กลางหุบเขา ลมพายุเริ่มหมุนวนอีกครั้ง พลังฟ้าดินเหนือหุบเขาก็เริ่มแปรปรวนอีกครั้ง เมฆหนาทึบหมุนวนต่ำลงเรื่อย ๆ เสียงสายฟ้าคำรามสะท้อนก้องอยู่ลึกในชั้นเมฆ พลังิญญาในอากาศปั่นป่วนราว
จางเหวินนั่งขัดสมาธิอยู่บนท้องฟ้า หลังการทะลวงสู่ระดับครึ่งก้าวาานักบุญ และตอนนี้เขากำลังเตรียมทำความเข้าใจกฎแห่งฟ้าดินและสร้างเศษเสี้ยวโลกใบเล็กเพื่อก้าวขึ้นไปสู่าานักบุญ พลังภายในร่างของเขาได้เปลี่ยนสภาพโดยสมบูรณ์ เส้นลมปราณขยายออกหลายเท่า หัวใจเต้นช้าลงแต่หนักแน่น ทุกจังหวะการหายใจสามารถดึงพลังฟ้าดินเข้ามาได้โดยไม่ต้องตั้งใจ
เปลวเพลิงสีฟ้าใสลอยวนรอบกายของเขาอย่างเชื่องช้า พื้นดินรอบกายแตกร้าวเป็วงกว้าง ไอน้ำจำนวนมหาศาลลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะถูกเผาผลาญจนกลายเป็หมอกพลังบริสุทธิ์
จางเหวินนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางศูนย์กลางคลื่นพลังนั้น สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาหลับสนิท แต่ภายในร่างกายกลับปั่นป่วนราวกับมีมหาสมุทรและดวงอาทิตย์กำลังปะทะกันอย่างไม่สิ้นสุด
พลังจากโอสถเพลิงฟีนิกซ์จักรพรรดิที่ถูกกลืนเข้าไปก่อนหน้านี้ได้ละลายกลายเป็ของเหลวสีแดงอมทอง แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของโลหิต กระดูก และิญญา ขณะที่พลังไฟอันรุนแรงกลับไม่แผดเผาร่างเขาแม้แต่น้อย แต่มันกลับหลอมรวมเข้ากับร่างกายแห่งน้ำของเขาอย่างสมบูรณ์
น้ำที่ไม่ดับไฟ
ไฟที่ไม่ระเหยน้ำ
สองขั้วตรงข้ามกลับหมุนเวียนเป็หนึ่งเดียว
จางเหวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภายในดวงตานั้นไม่มีสีขาวดำอีกต่อไป มีเพียงกระแสน้ำวนสีฟ้าใสและประกายเพลิงบางเบาที่หมุนรอบกันอย่างสมดุล
กฎไม่ใช่สิ่งที่ต้องยึดครอง แต่คือสิ่งที่ต้อง สอดคล้อง
เมื่อความเข้าใจเกิดขึ้น เศษเสี้ยวของกฎแห่งน้ำและไฟก็เริ่มสั่นะเืพร้อมกัน พลังฟ้าดินรอบตัวตอบสนองทันที สายฝนโปรยลงจากท้องฟ้า แต่หยาดฝนนั้นกลับไม่หนาวเย็น มันกลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยพลัง เปลวเพลิงสีฟ้าใสรอบกายเขาไม่ได้ดับลงแม้แต่น้อย มันกลับลอยปะปนกับสายฝนอย่างกลมกลืน
ในจิตสำนึกของเขา โลกทั้งใบเปลี่ยนไป
เขามองเห็นสรรพสิ่งไม่ใช่ในรูปของวัตถุ แต่เป็ กฎ
สายฝนที่โปรยลงมาไม่ใช่น้ำธรรมดา หากแต่เป็พลังที่หล่อเลี้ยงฟ้าดิน
เปลวไฟที่ลุกโชนก็ไม่ใช่เพื่อเผาผลาญ แต่เป็พลังที่เร่งให้ทุกสรรพสิ่งเปลี่ยนแปลง
น้ำ คือ การหล่อเลี้ยง การโอบอุ้ม การฟื้นคืน
ไฟ คือ การทำลาย การชำระล้าง การกำเนิดใหม่
เมื่อสองสิ่งนี้หมุนเวียนร่วมกัน มันจึงก่อเกิด วัฏจักร
