หลังจากออกจากห้องพิเศษ ชาร์ลส์ไม่รอช้าและเริ่มงานของตนเองทันที ภารกิจครั้งนี้ต้องกลับมาเดินตามแผนเดิมที่ถูกขัดจังหวะไปก่อนหน้านี้ นั่นคือการไปพบ ฮัมฟรีย์ บุคคลที่เป็๲เพื่อนร่วมงานกับ ไมเคิล แต่ด้วยเหตุไม่คาดฝัน ก่อนหน้านี้ชาร์ลส์จึงเปลี่ยนใจระหว่างทาง เนื่องจากรู้ตัวว่าถูกสะกดรอยตาม และมุ่งหน้าไปยังเขตเมืองเก่าเพื่อตามหาร่องรอยของไมเคิลแทน ซึ่งในที่สุดก็ได้พบความจริงว่า คนที่สะกดรอยตามเขาเป็๲คนของหน่วยพิเศษ ทำให้เขาต้องปรับแผนใหม่อีกครั้ง

ในคราวนี้ ชาร์ลส์ตั้งใจกลับไปตามที่อยู่ที่ แคทธอรีน ได้ให้ไว้ก่อนหน้า

รถม้าของชาร์ลส์และโจเซฟหยุดจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง ตัวบ้านดูเก่าคร่ำคร่า แต่ยังคงสภาพดีไม่ผุพัง มันเป็๲บ้านชั้นเดียวที่มีรั้วไม้สีน้ำตาลล้อมรอบ ประตูหน้าบ้านดูถูกใช้งานมานาน แต่ยังถูกดูแลอย่างดี

"ถึงแล้ว" โจเซฟพูดขณะรถม้าชะลอหยุด ก่อนจะมองไปที่ชาร์ลส์ซึ่งนั่งครุ่นคิดอยู่ตรงข้าม

ชาร์ลส์รับคำด้วยการพยักหน้า และก้าวลงจากรถตามโจเซฟ ทั้งสองเดินตรงไปที่ประตูบ้านก่อนจะเคาะเบาๆ

ทุกอย่างเงียบสนิท นักสืบหนุ่มเคาะประตูอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าแ๶่๥เบาดังขึ้นจากภายในบ้าน ไม่กี่อึดใจประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นชายคนหนึ่ง ผู้เปิดประตูคือชายสูงวัย ผมของเขาขาวเกือบทั้งศีรษะ แต่ทรงผมจัดแต่งเรียบร้อยไม่รกสายตา ใบหน้าของเขามีรอยย่นจากกาลเวลา แต่ดวงตายังคงฉายแววคมชัด ใส่แว่นตาขาเดียวกรอบเงินที่ช่วยเสริมบุคลิกให้ดูสุขุมและสงบ

"มีธุระอะไรงั้นหรือครับ?" ชายชราถามเสียงนุ่ม แฝงไปด้วยความสงสัยแต่ไม่ได้แสดงความไม่พอใจ

ชาร์ลส์และโจเซฟสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่โจเซฟจะเป็๲ฝ่ายพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

"พวกเรามาที่นี่เพื่อพบกับ ฮัมฟรีย์"

ชายชรานิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาหลังกรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับประเมินสถานการณ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "พวกคุณเป็๲ใครกัน?"

ชาร์ลส์เป็๲ฝ่ายตอบในทันที "พวกเรานักสืบของสมาคมรับจ้างมาหา ฮัมฟรีย์ เพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับ ไมเคิล ที่หายตัวไป"

ระหว่างที่ชาร์ลส์พูดไปด้วย โจเซฟก็ได้ยินเสียงเตือนออกนาฬิกาภายในหัว เขาเหลือบมองไปยังเพื่อนของตนที่พูดกับชายชราอยู่

เมื่อได้ยินชื่อไมเคิล สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเขาก็กลับมาเป็๲ปกติราวกับไม่เคยแสดงความรู้สึกอะไรออกมา

"ไมเคิล..." ชายชราพึมพำ ใจลอยไปกับการคิดไตร่ตรอง

ชายชรายังคงจมลึกอยู่ในความคิดเกี่ยวกับไมเคิล สติและการป้องกันตัวเองของเขาอ่อนลงไปชั่วขณะ ทำให้เขาลืมใคร่ครวญถึงชายแปลกหน้าทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ชาร์ลส์มองเห็นจุดอ่อนนี้อย่างชัดเจน เขาโน้มตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อม "ถ้าไม่เป็๲การรบกวน ขออนุญาตเข้าไปคุยกันในบ้านได้ไหมครับ?"

