มาเฟียคลั่งรักคู่หมั้นของพี่ชาย Mpreg [มี E-book]
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ตอนที่ 3
สายลมที่พัดผ่านทำให้เส้นผมสีทองปลิวไสวพร้อมเสียงเพลงเอ่อคลอเบาๆ สายตาคมมองลึกเข้าไปั์ตาคู่สวยเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง โซเอลคว้ามือเรียวมากอบกุมก่อนใช้นิ้วลูบไล้
“ผมไม่รู้ครับ คุณโซเอลกำลังพูดเื่อะไร ?”
เพราะัับางเบาแต่นุ่มนวลจนเซโล่รู้สึกได้ เขาชะงักนิ่งไปเล็กน้อยก่อนมองสบตากับร่างสูงตรงๆ เอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
“ผมชอบคุณ”
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นจริงจัง ั์ตาคมมีแต่ความจริงใจที่้าสื่อออกมาและแฝงไปด้วยความออดอ้อนเล็กๆ
“…”
เซโล่ถึงกับอึ้งเพราะเขาไม่คิดว่าร่างสูงจะเอ่ยคำนี้ออกมาตรงๆ ในจังหวะเดียวกันนั้นหัวใจไม่รักดีกระตุกวูบก่อนสั่นระรัวด้วยความรู้สึกดี
หากเขาไม่ใช่ผู้นำคนต่อไปและไม่ใช่คู่หมั้นของพี่ชายอีกฝ่าย เซโล่คงเปิดใจไปนานแล้วเพราะเขาเองก็ชอบโซเอลเหมือนกัน
“ผมชอบคุณจริงๆ”
โซเอลพูดย้ำนั่นทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบชนกัน ั์ตาคู่สวบไหววูบเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“คุณรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา ?”
หลังหลุดจากภวังค์เซโล่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึก
“รู้สิ ผมเลยต้องบอก เซโล่เปิดโอกาสให้ผมหน่อยได้ไหม?”
“เราเป็แค่พาสเนอร์ดีที่สุดแล้วครับ คุณอย่าพยายามเลย ถ้าคุณไม่มีเื่อะไรสำคัญผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ไว้เจอกันแค่ตอนคุยงาน”
พูดจบร่างบางก็สะบัดมือหนาออกทันที ก่อนจะหมุนตัวเพื่อกลับ เพราะหากอยู่ด้วยกันนานกว่านี้เซโล่คงห้ามหัวใจตัวเองไม่ไหว
“พรึบ !”
โซเอลคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ก่อนกระตุก ความแรงทำให้ร่างบางเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดแกร่ง
“ปล่อยครับ ! ”
เซโล่พยายามผลักอกแกร่งแต่ไม่เป็ผล เพราะกายกำยำของร่างสูงไม่ขยับสักนิดทั้งยังกอดเอวเขาไว้แน่นมากขึ้น จังหวะเดียวกันนั้นลูกน้องทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง
“เซโล่ คุณจะปฏิเสธผมทำไมในเมื่อเราทั้งคู่รู้สึกเหมือนกัน”
“เพราะผมเป็คู่หมั้นของพี่คุณไง เหตุผลนี้คงเพียงพอ ปล่อยผมได้แล้วครับ”
“ดาเนียลเลมันไม่ได้รักคุณ !!! และผมรู้ว่าคุณก็ไม่ได้รักมันเหมือนกัน”
“…”
“คุณเงียบเพราะสิ่งที่ผมพูดคือความจริง ที่ทำไปทั้งหมดเพราะคำสั่ง”
“แล้วมันสำคัญตรงไหน ?”
ร่างบางตอบกลับเสียงเรียบ พร้อมมองสบสายตาคมด้วยความว่างเปล่า เซโล่ผละออกจากอ้อมกอดแกร่งก่อนหันหลังเดินไปที่ลิฟต์
เขาไม่เห็นด้วยแล้วอย่างไร จะรักหรือไม่รักแล้วอย่างไร สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีสิทธิ์เลือก
“เซโล่ !”
โซเอลเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงดุดัน ั์ตาคมฉายชัดถึงความไม่พอใจ ร่างบางพูดราวกับว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อตระกูลแม้ว่าตัวเองจะไม่มีความสุขอย่างนั้นเหรอ เขาไม่มีวันยอมให้มันเป็แบบนั้นแน่
ร่างบางเดินขึ้นรถด้วยความสับสน เซโล่นิ่งเงียบตลอดทางนั่นทำให้เคียโรเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม เขาทำเพียงขับรถเงียบๆ ั์ตาคมมองกระจกหลังอย่างไม่ละสายตาเมื่อมีรถขับตามมา พอสังเกตดีๆ ปรากฏว่าเป็รถของคุณโซเอล
“คุณเซโล่ครับ คุณโซเอลขับตามมา”
“ปล่อยเขาไป”
“ครับ”
เซโล่นั่งทำงานผ่านไอเพ็ด เขาพยายามไม่สนใจรถที่ขับตาม ส่วนลูกน้องคนสนิทมีสีหน้าเป็กังวลไม่น้อยเพราะหลังจากนี้ไม่รู้ว่าคุณโซเอลจะทำอะไรบ้าง
นอกจากจะขับรถตามแล้ว ร่างสูงยังส่งแชทมารัวๆ เซโล่ถอนหายใจเพราะความดื้อดึงของอีกฝ่าย
“เคียโรจอด !”