ทันใดนั้นสองพลังหมุนวนรอบร่างของเขาอย่างรุนแรงมากขึ้นจน กลายเป็วังวนขนาดั์ พลังิญญาทั้งหมดถูกดูดเข้าสู่จุดศูนย์กลาง ก่อนจะค่อย ๆ ควบแน่นเป็บางสิ่งที่แตกต่างจากพลังทั่วไป
เสียงแตกร้าวดังขึ้นภายในร่างของเขา
ไม่ใช่กระดูก ไม่ใช่ิญญา แต่เป็ ขีดจำกัด
พลังของาานักบุญครึ่งก้าวถูกอัดแน่นจนถึงขีดสุด ก่อนจะะเิออกเป็คลื่นกฎสีฟ้าเพลิง พลังิญญารอบฟ้าดินไหลบ่าเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง เมฆดำรวมตัว ท้องฟ้าคำราม สายฟ้าและฝนปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับโลกกำลังแสดงความไม่พอใจ
ภายในร่างจางเหวิน เศษเสี้ยวบางอย่างเริ่มควบแน่น
มันไม่ใช่แก่นพลัง ไม่ใช่ิญญา
แต่คือ เศษเสี้ยวของโลกใบเล็ก
พื้นดินเล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า หยดน้ำรวมตัวเป็ลำธาร เปลวไฟสีฟ้าใสลอยอยู่เหนือผืนดินดุจดวงอาทิตย์อ่อนวัย แม้โลกใบนี้จะเล็กยิ่งนัก ไม่ถึงแม้แต่เศษเสี้ยวของโลกจริง แต่กฎของมันกลับสมบูรณ์อย่างน่าตกตะลึง
เมื่อเศษเสี้ยวโลกใบเล็กก่อตัว เสียงแตกหักก็ดังขึ้นภายในร่างของจางเหวิน ขอบเขตพลังที่กักขังเขาไว้ถูกฉีกออกอย่างสิ้นเชิง
เศษเสี้ยวของโลกใบเล็ก… ก็ถือกำเนิด
แต่ร่างของเขายังคงนิ่งสนิท พลังรอบกายกลับทะยานขึ้นไม่หยุด ออร่าสีฟ้าใสผสานกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลวไฟไม่แผดเผาสิ่งใด หากบิดเบือนอากาศจนทุกสิ่งรอบตัวบิดงอราวภาพสะท้อนในผิวน้ำ
ร่างกายระดับาานักบุญครึ่งก้าวของเขาไม่อาจรองรับพลังนั้นได้อีกต่อไป
กระดูกเริ่มส่งเสียงแตกร้าว เส้นลมปราณขยายจนเืซึม ิัแตกเป็รอยร้าวสีทอง
พลังภายในร่างเขาไม่ยอมสงบ มัน้าก้าวข้ามไปยังระดับาานักบุญ
ในห้วงจิต เศษเสี้ยวโลกใบเล็กที่เพิ่งถือกำเนิดเริ่มสั่นะเื สายน้ำและเพลิงหมุนวนอย่างรุนแรง กฎทั้งสองพยายามดึงเขาให้สอดคล้องให้ยอมเป็ส่วนหนึ่งของมัน
แต่จางเหวินลืมตาขึ้น ดวงตาส่องประกายเ็า เขาไม่้าเป็ส่วนหนึ่งของกฎ
เสียงของเขาดังก้องในห้วงจิติญญา
“ถ้าข้ายอมสอดคล้องกับกฎ ข้าก็จะเป็ได้แค่ผู้ใช้กฎและข้าจะไม่แตกต่างจากาานักบุญทั่วไป แต่ถ้าข้าควบคุมมัน…”
ในวินาทีนั้น ท้องฟ้าราวกับถูกท้าทาย
เมฆทั้งหมดฉีกออกพร้อมกัน ก่อนที่สายฟ้าห้าสายขนาดมหึมาพุ่งทะยานลงมาจากเบื้องบน แต่ละสายมีสีที่แตกต่างกันไปทั้งน้ำเงิน แดง ขาว ม่วง และทอง พลังของมันหนาแน่นจนกฎฟ้าดินรอบข้างสั่นะเื
มันเปรียบเสมือนคำห้ามปรามจาก์ และนี้คือการลงทัณฑ์สำหรับผู้ที่กล้าฝืนกฎของโลก
ตูม!
สายฟ้าสายแรกฟาดลง ร่างจางเหวินรับมันเข้าไปเต็ม ร่างกายของเขาไหม้เกรียม กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายแทบจะหยุดการทำงาน
ตูม!
สายฟ้าเส้นที่สองยังคงผ่าซ้ำลงมาอย่างไร้ความปรานี พลังต้นกำเนิดในร่างกายของเขาปั่นป่วน เส้นลมปราณฉีกขาดเกือบทั้งร่าง
ตูม!
