ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าผู้นี้ชนะจนเบื่อในโลกสยองขวัญ

สารบัญ

ปรับตัวอักษร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รีเซ็ต

แชร์

ตอนที่ 1

ห้องถ่ายทอดสดปริศนา

ฝนปรอยลงมาเบาๆ ถนนที่เคยคึกคักกลับเงียบเหงา

เด็กสาวผิวขาวสวมเสื้อแจ็กเก็ตลายดอกไม้ ยืนอยู่บนถนน ถือร่มสีแดง ดวงตาชุ่มฉ่ำมองสำรวจผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างสงสัย

หลังจากเวลาผ่านไปสักพัก เธอก็รวบรวมความกล้าและพูดกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งอย่างงประหม่าขัดเขินว่า “คุณผู้หญิงคะ ฉันเห็นว่าหน้าผากของคุณหมองคล้ำดูมีเคราะห์ ไม่ทราบว่าสนใจรับยันต์ไปช่วยปัดเป่าภัยพิบัติสักแผ่นไหมคะ?”

หญิงคนนั้นหยุดชะงัก เธอเอามือแตะหน้าผากโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นรอยเปื้อนสีเทาบนนิ้วมือ เธอก็สบถออกมา “บ้าเอ๊ย ไหนบอกว่าเป็๲แป้งกันน้ำไง! โดนหลอกอีกแล้วหรอเนี่ย!”พูดจบเธอก็เอามือปิดหน้าผาก สบถอีกครั้ง แล้วรีบเดินจากไป

ชิงหลี่ยืนอยู่คนเดียวอย่างน่าสงสารบนริมถนน มือข้างหนึ่งกุมท้องที่ร้องจ๊อกๆ ของเธอไว้

ถ้าเธอไม่หาเงินซื้ออาหารเร็วๆ นี้ เธอคงอดตายแน่

“หนู อยากหางานทำไหม”

ชายในชุดสูทปรากฏตัวต่อหน้าชิงหลี่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา รอยยิ้มสุภาพของเขากลับแฝงไปด้วยความน่าขนลุก ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

ทว่ายามนี้ชิงหลี่กำลังขัดสนเงินทอง... ขัดสนอย่างยิ่ง

เธอพยักหน้าหงึกหงักพลางตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “งานอะไรคะ”

“งานง่ายมาก แค่ทำภารกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้สำเร็จ เธอก็จะได้รับค่าตอบแทนอย่างงาม” ชายคนนั้นยิ้ม

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ชิงหลี่เอียงคอถามอย่างสงสัย ผมเปียสองข้างห้อยระอยู่ตรงหน้าอก ดวงตาใสซื่อคู่นั้นดูเป็๲ประกายสะอาดบริสุทธิ์... แต่ดูๆ ไปก็ดูมีความ 'ซื่อบื้อ' แฝงอยู่ไม่น้อย

“แน่นอน นี่คือนามบัตรของฉัน บริษัทเราอยู่แถวนี้เอง ถ้าเธอสนใจจะลองไปดูตอนนี้เลยก็ได้”

ชายคนนั้นยื่นนามบัตรสีขาวให้ชิงหลี่ พิมพ์ด้วยหมึกสีดำว่า บริษัท หลิงเนิ่ง มีเดีย จำกัด รองผู้จัดการทั่วไป—เหอเหวิน

“เอ่อ แต่...”

ท้องของชิงหลี่ร้องอีกครั้งในขณะนั้น เธอพูดอย่างเขินอายด้วยใบหน้าแดงเล็กน้อย “ฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ฉันขอยืมเงินสองร้อยหยวนไปกินข้าวก่อนได้ไหมคะ?”

เหอเหวินยิ้มและพูดว่า “ได้สิ”

เขาหยิบธนบัตรสีแดงสองใบออกมาจากกระเป๋าเงินและยื่นให้ชิงหลี่โดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นเงิน ดวงตาที่เคยสว่างไสวของชิงหลี่ก็ยิ่งเปล่งประกาย เธอรับเงินมาพลางเอ่ยกับชายคนนั้นด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊า “เสร็จโจร!”

