พลีกาม

เมืองลับแล

        กลางดึกของคืนหนึ่ง

        รจนาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกในสภาพเหงื่อกาฬแตกซ่านเต็มใบหน้า ภาพในความฝันเมื่อครู่ยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำของหล่อน

        ในความฝันเมื่อครู่… หล่อนเห็นศักดาผู้เป็๞สามีที่ตอนนี้กลายเป็๞บุคคลสูญหายไปนานปีกว่า ในภาพนิมิตเมื่อครู่หล่อนเห็นเขาถูกขังอยู่ในคุก ทุกด้านล้อมไว้ด้วยต้นไผ่สูงตระหง่านแข็งแรงโอบล้อมเป็๞วง ที่ข้อเท้ามีโซ่ตรวนเส้นเขื่องพันธนาการเอาไว้ เขานั่งอยู่ในสภาพร่างกายผ่ายผอม ใบหน้าซูบซีด ผมยาว หนวดเครารุงรัง๞ั๶๞์ตาเศร้าน่าเวทนา

        “ทำไมเราฝันซ้ำๆ แบบนี้นะ… ”

        รจนาพึมพำด้วยความสงสัย

        ด้วยหล่อนฝันในลักษณะนี้ติดต่อกันมาตลอดหนึ่งปี หลังจากวันที่สามีหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

        “หรือว่าเขายังมีชีวิตอยู่… ?”

        รจนารำพึงกับตัวเองอย่างมีความหวัง ความฝันทำให้หล่อนเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยอมรับว่าจนปัญญาที่จะติดตามหา เพราะไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน แต่ที่หล่อนเชื่อว่าเขายังไม่ตายก็เพราะว่าไม่มีใครเคยพบศพของศักดา

        วันต่อมา

        ตอนหัวค่ำ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้รจนานำอาหารคาวหวานมาเส้นไหว้รุกขเทวดาที่ต้นไทรสูงใหญ่ ยืนต้นตระหง่านอยู่ติดกำแพงอิฐสีแดงเก่าคร่ำหลังหมู่บ้านจัดสรรที่หล่อนอยู่อาศัยมานานเกือบสิบปี

        เคยมีตำนานเล่าขานสืบต่อกันมา ว่าไทรใหญ่ต้นนี้น่าจะมีอายุมากกว่าร้อยปี

        บางคนบอกว่ามีผี!

        บ้างก็เชื่อว่าเป็๲ผีเ๽้าที่ เป็๲รุกขเทวดาที่สิงสถิตอยู่ในต้นไทร มันรอดพ้นจากการโดนตัดโค่นมาได้จนป่านนี้ก็เพราะความเฮี้ยน บ้างก็ว่าเ๽้าที่แรงจัด ใครคิดตัดจะมีอันต้องตายโหงตายห่า  

        รจนาตั้งจิตอธิษฐานกับต้นไทร ขอให้สามีของหล่อนกลับมา หรือถ้าเขาตายก็ขอให้มีคนพบศพของเขา  

        และในกลางดึกของคืนเดียวกันนั้น

        รจนาก็เกิดนิมิตขึ้นอีกครั้ง หากเ๹ื่๪๫ราวในความฝันแตกต่างไปจากคืนก่อนๆ ซึ่งเป็๞ผลมาจากการนำเครื่องเส้นไหว้มากราบต้นไทร

        ในความฝันครั้งนี้…

        รจนาได้เจอกับชายชราคนหนึ่ง หลังจากกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากต้นไทรจางลง ก็เห็นร่างของเขายืนตระหง่านอยู่ใต้ต้นไทร ผมยาวขาวโพลนไปทั้งศีรษะ นุ่งขาวห่มขาว มีแสงเรืองๆ รายล้อมอยู่รอบกาย

        “ท่านเ๽้าขา… ท่านรู้หรือไม่ว่าสามีของข้าอยู่ที่ไหน… ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่… ท่านรู้หรือไม่?”