คำพูดของชาร์ลส์คล้ายเป็๲สายลมบางเบา ปลุกชายชราให้ตื่นจากภวังค์

"อ่า... ครับ เชิญเข้ามาเถอะ" เขาเชื้อเชิญราวกับทำตามมารยาทโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าของฮัมฟรีย์แปรเปลี่ยนไป ราวกับเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอปล่อยให้จิตใจของตนจมอยู่กับความคิดถึงไมเคิลมากเกินไป เขามองชายแปลกหน้าทั้งสองอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่ก็สายไป เขาได้เชิญพวกเขาเข้ามาในบ้านแล้ว

ภายในหลังนี้เรียบง่ายและสะอาดสะอ้าน ทว่ามีบรรยากาศเงียบเหงา เหมือนบ้านที่เวลาหยุดนิ่งอยู่กับความทรงจำ โต๊ะไม้เก่าและเก้าอี้สองสามตัววางไว้อย่างเป็๲ระเบียบ

ชายชราเชิญพวกเขานั่ง ขณะตัวเองนั่งลงตรงข้าม ชาร์ลส์และโจเซฟนั่งลงตามคำเชิญอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ชายชราหายใจลึกก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า "ผมคือ ฮัมฟรีย์ เกรย์… คุณคง๻้๵๹๠า๱ถามผมเกี่ยวกับไมเคิล เบิร์ก ใช่ไหม?"

ชาร์ลส์พยักหน้ารับทันที สบตากับโจเซฟแวบหนึ่งก่อนจะเปิดประเด็นตรงไปตรงมา "ใช่ครับ พวกเรากำลังตามหาไมเคิลอยู่ และเราได้ยินมาว่าคุณเป็๲เพื่อนร่วมงานของเขา... เราจึงอยากสอบถามข้อมูลเล็กน้อย เผื่อว่าคุณจะช่วยเราได้"

ฮัมฟรีย์เอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย ท่าทางดูระวังตัวน้อยลง แต่ยังคงแฝงความสงสัยเล็กน้อยในแววตา

"ผมกับไมเคิล เราเคยร่วมงานกัน แต่ก็ไม่เรียกว่าสนิทนัก ผมจะพูดยังไงดี... ผมกับเขาความสัมพันธ์ก็เป็๲แค่เพื่อนร่วมงาน"

ชาร์ลส์ยิ้มบาง ๆ พยายามสร้างความผ่อนคลายให้กับการสนทนา "เราเข้าใจครับ บางครั้งแค่เบาะแสเล็กน้อยก็มีความสำคัญ เราสนใจเ๱ื่๵๹คนรอบตัวของเขาด้วย… อย่างเช่น มีใครบ้างที่ไมเคิลสนิทใจ หรือไว้ใจเป็๲พิเศษไหม?"

ฮัมฟรีย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างช้า ๆ "ถ้าจะบอกว่าใครสนิทกับเขาจริง ๆ … คงต้องเป็๲ โรแลนด์ แบรดฟอร์ด"

ชื่อของโรแลนด์ทำให้ชาร์ลส์สะดุดเล็กน้อย

"โรแลนด์ แบรดฟอร์ด..." ชาร์ลส์พึมพำเบา ๆ

ฮัมฟรีย์พยักหน้าเล็กน้อย "ใช่... ไมเคิลกับโรแลนด์สนิทกันมาก พวกเขาทำงานร่วมกันมานาน แถมยังปรึกษาเ๱ื่๵๹ส่วนตัวกันบ่อย ๆ ถ้าไมเคิลมีปัญหาอะไรละก็... โรแลนด์น่าจะเป็๲คนแรกที่รู้"

ชาร์ลส์เอียงตัวเล็กน้อย พลางตั้งคำถามต่อด้วยน้ำเสียงเป็๲มิตร แต่แฝงความสงสัยไว้ใต้ผิว "พวกเขาทำงานอะไรกันครับ?"

ฮัมฟรีย์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "พวกผมทำงานเป็๲ หมอ... ทั้งไมเคิล โรแลนด์ และผมต่างก็เป็๲แพทย์ ทั้งคู่เคยทำงานด้วยกันที่สถานพยาบาลการกุศลอยู่ด้วยกัน"

"สถานพยาบาลการกุศล... ที่ว่านี้คือที่ไหนหรือครับ?"

ฮัมฟรีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับต้องตัดสินใจว่าจะพูดออกมาดีหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบา "สถานพยาบาลเซนต์มาร์กาเร็ต"

ทันทีที่ฮัมฟรีย์เอ่ยชื่อสถานพยาบาลนั้นออกมา โจเซฟเหมือนจะคุ้นชื่อนี้ แต่ตอนนี้เขายังจำไม่ได้ว่าคุ้นยังไง

ชาร์ลส์มองหน้าโจเซฟครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันกลับมาหาฮัมฟรีย์ ซึ่งนั่งเงียบเหมือนจมอยู่ในความทรงจำลึกๆ ของตนเอง

ชาร์ลส์พยักหน้ารับ ก่อนจะขอให้ฮัมฟรีย์วาดแผนที่ให้ "คุณพอจะช่วยบอกตำแหน่งของสถานพยาบาลแห่งนั้นได้ไหมครับ เผื่อว่าพวกเราอาจตามร่องรอยได้บ้าง?"

ฮัมฟรีย์ยังคงนิ่งอยู่สักครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาพยักหน้าอย่างเชื่องช้าแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

"รอสักครู่นะ..." เขาพึมพำเบาๆ พลางเดินไปที่โต๊ะเล็กใกล้มุมห้อง หยิบกระดาษกับปากกาขนนก แล้วกลับมานั่งลง เริ่มจุ่มหัวปากกาลงไปในขวดหมึก มือขีดเขียนเบาๆ อย่างระมัดระวัง

ทั้งชาร์ลส์และโจเซฟเฝ้าดูฮัมฟรีย์วาดแผนที่ลงบนกระดาษสีซีด ปากกาในมือชายชราขยับช้าๆ คล้ายกับการรื้อฟื้นความทรงจำที่ถูกฝังไว้นาน เขาขีดเส้นทางเล็กๆ จากถนนสายหลักไปยังเขตที่ค่อนข้างห่างไกล และตีวงเล็กๆ ตรงจุดที่ควรจะเป็๲สถานพยาบาลเซนต์มาร์กาเร็ต

"มันอยู่ที่นี่..." ฮัมฟรีย์ชี้ไปที่วงกลมเล็กๆ บนแผนที่ "อยู่ในชานเมืองห่างจากเขตเมืองเก่าเล็กน้อย... สถานพยาบาลสร้างขึ้นเพื่อให้การรักษากับผู้ยากไร้"

โจเซฟเพ่งมองแผนที่นั่น สายตาเขาไล่ตามเส้นทางบนกระดาษ รอยคุ้นเคยบางอย่างเริ่มกลับมาคลุมเครือในหัวของเขา ราวกับว่าที่แห่งนั้นเคยเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น

ชาร์ลส์รับแผนที่จากฮัมฟรีย์ พลางพิจารณาอย่างตั้งใจ จากนั้น พับแผนที่ลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและกล่าวขอบคุณฮัมฟรีย์

"ขอบคุณสำหรับความร่วมมือมากนะครับ คุณช่วยเราได้เยอะทีเดียว"

ชายชราเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับไม่อยากพูดอะไรอีก

"เราไปกันเถอะ" ชาร์ลส์พูดกับโจเซฟ

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากบ้าน ฮัมฟรีย์ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง "ขอพวกคุณให้โชคดี"

คำอวยพรสั้น ๆ นั้นเต็มไปด้วยความหวั่นเกรง ราวกับว่าเขารู้บางสิ่งที่พวกชาร์ลส์ยังไม่รู้

โจเซฟหันไปมองชายชราเป็๲ครั้งสุดท้าย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ และก้าวตามชาร์ลส์ออกจากบ้านเข้าสู่ยามเย็นที่เงียบสงัด

เมื่อประตูบ้านปิดลงเ๤ื้๵๹๮๣ั๹ ความเงียบของเริ่มเข้าครอบคลุม ชายชราดันมือขึ้นมาจับแว่นตาขาเดียวที่อยู่บนใบหน้า พร้อมถอนหายใจกับตัว

เสียงล้อรถม้าดังกระทบถนนหินกรวดเป็๲จังหวะคงที่ โจเซฟนั่งเงียบอยู่ข้างชาร์ลส์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคิดที่ยังคลุมเครือ ราวกับว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของความทรงจำ

ชาร์ลส์หันไปมองโจเซฟแวบหนึ่ง สังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเพื่อน เขาไม่เอ่ยถามในทันที แต่กลับปล่อยให้โจเซฟจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ขณะที่สายตาของเขาเองก็มองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ค่อยๆ ไล่เรียงข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ในหัว

'ทำไมครอบครัวของไมเคิลถึงให้ชื่อฮัมฟรีย์และโรแลนด์๻ั้๹แ๻่ทีแรก' เขาคิด 'พวกเขารู้จักโรแลนด์ในฐานะเพื่อนร่วมงานที่หายไปก่อนหน้าไมเคิล แต่ดูเหมือนไม่ได้เจาะจงว่าสนิทกันเพียงไร...'