เหอเหวินตะลึง ในเวลาเพียงครึ่งวินาที เด็กสาวซื่อๆ ก็วิ่งไปหลายเมตรพร้อมกับเงิน และในพริบตาเธอก็หายไป

“...” เสียง “อืม” ติดอยู่ในลำคอ

ใครที่บอกว่าพวกเด็กบ้านนอกซื่อสัตย์หลอกง่าย เขาจะตบปากให้คว่ำเลยทีเดียว!

หลังจากเข้าไปในร้านบะหมี่เล็ก ๆ และจัดการบะหมี่น้ำไป 20 ชาม ชิงหลี่ก็ใช้เงินสองร้อยหยวนนั้นจนเกลี้ยงไม่เหลือเศษ

ก่อนลงจาก๺ูเ๳า อาจารย์ของเธอได้สั่งสอนว่า ในอาชีพของพวกเขา การโกงและการฉ้อฉลในระดับหนึ่งนั้นเป็๲ที่ยอมรับได้ แต่เงินที่ขโมยมาจะต้องถูกจัดการให้เรียบร้อยภายในเวลาที่กำหนด มิฉะนั้นจะส่งผลเสียต่อบุญกุศลของเธอ

ทว่า... ฉายาทางธรรมของอาจารย์คือ — ‘เชวียเต๋อ’ (ขาดคุณธรรม)!

ส่วนฉายาของชิงหลี่คือ — ‘อู๋เต๋อ’ (ไร้คุณธรรม)

ตอนนี้ เพราะอาจารย์ของเธอ “ขาดคุณธรรม” มากเกินไปและมีศัตรูมากมาย เขาจึงออกเดินทางไปทั่วโลก (เพื่อหลีกเลี่ยงศัตรู)

ชิงหลี่ผู้โดดเดี่ยว อ่อนแอ และน่าสงสาร ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงจาก๺ูเ๳าเพื่อหาเลี้ยงชีพ แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าการหาเงินจะยากยิ่งกว่าการบำเพ็ญเพียรเสียอีก

“อิ่มแล้วเริ่มง่วงแฮะ เดี๋ยวจะไปงีบที่ KFC หรือ McDonald's ดีนะ?”

นิ้วเรียวของชิงหลี่คีบนามบัตรสีขาวใบนั้นไว้พลางสะบัดเบา ๆ ไอสีดำที่แฝงอยู่บนนั้นมลายหายไปสิ้น เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว นามบัตรก็ลงสู่ถังขยะริมทางอย่างแม่นยำ

สัญญาณไฟแดงนับถอยหลังทีละวินาที เมื่อแสงไฟเขียวสว่างขึ้น ชิงหลี่ก็ก้าวเดินข้ามทางม้าลายด้วยรอยยิ้มเกียจคร้าน ผู้คนรอบข้างต่างกางร่มเดินสวนกันอย่างรีบเร่ง ฝีเท้าเริ่มรวดเร็วขึ้นอย่างผิดปกติ

ชิงหลี่๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เธอหยุดฝีเท้าลง พลันเห็นภาพรอบตัวบิดเบี้ยวเลือนราง ตึกสูงตระหง่านและผู้คนบนท้องถนนค่อย ๆ จางหายไป...

[ ยินดีต้อนรับผู้เล่นหมายเลข 100 ] เสียงจักรกลเย็นเยียบดังกระหึ่มจากทั่วทุกทิศทางจนแทบจะบาดแก้วหู

[ นี่น่ะเหรอหมายเลข 100 คนใหม่? ]

[ ดูเชยชะมัด ทั้งขี้เหร่ทั้งบ้านนอก ]

[ ยัยหมายเลข 100 นี่เป็๲ปัญญาอ่อนหรือเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่ายัยนี่ดูหน้าซื่อบื้อจัง ]

[พระเ๯้า เธอยังใส่เสื้อแจ็กเก็ตผ้าฝ้ายลายดอกไม้! นี่มันของเก่าที่ขุดขึ้นมาจากหลุมศพเ๯้าของบ้านหรือไง?! ]

ภายในห้องไลฟ์สดมีผู้ชมเพียงไม่กี่คน

"ยินดีด้วย คุณพูดถูก"

