บทนำ : เ้าสาวเครื่องสังเวย
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของขบวนรถม้าที่กำลังเคลื่อนผ่านประตูเมือง "ด่านเยี่ยนเหมิน" ประตูเหล็กกล้าที่แบ่งแยกความเป็และความตายระหว่างสองแผ่นดิน
ธงทิวสีแดงมงคลที่ประดับอยู่บนรถม้าลู่ลงแนบกับโครงไม้เพราะเปียกชุ่ม สีแดงสดของมันเมื่อต้องแสงจันทร์อันริบหรี่ ดูคล้ายกับคราบเืที่แห้งกรังมากกว่าจะเป็สัญลักษณ์แห่งความปิติยินดี
ภายในรถม้าคันนั้น ‘หลี่ชิงเกอ’ นั่งนิ่งสงบ หลังเหยียดตรงราวกับรูปสลักหยก
นางสวมชุดวิวาห์สีชาดปักลายหงส์เพลิงอันวิจิตรบรรจง เครื่องประดับทองคำบนศีรษะหนักอึ้งกดทับจนต้นคอระหงเริ่มปวดร้าว ทว่าสิ่งที่หนักหนายิ่งกว่าคือก้อนหินแห่งความเ็ปที่ถ่วงอยู่ในอก
"ไปเถิดลูกรัก... การเสียสละของเ้า จะแลกมาซึ่งความสงบสุขของแคว้นหลี่"
นั่นคือคำพูดสุดท้ายของเสด็จพ่อ... ฮ่องเต้ผู้ขี้ขลาดที่ยอมส่งบุตรสาวในไส้ไปเป็ 'เครื่องสังเวย' ให้แก่ศัตรู เพียงเพื่อยื้อเวลาให้บัลลังก์ของตนเองมั่นคงไปอีกสักปีสองปี
ทุกคนในใต้หล้าต่างรู้ดี ว่าบุรุษที่นางกำลังจะไปปรนนิบัตินั้นไม่ใช่คน... แต่เป็ปีศาจ
‘มู่หรงจั้น’ ชินอ๋องแห่งแคว้นมู่ แม่ทัพปีศาจผู้กระหายเื เล่าลือกันว่าเขามีรสนิยมวิปริต ชายาเอกสามคนก่อนหน้านี้ ไม่มีใครมีชีวิตรอดผ่านพ้นคืนเข้าหอไปได้ บ้างก็ว่าถูกเขาบีบคอจนตาย บ้างก็ว่าถูกโยนลงบ่อจระเข้เพราะทำน้ำชาหกใส่
และคืนนี้... นางคือรายที่สี่
"องค์หญิง... ถึงเขตจวนอ๋องแล้วเพคะ" เสียงนางกำนัลต้นห้องสั่นเครือ แววตาที่มองลอดม่านเข้ามาเต็มไปด้วยความเวทนาปนหวาดกลัว
หลี่ชิงเกอลืมตาขึ้น ั์ตาดอกท้อคู่งามไม่ได้มีร่องรอยของความหวาดหวั่น หรือหยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มุมปากที่แต้มชาดสีแดงสดกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็รอยยิ้มที่งดงามทว่าเย็นะเืจนน่าขนลุก
มือนางลูบเบาๆ ที่แขนเสื้อกว้าง ภายในนั้นไม่ได้ซ่อนกริชหรือยาพิษเพื่อปลิดชีพตนเองหนีความอัปยศอย่างที่ใครคาดคิด
สิ่งที่นางพกมา... คือความลับที่ราชวงศ์หลี่ทอดทิ้งและมองข้ามมาตลอดร้อยปี ความลับที่จะเปลี่ยน 'เหยื่อ' ให้กลายเป็ 'ผู้ล่า'
"อย่าร้องไห้ไปเลย" หลี่ชิงเกอเอ่ยเสียงเรียบ นางก้าวลงจากรถม้า ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมากระทบผิวกาย เบื้องหน้าคือจวนอ๋องทมิฬที่มืดมิดราวกับปากถ้ำของสัตว์ร้าย กลิ่นอายสังหารแผ่ออกมาจากทหารยามหน้าประตูที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น
นางเงยหน้ามองป้ายชื่อจวนสีดำทอง แววตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็แข็งกร้าว ดุดัน และทรงอำนาจ
‘เสด็จพ่อ... ท่านส่งข้ามาตายเพื่อให้แคว้นหลี่รอด’
นางก้าวเท้าเหยียบลงบนพรมแดงที่เปียกชุ่ม มุ่งหน้าสู่ห้องหอที่เป็ดั่งลานปะา
‘แต่ท่านหารู้ไม่ว่า... ท่านกำลังส่งอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดมามอบให้ศัตรู คืนนี้ข้าจะยังไม่ตาย แต่จะเป็แคว้นมู่ และแคว้นหลี่ของท่านต่างหาก... ที่จะต้องสยบแทบเท้าข้า!’
เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงเื้ั ปิดตายทางหนีทีไล่ เหลือเพียงหญิงสาวร่างบอบบางในชุดเ้าสาวสีเื... กับความมืดมิดที่กำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้น!
