บทที่ 143 บางครั้งจงทำตัวเป็นไผ่ที่ลู่ตามกระแสลม จะไม่หักโค่นท้องพระโรงจมอยู่ในความเงียบอันหนักอึ้ง ราวกับแม้แต่เสียงลมหายใจก็ถูกกลืนหายไปสิ้น ขุนนางทุกคนจ้องมองถ้วยสุราสีอำพันเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดหวั่น บางคนมือสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ขณะที่บางคนก็เ...