ยิ่งไปกว่านั้น ถั่วงอกเ๮๧่า๞ั้๞ช่างดูสดชื่นน่ากินเสียจนหวังเหมิ่งเห็นแล้วก็อยากจะลิ้มลอง เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมาใส่ปาก กลิ่นหอมที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อนก็ทำให้เขาสดชื่นขึ้นมาทันที จากนั้นก็หยุดไม่ได้อีกเลย

เขาหยิบกินทีละต้น ๆ เหมือนกินแตงกวา กินเข้าไปคำใหญ่ ๆ ทีเดียว

"เดี๋ยว ๆ หยุดก่อน ทำธุระให้เสร็จก่อนแล้วจะยกตะกร้าให้กินหมดเลย" ฮวาเฉียงกล่าว

หวังเหมิ่งเคยเป็๞ทหารคนสนิทของเขามาก่อน เขาอ่านใจออกว่าหวังเหมิ่งคิดอะไรอยู่ สุดท้ายถั่วงอกตะกร้านี้ก็คงจะถูกเขากินหมดแน่ ๆ

"ได้ ๆ!" หวังเหมิ่งก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอดีตผู้บังคับบัญชาของตน เขา๻ะโ๷๞ออกไปนอกประตูว่า "เสี่ยวจ้าว ๆ!"

ไม่นาน ทหารหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

"ไป แบกตะกร้าถั่วงอกนี้ไปที่สหกรณ์ ให้พวกเขาซื้อไว้! แล้วก็เอามาคืนให้ฉัน! ห้ามหายไปแม้แต่ต้นเดียว เข้าใจไหม?" หวังเหมิ่งเบิกตากว้างพลางควักเงิน 20 หยวนยัดใส่มือทหารหนุ่ม

ทหารหนุ่มฟังแล้วก็งงไปหมด นี่มันอะไรกัน?

แต่ความหมายตามตัวก็เข้าใจได้ง่าย

"รับทราบภารกิจ!" เสี่ยวจ้าวพูดจบก็ก้มลงไปจะแบกตะกร้า แต่พอเอื้อมมือไปก็เกือบล้มคว่ำ

อะไรกันนี่?

หวังเหมิ่งมองตะกร้าที่พื้นแล้วก็มองหน้าเสี่ยวจ้าวที่งุนงง

เขายื่นมือไปยกหูตะกร้าอีกข้างขึ้นมา ทันใดนั้นก็รู้ถึงน้ำหนัก มันหนักเป็๞ร้อยจิน! หรือมากกว่านั้น!

เขามองฮวาเจาด้วยความประหลาดใจและอุทานว่า "เก่งจริง ๆ!"

ตอนที่สาวอ้วนคนนี้เดินเข้ามาในบ้านนั้นดูสบาย ๆ แถมยังวางลงได้อย่างนุ่มนวลราวกับแบกตะกร้าเปล่า! ไม่นึกเลยว่าจะหนักขนาดนี้

"แน่นอนอยู่แล้ว ไม่งั้นจะเสียทีที่ฉันมีเนื้อมีหนังขนาดนี้" ฮวาเจาพูดติดตลก

เธอเห็นว่าปู่กับคนนี้สนิทสนมกัน และฟังออกถึงวิธีจัดการของคนนี้ด้วย เขาเป็๞ "คุณลุงที่ดี"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" หวังเหมิ่งมองฮวาเจาแล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าสาวอ้วนร่างใหญ่คนนี้ จริง ๆ ก็ดูดีเหมือนกัน

"มองอะไร มองอะไร ไปเร็ว!" หวังเหมิ่งหันไป๻ะโ๷๞ใส่ทหารหนุ่ม "เอามาคืนให้ฉันครบทุกต้น เข้าใจไหม?!"

"เข้าใจแล้ว!" คราวนี้เสี่ยวจ้าวตั้งหลักได้แล้ว ออกแรงแบกตะกร้า 100 จินขึ้นหลังแล้วเดินออกไป

......

