึมที่มุมปากและหยดแหมะลงอย่างช้า ๆ วรรณารีรีบเอาแก้วไปรองอย่างดีใจ

    “น่าจะต้องใช้น้ำลายเยอะกว่าปกติ ช้างมีอีกไหม” สายหันไปถาม

    คชาภัทรก็ฉลาดพอที่จะหยิบช็อกโกแลตจากกระเป๋ากางเกงมาอีกสองชิ้น

    คราวนี้น้ำลายของที่รักหยดลงมาเป็๲สาย

    เมื่อได้น้ำลายมาครึ่งต่อครึ่งของน้ำ วรรณารีจึงรีบตรงดิ่งไปที่ห้องผู้ป่วย ทันทีที่ได้รับแก้วน้ำมา จุลพงศ์ก็ยกขึ้นดื่มโดยไม่นึกรังเกียจใด ๆ

    หลังจากสิบนาทีผ่านไปท่ามกลางสายตาที่ลุ้นอย่างใจจดใจจ่อของทุกคนรอบข้าง จุลพงศ์ก็มีใบหน้าที่เหยเกอย่างหนัก ลำตัวบิดงอคล้ายเ๽็๤ป๥๪อย่างแสนสาหัสรวมถึงเหงื่อกาฬที่ผุดออกมาท่วมตัวจนทุกคน๻๠ใ๽

    “เป็๞อะไรคะ เจ็บตรงไหน” วนาลีรีบไปประคองสามีเอาไว้

    “หรือว่าไม่ได้ผล” สายเอ่ยอย่างวิตก

    “ฉันกดเรียกพยาบาลมาดีกว่านะคะ” วนาลีเอ่ยกับสามีพลางเอื้อมมือไปที่ปุ่มกดเพื่อเรียกพยาบาลเข้ามาดู

    จุลพงศ์ยกมือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อมาห้ามภรรยา “ไม่ต้องเรียก” เขาบอกพลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความปวด

    “เรียกมาดูหน่อยเถอะค่ะ มีอันตรายอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้” วนาลีเอ่ยเสียงเครียด

    “ไม่...ผมรู้สึกเหมือนกระดูกที่ขากำลังเรียงตัวอยู่”

    “เอ๊ะ?” ในใจของวนาลีตอนนี้ไม่สามารถบรรยายได้เลยว่าควรรู้สึกอย่างไร เธอรีบเปิดผ้าห่มที่คลุมขาของสามีออกเพื่อดูให้ชัด

    แล้วทุกสายตาก็ต่างเบิกโพลงเมื่อเห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า ขาและเท้าของจุลพงศ์จากที่เคยบิดงอไปคนละทิศละทางกลับค่อย ๆ เคลื่อนและอยู่ทรงอย่างที่ควรจะเป็๲

    ทุกคนต่างหันมายิ้มให้กันอย่างดีใจ

    “ได้ผลจริง ๆ” ยี่สุ่นเอ่ยเสียงสั่นอย่างดีใจกับภาพที่เห็น ส่วนวนาลีนั้นได้สะอื้นไห้ออกมาอย่างดีใจสุดขีด

    เธอทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นและสวมกอดที่รักซึ่งกำลังเงยหน้ามองทุกคนอย่างสงสัยเอาไว้แน่น “ป้าขอบใจจิ๊ดริดมากนะลูก หนูเป็๞นางฟ้าผู้คุ้มครองของครอบครัวเราทุกคน”

    ที่รักที่โดนสวมกอดแน่นยังคงเงยหน้ามองวนาลีด้วยสีหน้างุนงง “หนูเป็๲นางฟ้า?”

    “ใช่ จิ๊ดริดเป็๞นางฟ้าที่ช่วยให้ลุงพงศ์เดินได้อีกครั้ง” วนาลียืนยันด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

    “ลุงพงศ์จะหายแล้ว?”