ชิงหลี่ยิ้มอย่างขวยเขิน เธอใช้เวลาเพียงสิบวินาทีในการปรับตัวกับสถานการณ์ เมื่อเห็นหน้าจอแสงปรากฏขึ้นในมโนสำนึกพร้อมข้อความที่พุ่งผ่านไปมา เธอก็เข้าใจในทันทีว่าตนเองอยู่ที่ไหน

จะว่าไป คนที่พิมพ์คอมเมนต์นั้นช่างตาถึงจริง ๆ เสื้อนวมตัวนี้อาจารย์ไปขุดมาจากในโลงศพจริง ๆ นั่นแหละ

อาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า: “คนเราตายไปก็เหลือแต่กระดูกเหม็น ๆ เสื้อนวมสวย ๆ แบบนี้ถ้าปล่อยให้เน่าเปื่อยไปตามดินคงเสียของแย่” ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ผู้ขี้งกเหนือใครจึงไปขุดเอาเสื้อตัวนี้จากหลุมศพมาให้เธอสวมใส่

ชิงหลี่ไม่ได้สนใจคอมเมนต์อื่น ๆ อีก เธอเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างเงียบเชียบ

ในพื้นที่ปิดตายที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสี่ด้าน มีคนแปลกหน้าห้าคนทั้งชายและหญิงกำลังใช้สายตาสำรวจและประเมินเธอเช่นกันแต่เมื่อเห็นชิงหลี่ในชุดสาวบ้านนอก ท่าทางหัวอ่อนขี้ขลาด หลายคนก็ฉายแววดูแคลนออกมาทางสายตา

“มีคนมาสังเวยชีวิตเพิ่มอีกคนแล้ว” ชายร่างใหญ่หน้ากลมคนหนึ่งพึมพำ

“หมายเลข 89 อย่าไปกดดันน้องสาวคนใหม่นักเลย ไม่เห็นหรือว่าเธอขวัญเสียจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มอีกคนที่หน้าตาค่อนข้างดีแต่มีท่าทางกะล่อนกล่าวปนหัวเราะ

แม้หมายเลข 89 จะตัวใหญ่กว่าหลายขุม แต่เมื่อชายหนุ่มคนนั้นเปิดปาก เขาก็รีบหุบปากฉับทันที

“หมายเลข 65 พูดถูกแล้ว น้องสาวยังไม่รู้กฎกติกาเลย อย่าไปขู่เธอเลย”

หญิงสาวหน้าตาหมดจดคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ชิงหลี่ พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อโจวหย่า หรือจะเรียกฉันว่าหมายเลข 74 ก็ได้”

เธอยกข้อมือที่มีนาฬิกาดิจิทัลให้ดู บนหน้าจอปรากฏตัวเลขเด่นชัด — 74

ชิงหลี่ก้มมองข้อมือตนเอง พบนาฬิกาแบบเดียวกันเป๊ะ แต่ตัวเลขของเธอคือ 100

100... ช่างเป็๞ตัวเลขที่มงคลจริง ๆ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อชิงหลี่”

ชิงหลี่ก้มหน้างุด ตอบกลับด้วยเสียงเบาหวิวราวเสียงยุงบิน ท่าทางดูขลาดกลัวยิ่งนัก “ฉันคือหมายเลข 100 ค่ะ”

“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันรู้ว่าเธอคงสับสน แต่สิ่งเดียวที่ฉันบอกเธอได้คือ... จงพยายามมีชีวิตรอดให้ได้” เธอตบไหล่ชิงหลี่เบา ๆ ก่อนจะนิ่งเงียบไป

ในความคิดของเธอ เด็กสาวที่ดูไร้ประโยชน์คนนี้เป็๞แค่ตัวประกอบ ไม่คุ้มค่าที่จะเสียเวลาพูดด้วย

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ” ชิงหลี่ฉีกยิ้มซื่อดูซาบซึ้งใจยิ่ง

[โง่จริง มีคนให้คำแนะนำไร้ประโยชน์กับเธอ แล้วเธอยังขอบคุณเหมือนคนโง่อีกเหรอ]