สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าแดงซ่านของนลินนิภาอย่างท้าทาย เห็นใบหน้าที่ชื้นเหงื่อและท่าทางหมดแรงของบัวด้วยความพึงใจ ก่อนจะค่อย ๆ แลบลิ้นร้อนเลียชิมหยาดน้ำหวานบนนิ้วมือของตัวเองอย่างเชื่องช้า... ๻ั้๹แ๻่โคนนิ้วจวบจนสุดปลายนิ้ว

เขากระซิบเสียงพร่าพลางดูดเม้มปลายนิ้วจนเกิดเสียงดังจ๊วบเบา ๆ ในความเงียบของห้องโดยสาร

นลินนิภาที่มองภาพนั้นอยู่ถึงกับหน้าร้อนผ่าวจนแทบ๱ะเ๤ิ๪ ความอับอายผสมปนเปไปกับความรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาดที่เขาแสดงอาการ 'คลั่ง' ในตัวเธอออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“หวาน... เธออยากชิมไหม?”

“อือ...ไม่เอา”

“หึ...ของตัวเองแท้ ๆ ทำเป็๞รังเกียจ” หันไปหยิบทิชชู “ให้ฉันเช็ดให้ไหม”

“ไม่ บัวทำเองค่ะ” นลินนิภารีบคว้ากระดาษทิชชูในมือเขามา ดวงตากลมกลิ่งไปมา

“เช็ดสิ” เขาออกคำสั่ง

“คุณดินก็หันไปก่อนสิคะ”

“อายเหรอ เห็นมาหมดแล้ว ยังจะอายอยู่อีก”

นลินนิภาเม้มปากส่งสายตาขุ่นเคืองให้เขาพลางคิดในใจ ใครจะหน้าหนาเหมือนตัวเองล่ะ

อัครินทร์ยิ้มร้ายก่อนจะโน้มตัวไปประทับจูบแก้มนิ่มของเธอแรง ๆ หนึ่งที แล้วจึงถอยกลับไปประจำที่คนขับ

เขาจัดการใส่เกียร์และเหยียบคันเร่งพุ่งรถออกไปสู่มหาวิทยาลัยทันทีด้วยท่าทางอารมณ์ดี ผิดกับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ที่ยังทำหน้าตูมอยู่ พลางใจเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วย

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง จนเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะของนลินนิภา นักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลียวมองรถคันงามด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหลังฟิล์มดำสนิทนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

นลินนิภาพยายามจัดสาบเสื้อและกระโปรงที่ยับย่นให้เข้าที่อีกครั้ง ก่อนจะหันไปเอื้อมคว้ากระเป๋าที่ถูกเขาโยนไปไว้เบาะหลังก่อนหน้านี้ เตรียมตัวจะก้าวออกไปจากกรงขังเคลื่อนที่นี้ให้เร็วที่สุด

ทว่า... ยังไม่ทันที่มือจะถึงที่เปิดประตู แรงบีบที่ต้นแขนจากมือหนาก็รั้งต้นแขนของเธอไว้จนร่างทั้งร่างถูกดึงกลับมาหาเขาอีกครั้ง

“จะรีบไปไหน... ผัวยังพูดไม่จบ”

ผัวเผลออะไรของเขากันนะ คำสรรพนามที่อัครินทร์จงใจใช้เรียกตัวเองทำเอานลินนิภาหน้าร้อนวูบ เธอหันไปสบตาคนตัวโตที่บัดนี้แววตาไม่ได้มีความขี้เล่นปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความเผด็จการและคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัด

“เรียนเสร็จกี่โมง?”

“บ่ายสามค่ะ” เธอตอบไปแทบจะทันที

“เรียนเสร็จมารอที่รถ กลับพร้อมฉัน”

“แต่บัวมีนัดกับเพื่อน...”

“ฉันไม่สนใจ ถึงเวลาเลิกเรียน เธอต้องมารอฉัน... ห้ามช้าแม้แต่นาทีเดียว”

ไอ้คนเอาแต่ใจ นลินนิภาคิดในใจนั่งทำหน้ามุ่ย ไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อ อัครินทร์ขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดพวงแก้มขาวใส เขาใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากที่เพิ่งถูกเขาบดขยี้จนบวมเจ่ออย่างแ๵่๭เบา แต่ท่าทางเผด็จการของเขานั้นแฝงไปด้วยคำขู่

“ย้ำนะบัว... ถ้าวันนี้เธอไม่ทำตามที่ฉันบอกหรือแอบหนีไป เธอโดนดีแน่”

คำขู่ของเขานั้นทำให้เธอต้องเม้มปากเข้าหากันหลุบตาหลบดวงตาคมที่เหมือนจะอ่านความคิดของเธอออก ซึ่งเธอรู้ดีว่าคนอย่างอัครินทร์พูดจริงทำจริงเสมอ ผู้ชายเอาแต่ใจแบบเขาทำได้ทุกอย่างที่๻้๪๫๷า๹

“เข้าใจที่พูดไหม?” เขาถามพร้อมกับใช้จมูกปัดเบา ๆ ที่จมูกของเธอ

“ขะ...เข้าใจค่ะ บัวจะมารอที่รถ”

“ดี... ไปเรียนได้แล้ว”

อัครินทร์ยอมปล่อยมือออก เธอกำลังจะผละ แต่ก็ถูกเขารั้งไว้อีกครั้ง

“อะไรคะ”

“จูบก่อน” อัครินทร์บอกหน้าตาเฉย นลินนิภาอยากเอาหัวโขกคนเอาแต่ใจเสียให้เข็ด

“เร็ว ๆ สิ หรือว่าอยากทำมากกว่านั้น”

“ไม่เอา” นลินนิภาปฏิเสธทันที

อัครินทร์ยักคิ้วขึ้น คล้ายบอกเธอ งั้นก็รีบ ๆ ทำเข้าสิ

นลินนิภามองซ้ายขวาก็ยื่นหน้าไปจุ๊บปากเขาเร็ว ๆ หนึ่งทีก่อนจะรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง

เธอพยายามเดินให้ปกติที่สุดท่ามกลางสายตาเพื่อนนักศึกษา ขณะที่รถคันหรูเหยียบคันเร่งก่อนจะทะยานออกไป

ทิ้งไว้เพียงความหวาดหวั่นที่เกาะกินใจนลินนิภาว่า... เลิกเรียนเย็นนี้ เธอจะต้องเจอกับความร้ายกาจรูปแบบไหนของเขาอีก