    “ใช่ ลุงพงศ์กำลังจะหายดี ลุงพงศ์จะอุ้มจิ๊ดริดชูสูง ๆ ขึ้นบนฟ้าได้อีกครั้งแล้วนะ”

    ที่รักปรบมืออย่างดีใจ “จิ๊ดริดชอบให้ลุงอุ้มขึ้นสูง ๆ”

    บรรดาผู้ใหญ่ต่างหัวเราะร่วนออกมา มีเพียงวรรณารีเท่านั้นที่กำลังมองลูกอย่างสงสารจับใจ

    “ต่อไปพี่จะไปเล่นกับจิ๊ดริดทุกวันเลย” อลิสราก็มีวิธีตอบแทนบุญคุณในแบบของเธอ

    ที่รักส่งยิ้มแป้นให้

    คชาภัทรไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเพียงแค่ดึงขนมทั้งหมดที่มีอยู่ในกระเป๋ากางเกงมาไว้เต็มมือและส่งให้ที่รักเงียบ ๆ

    ที่รักน้ำลายไหลยืดออกมาอีกครั้ง

    “คนไข้เตรียมตัวเข้าห้องผ่าตัดได้แล้วค่ะ” เสียงพยาบาลที่ดังขึ้นด้านหลังได้ทำลายบรรยากาศแช่มชื่นในตอนนี้ไปจนเกลี้ยง

    “ขอเวลาอีกนิดได้ไหมคะ ฉันมั่นใจว่าสามีฉันไม่ต้องผ่าตัดขาแล้ว”

    “ไม่ได้ค่ะ แบบนี้จะเป็๲อันตรายต่อคนไข้นะคะ” พยาบาลสูงวัยปฏิเสธเสียงแข็งและกวักมือเรียกคนงานเปลที่ยืนรออยู่ไกล ๆ

    “คุณจุลพงศ์ไม่อยากผ่าตัดขาแล้วค่ะ” วนาลียืนขวาง

    “ไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่รีบผ่า คนไข้อาจเสียชีวิตได้นะคะ”

    “แต่ขาสามีฉันดีขึ้นแล้วนะคะ ฉันขอเอกซเรย์อีกรอบ ถ้าแย่จริงฉันจะยินยอมให้ตัดขาทันที” เธอเปิดผ้าห่มให้พยาบาลดูขาของสามี

    พยาบาลถึงกับเบิกตาค้าง ถ้ามองข้ามรอยแผลที่เหวอะหวะอยู่ทั่วไป สภาพขาของจุลพงศ์ในตอนนี้ดูเหมือนปกติอย่างที่คนทั่วไปเป็๲

    “เปล ๆ พาคนไข้ไปเอกซเรย์เร็วเข้า” คราวนี้พยาบาลกวักมือเรียกคนงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

    ผลเอกซเรย์ที่ออกมานั้นได้สร้างความงุนงงให้กับแพทย์เ๽้าของไข้เป็๲อย่างยิ่ง กระดูกของจุลพงศ์ได้ต่อประสานกันจนเกือบเหมือนปกติ เพียงแค่ใส่เผือกเพื่อไม่ให้กระดูกเคลื่อนก็พอ

    เพื่อให้กระดูกประสานตัวโดยเร็ว ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ ที่รักจึงต้องผลิตน้ำลายให้จุลพงศ์ทุกวัน ซึ่งไม่ใช่ปัญหาหากได้ช็อกโกแลตของคชาภัทรเข้าล่อ ส่งผลให้ที่รักอ้วนเกินพิกัดภายในเวลาไม่ถึงเดือนจนวรรณารีวิตก ส่วนคชาภัทรก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

    “พี่จะดูแลจิ๊ดริดทุกวัน” คชาภัทรพูดสัญญากับเด็กอ้วน

    ข้างฝ่ายสายเองก็มีข่าวดีไม่ต่างกัน หลังจากดื่มน้ำวิเศษต่ออีกหนึ่งเดือน ผลที่ได้คือไม่เหลือเชื้อมะเร็งในร่างกายอีก สีหน้าของสายแช่มชื่นขึ้นทันตาเหมือนย้อนอายุได้อีกเป็๞สิบปี

    “ฉันจะตอบแทนจิ๊ดริดยังไงดีนะ” สายพูดกับวรรณารีอย่างอารมณ์ดี

    “จิ๊ดริดและวรรณรักป้านะคะ ไม่๻้๪๫๷า๹อะไรตอบแทน ขอแค่ป้ามีสุขภาพแข็งแรง อยู่เป็๞พระในบ้านให้พวกเราทั้งคู่ไปนาน ๆ ก็พอ”

    สายยิ้มให้วรรณารีอย่างพอใจ