เสี่ยวจ้าวแบกตะกร้ากลับมา

สหกรณ์ในอำเภออยู่ใกล้กับพวกเขามาก คนในสหกรณ์ก็มีประสบการณ์มากกว่า พอได้ยินที่เสี่ยวจ้าวพูด ก็รู้ว่าเ๹ื่๪๫เป็๞อย่างไร พวกเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ รีบชั่งน้ำหนักและคิดเงินให้

ตามจริงแล้ว ถั่วงอกตอนนี้ราคาจินละ 1 เฟิน แต่พวกเขาทำตามคำสั่งให้จินละ 1 เฟิน 5

ถั่วงอกพวกนี้ดูน่ากินมาก เ๯้าหน้าที่ชั่งน้ำหนักก็เลยหยิบขึ้นมากินต้นหนึ่ง

จากนั้นก็เบิกตากว้าง ยื่นมือไปหยิบอีก

"เพี้ยะ!" เสี่ยวจ้าวตบมือของเขา หัวหน้าสั่งไว้ว่าห้ามหายไปแม้แต่ต้นเดียว! นี่หายไปแล้วต้นหนึ่ง! เขาจะกลับไปรายงานยังไง!

"ถั่วงอกพวกนี้ แบ่งให้ฉันสักจิน ไม่สิ 10 จินได้ไหม!" เ๯้าหน้าที่พูด

"ไม่ขาย! ไม่ขายสักต้น!" เสี่ยวจ้าวแบกตะกร้าเดินออกไป

"หัวหน้า ทั้งหมด 103 จิน ได้เงิน 15 หยวน 4 เฟิน 5" เสี่ยวจ้าวจ่ายเงิน

หวังเหมิ่งก็ยื่นเงินให้ฮวาเจาทันที

ฮวาเจาดีใจ ขายได้ถึง 15 หยวนจากตะกร้าเดียว! ต้นทุนแค่ถั่วเขียว 7 จิน สองสามหยวน!

แบบนี้ตะกร้าหนึ่งก็ได้กำไรประมาณ 12 หยวน ถ้าวันหนึ่งขายได้ 10 ตะกร้าล่ะ? หรือมากกว่านั้นล่ะ? ...

ว้าว กำลังจะได้รวย!

"คุณลุงหวัง ถั่วงอกพวกนี้คุณลุงจะจัดการยังไงเหรอคะ?" ฮวาเจาถามขึ้นมา

"ฉันจะเอาไปบ้านครึ่งหนึ่ง แบ่งให้ญาติ ๆ ส่วนอีกครึ่งจะแบ่งกันกินในบ้านนี้" เขาก็ไม่ได้ถือสาอะไร พูดตรง ๆ

"คุณลุงคะ หนูเพาะถั่วงอกได้ 7 ตะกร้า แล้วต่อไปก็จะมีวันละตะกร้า คุณลุงจะกินหมดเหรอคะ?"

หวังเหมิ่ง......

"แฮ่ ๆ" ฮวาเฉียงกระแอมไออย่างอึดอัด แต่เขาก็ก้มหน้าดื่มชาไม่ได้พูดอะไร

จริง ๆ แล้ว คำพูดพวกนี้เป็๞สิ่งที่เขาอยากจะพูดเอง แต่ไม่คิดเลยว่าหลานสาวจะคิดได้ก่อน.....ฮวาเฉียงน้ำตาคลอเบ้า ฮวาเอ๋อร์ของเขานี่ช่างเกิดใหม่จริง ๆ!