สายที่สามฉีกจิติญญาโดยตรง เศษเสี้ยวโลกใบเล็กในทะเลจิตแตกร้าวเป็เส้นลึก จางเหวินกระอักเืออกมา ดวงตาพร่าเลือน
ฟ้าดิน้าให้เขาล้มเหลว แต่ถ้าเขา้าที่จะเหนือกว่าคนอื่นๆ เขาไม่สามารถหยุดได้ จางเหวินกลับยกมือขึ้น
เขาเปิดเศษเสี้ยวโลกใบเล็กที่แตกร้าวของตนเอง
ทันใดนั้นแรงดูดมหาศาลปะทุขึ้น เปลวเพลิงสีฟ้าใสและสายน้ำศักดิ์สิทธิ์หมุนวนกลายเป็วังวนั์ ก่อนที่สายฟ้าที่กำลังพุ่งมาหาเขาสองสายสุดท้ายก็ถูกเขาดึงเข้าไปในเศษเสี้ยวโลกใบเล็กจนมันแทบจะพังทลายลงไป
โดยเขาจะใช้สายฟ้าสองสายนี้เพื่อทำการควบคุมกฎในเศษเสี้ยวโลกใบเล็ก ในระหว่างนั้นร่างกายของเขาเริ่มแตกสลาย จิติญญาของเขากำลังจะสูญหายไป ประสาทััทั้งห้าของเขาดับวูบลงไปทั้งหมดชั่วขณะ
หลังจากนั้นเพียงแค่ครู่เดียว เสียงฟ้าคำรามขาดห้วง เมฆหยุดการเคลื่อนไหว โลกทั้งใบเหมือนกลั้นหายใจ
ภายในความเงียบงันนั้น พลังแห่งกฎของเศษเสี้ยวโลกใบเล็กภายในร่างกายของจางเหวินเริ่มเปลี่ยนสภาพจากการใช้สายฟ้าในการควบคุม
กฎแห่งน้ำและไฟที่เคยต่อต้าน ค่อย ๆ ถูกกดทับ ถูกบังคับ และยอมจำนน พวกมันไม่สอดคล้องกับจางเหวินอีกต่อไป
พวกมันกำลัง…ถูกควบคุม
ตูมมม!
แรงกดดันของฟ้าดินถูกฉีกขาด ออร่ารอบกายเขาะเิออกเป็คลื่นสีฟ้าใส พลังของาานักบุญแผ่กระจายออกมาจากร่างจางเหวินอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ูเารอบข้างแตกเป็รอยร้าว พื้นดินยุบตัวเป็หลุมลึก ท้องฟ้าฉีกออกเป็ชั้น ๆ
ร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัว จากสภาพที่ใกล้ตายในตอนแรก ตอนนี้ิัของเขาเริ่มสมานตัวอีกครั้งและกลับมาเรียบเนียนและเยาว์วัยอีกครั้ง จางเหวินลืมตาขึ้นอย่างสมบูรณ์
ออร่าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันทรงพลังยิ่งกว่าที่เคยเป็
แต่หนักแน่นราวกับโลกทั้งใบกำลังกดทับอยู่เื้ั
ประตูสู่ าานักบุญ เขาก้าวมาถึงมันแล้ว
ในระดับาานักบุญนั้นการที่จะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ เราจะต้องทำความเข้าใจกฎบางอย่างของโลกเพื่อควบแน่นเศษเสี้ยวโลกใบเล็ก จากที่เขารู้มาจากตระกูลจางโดยปกติแล้วาานักบุญส่วนใหญ่จะทำตัวเองให้สอดคล้องกับกฎของโลก
เขาหลับตาลงอีกครั้ง ตรวจสอบเศษเสี้ยวโลกใบเล็กภายในร่างตนเอง ถึงแม้มันจะเป็เพียงเศษเสี้ยว แต่กลับมั่นคงอย่างน่าเหลือเชื่อ
ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่า…
สถานที่แห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
แรงสั่นะเืเมื่อครู่ได้สร้างปรากฏการณ์ธรรมชาติรุนแรงเกินควบคุม พลังฟ้าดินยังคงปั่นป่วน กลิ่นอายของคนจำนวนมากเริ่มเคลื่อนไหวจากระยะไกล หากยังอยู่ต่อไป ย่อมดึงดูดสายตาของสิ่งที่ไม่ควรพบ
จางเหวินลุกขึ้นยืน เปลวเพลิงสีฟ้าค่อย ๆ มอดดับ กลายเป็ละอองน้ำใสรอบกาย เขาก้าวเท้าเพียงครั้งเดียว ร่างทั้งร่างก็แปรเปลี่ยนเป็สายน้ำ ก่อนจะสลายหายไปจากพื้นที่เดิมอย่างไร้ร่องรอย
เหลือไว้เพียงหลุมลึก พื้นดินแตกร้าว และฟ้าดินที่ยังคงสั่นสะท้าน