ชาร์ลส์ขมวดคิ้วเล็กน้อย 'แต่ฮัมฟรีย์กลับยืนยันว่าไมเคิลกับโรแลนด์สนิทกันอย่างมาก และถ้าเป็๲จริงตามนั้น ครอบครัวของไมเคิลก็ไม่น่าจะพูดถึงโรแลนด์แบบผ่าน ๆ หรือเหมือนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น'

นักสืบหนุ่มเริ่มตั้งข้อสันนิษฐาน 'บางทีครอบครัวของเขาอาจไม่ได้ปกปิด แต่ไมเคิลไม่เคยเล่าถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับโรแลนด์ให้ครอบครัวฟังเองมากนักก็ได้ หรือไม่ก็อาจเป็๲เพราะพวกเขารู้ว่าเ๱ื่๵๹นี้สุ่มเสี่ยงต่ออันตรายบางอย่าง จึงเลือกจะเล่าถึงโรแลนด์แค่เท่าที่จำเป็๲'

'ยิ่งฟังจากฮัมฟรีย์ ก็ชัดว่าไมเคิลกับโรแลนด์ทำงานใกล้ชิดกันมาก และโรแลนด์หายตัวไปก่อน จากนั้นไมเคิลก็หายตามไปอีก เป็๲ไปได้ไหมที่การหายตัวของทั้งคู่จะเชื่อมโยงถึงกัน...'

ชาร์ลส์ลูบคางเคร่งขรึม 'มองอีกมุม... ฮัมฟรีย์เองก็ดูมีท่าทีเหมือนรู้มากกว่าที่บอก แถมยังหลบตาบางครั้งตอนพูดถึงเซนต์มาร์กาเร็ต อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ในอดีตของสถานพยาบาลแห่งนี้ก็ได้'

ระหว่างที่ชาร์ลส์กำลังวิเคราะห์เงียบ ๆ เขาก็เหลือบเห็นโจเซฟดูร้อนรนอยู่ข้าง ๆ พลางจับขมับตัวเอง

"นายคิดอะไรออกบ้างไหม?" ชาร์ลส์ถามเบา ๆ พยายามไม่เร่งรัด แต่ก็อยากได้คำตอบ

โจเซฟถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะส่ายศีรษะ "ยังเลย... ฉันรู้สึกเหมือนมันอยู่แค่ปลายลิ้น แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี" เขาพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ขมวดคิ้วพลางกดขมับตัวเอง

ชาร์ลส์มองเพื่อนด้วยความเข้าใจ แต่ในใจเขาเริ่มร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย เขาล้วงเข้าไปหยิบวิทยานิพนธ์หนาเตอะเกี่ยวกับการทำงานของสมอง ซึ่งเขาหยิบมาจากหน่วยพิเศษ ออกมาอ่าน โดยหวังว่าจะเป็๲ประโยชน์ต่อการกลืนกินพลังของเขาได้บ้าง

แต่เมื่อเขาอ่านไปได้แค่สามหน้า สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็๲ความมึนงง เขาพยายามทำความเข้าใจกับศัพท์เทคนิคต่าง ๆ แต่สิ่งที่เจอกลับเป็๲ ถ้อยคำวิชาการซับซ้อน ที่ไม่คุ้นเคย

"นี่มันอะไรกันเนี่ย..." ชาร์ลส์บ่นออกมา หัวคิ้วขมวดแน่น "ศัพท์อะไรก็ไม่รู้ อ่านไปก็ไม่เข้าใจสักนิด" เขาพลิกหนังสือกลับไปกลับมา ก่อนจะปิดมันดัง "ปั่บ!" ด้วยความหงุดหงิด

ทันใดนั้นเอง โจเซฟก็เหมือนถูกบางอย่างสะกิดในหัว เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ แต่พอที่จะดึงความสนใจของชาร์ลส์ได้

"...เซนต์มาร์กาเร็ต... มันถูกไฟไหม้ไปเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว..."

ชาร์ลส์ที่ยังหงุดหงิดกับหนังสือเล่มหนาหันขวับไปหาโจเซฟทันที "ว่าไงนะ