หวังเหมิ่งยัดถั่วงอกเข้าปากอีกกำมือ ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งหอม "วันละตะกร้าเหรอ ก็คงไม่เป็๞ไรมั้ง"

อย่างมากก็แบ่งให้หลายบ้านหน่อย ถั่วงอกอร่อย ๆ แบบนี้ แต่ละบ้านกินวันละสองสามจินก็คงไม่หมดเร็ว ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เขาก็จะไม่ให้ฟรี ๆ จะขายเอาเงิน

วันละ 15 วันละ 15 เงินเดือนเขาเดือนหนึ่งยังแค่ร้อยกว่าหยวนเอง! ให้ฟรีไม่ไหว

"แล้วถ้าวันละ 10 ตะกร้าล่ะคะ?" ฮวาเจาถามขึ้น

"พรวด!" หวังเหมิ่งพ่นถั่วงอกออกมา นั่นมันกินไม่ไหวแล้ว ต้องกินจนกลายเป็๞ถั่วงอกแน่ ๆ!

"ดังนั้นคุณลุง ไม่ต้องซื้อไปกินเองทุกครั้งก็ได้ แค่คุณลุงบอกทางสหกรณ์ให้รับซื้อถั่วงอกของหนูก็พอ แล้วให้พวกเขาขายต่อเอง"

ฮวาเจาเห็นว่าพวกเขานึกถึงแต่เ๹ื่๪๫กิน กลัวจะไม่ได้คิดถึงช่องทางขาย เลยชี้แนะว่า "ตอนนั้นก็ให้คนของโรงอาหารแต่ละหน่วยงานลองชิมดู แล้วก็ไม่ต้องกลัวจะไม่มีคนซื้อเลย วันละ 10 ตะกร้าก็ยังไม่พอ"

จริง ๆ แล้ว จุดขายผักที่ดีที่สุดคือร้านขายผัก แต่เธอเข้าถึงร้านขายผักนั้นยากกว่า

ผักที่ร้านขายผักเอามาขายมาจากไหน? ไม่ใช่ไปรับมาจากหมู่บ้านไหนก็ได้ แต่ไปรับมาจาก "กลุ่มผัก" ที่ปลูกผักโดยเฉพาะ

แถบชานเมืองของเมืองจะมีหมู่บ้านหรือหน่วยผลิตที่ปลูกผักโดยเฉพาะมากมาย พวกนั้นแหละคือกลุ่มผัก

ที่ดินของกลุ่มผักจะไม่ปลูกข้าว แต่จะปลูกผักอย่างเดียว ทั้งมันฝรั่ง พริก มะเขือ ถั่วฝักยาว ผักต่าง ๆ กลุ่มผักจะส่งผักให้หน่วยงาน เหมือนหน่วยผลิตอื่น ๆ ส่งข้าวเปลือก มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

ส่งผัก แลกคะแนนทำงาน พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็แบ่งเงิน

ร้านขายผักจะรับซื้อแต่ผักจากกลุ่มผักแล้วเอามาขาย

ส่วนชาวไร่ผักก็เหมือนคนงานครึ่งหนึ่ง ถึงแม้จะไม่มีเงินเดือน แต่พวกเขาจะได้สมุดเบิกเสบียง ไปซื้อข้าวที่ร้านขายเสบียงได้ทุกเดือน เพียงแต่สัดส่วนจะต่างจากคนงานประจำ เช่น คนงานได้แป้งสาลีขาวเดือนละ 8 จิน ชาวไร่ผักก็จะได้รับแค่ 4 จิน

ผักอื่น ๆ ที่ไม่ได้มาจากกลุ่มผักแบบฮวาเจา ไม่สามารถเข้าไปในระบบของพวกเขาได้

หวังเหมิ่งเคี้ยวถั่วงอกกรุบ ๆ มองฮวาเจาด้วยสายตาที่เป็๞ประกาย "ผู้กอง หลานสาวคนนี้ของคุณเก่งจริง ๆ! สมองดีจริง ๆ! เ๹ื่๪๫นี้ก็ตกลงตามนี้แหละ! มีเท่าไหร่เอามาให้หมด!"

แค่โรงอาหารของเขาเอง วันหนึ่งก็กินได้ 10 ตะกร้าแล้ว! พอพวกเขากินจนเบื่อแล้ว ค่อยใจดีแบ่งให้หน่วยงานอื่น ๆ ลองชิม