สุดท้ายเซโล่ก็ต้องยอมแพ้ สั่งให้ลูกน้องคนสนิทจอดรถเพื่อลงไปคุยกันให้เข้าใจ
“ครับ”
เคียโรเปิดไฟเลี้ยวเพื่อจอดข้างทางทันทีที่ได้รับคำสั่ง ร่างบางเดินลงจากรถทันทีที่รถจอดสนิท ซึ่งโซเอลก็เดินลงจากรถมาเช่นกัน
“คุณตามมาทำไม ?”
“ผมแค่อยากมาส่ง อยากเห็นว่าคุณปลอดภัยดี”
“ไม่ต้องครับ ผมดูแลตัวเองได้”
เซโล่ปฏิเสธเสียงเรียบ ไม่มีใครตามดูแลเขาก็สามารถอยู่ได้ แต่การที่โซเอลทำแบบนี้กำลังทำให้หัวใจของเขาทำงานไม่ปกติ
“ครับ ผมรู้ว่าคุณเซโล่เก่ง แต่ผมเป็ห่วงคุณ…ในฐานะพาสเนอร์”
โซเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มพร้อมขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น
การเว้นวรรคก่อนพูดต่อของร่างสูงทำให้หัวใจของเซโล่สั่นไหวอย่างรุนแรง
“ผมแค่อยากให้คุณถึงเพนเฮ้าท์อย่างปลอดภัย ตอนนี้เราทำธุรกิจร่วมกันมูลค่าหลายล้านเหรียญ แก๊งค์ริก้ามันคงไม่อยู่เฉยหรอกครับ”
ในเมื่อเซโล่้าให้เขาเป็เพียงพาสเนอร์ เขาก็จะทำตามที่อีกฝ่าย้า และนี่คือการแสดงความห่วงใยของพาสเนอร์อย่างเขา
“แล้วคุณจะเอายังไงครับ ขับตามไปส่งจนกว่าจะถึงที่พักเหรอ ?”
“ครับ”
“คุณเซโล่ระวัง !!! ปังๆๆๆๆ !!!!”
ยังไม่ทันที่เซโล่จะได้ตอบกลับ เสียงลูกน้องคนสนิทะโขึ้นสุดเสียง เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงปืนดังสนั่น โซเอลคว้าร่างบางมากอดด้วยความไวก่อนพาขึ้นรถของตนเพราะอยู่ใกล้ที่สุด
ลูกน้องทั้งสองฝ่ายต่างช่วยกันต่อสู้ แต่ทว่าพวกมันมีจำนวนที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งไปกว่านั้นนีโรไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยนั่นทำให้เคียโรขาดคู่หูคนสำคัญ
“ปังๆๆๆ !!!!”
ะุมากมายถูกสาดเข้าใส่รถที่ทั้งคู่นั่งอยู่ โซเอลโอบกอดร่างบางเอาไว้แน่นเพื่อปกป้อง สำหรับเขาแม้แต่ชีวิตก็ยอมแลกขอแค่คนในอ้อมกอดนั้นปลอดภัย
เจโน่ยิงตอบโต้ในขณะหาทางขึ้นรถเพื่อประจำที่ในตำแหน่งคนขับโดยมีเคียโร ริก และพวกลูกน้องคอยช่วยยิงสะกัดอีกแรงซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่กำลังเสริมมาถึงพอดี ทำให้เจโน่สามารถพาบอสและเซโล่หลบหนีไปได้
“คุณาเ็ตรงไหนไหมเซโล่ ?”
โซเอลเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง สองมือหนาจับร่างบางพลิกไปมาเพื่อสำรวจหาาแ
“ไม่ครับ ผมไม่เป็อะไร”
เซโล่ส่ายหน้าเบาๆ ทั้งน้ำเสียง สีหน้า และแววตาของร่างสูง มันทำให้เขารู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ
“เดี๋ยวให้เจโน่ไปส่งคุณที่เพนเฮ้าท์”
ในขณะที่เจโน่เหยียบคันเร่งจนมิด สายตาคมยังคอยมองกระจกหลังตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงลดความเร็วลง
“โครม !!!”
แต่ทว่าจู่ๆก็มีรถพุ่งออกมาจากชายป่าชนเข้าอย่างจังทำให้รถเสียหลักลงข้างทาง แต่เซโล่กลับไม่เป็อะไรเลยเพราะมีร่างสูงคอยโอบกอดเป็โล่กำบัง
“คุณไม่เป็อะไรใช่ไหม ?”
เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดแก้มนวล โซเอลแกล้งหายใจเข้าปอดแรงๆ เพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมเย้ายวนของร่างบาง ต้องขอบคุณพวกศัตรูที่เลือกลงมือในเวลานี้เพราะมันทำให้เขาได้ใกล้ชิดอีกฝ่ายไปโดยปริยาย
“คุณล่ะ เจ็บตรงไหนทำไมหายใจแรง ?”
เซโล่ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งจึงถามกลับด้วยความเป็ห่วง และเมื่อเอียงหน้าหันมองร่างสูงทำให้จมูกโด่งฝังเข้าที่แก้มของเขาพอดี ใบหน้าสวยของเซโล่ร้อนผ่าวก่อนจะแดงระเรื่อ
“ฟอด ปังๆๆๆๆ !!!”
เพราะเสียงปืนที่ดังขึ้นในจังหวะที่โซเอลฉวยโอกาสนั่นทำให้เซโล่ไม่ได้ยินเสียงแต่ร่างบางรู้สึกได้ถึงััตรงบริเวณแก้ม
“บอสพาคุณเซโล่หนีไปครับ ปังๆๆๆ !!! เดี๋ยวผมจะล่อมันไปอีกทาง”
เจโน่ะโบอกในขณะที่หยิบปืนที่ตกอยู่ซอกรถขึ้นมายิงตอบโต้และยิงคุ้มกันให้กับบอสของตัวเอง
……………………………………………………..
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
