ใบดาบสายฟ้าจากฝ่ามือของเล่ยตงเทียนกำลังฟาดไปที่คอของหลี่ชิงหยุนอย่างโเี้!
แต่จู่ๆฝ่ามือของเล่ยตงเทียนก็หยุดลงอย่างกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ ฝ่ามือของมันอยู่ห่างจากคอของหลี่ชิงหยุนไม่เกิน 10 เิเด้วยซ้ำ
"ไม่ดี หลี่ชิงหยุนยังคงมีปรมาจารย์ชุดขาวอยู่เื้ั ข้าไม่สามารถลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าได้" ด้วยความยับยั้งชั่งใจเล่ยตงเทียนเลือกที่จะหยุดใบดาบสายฟ้าลงอย่างกะทันหัน
แม้ว่าเล่ยตงเทียน้าที่จะสังหารหลี่ชิงหยุนเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ แต่ความคิดส่วนลึกของเล่ยตงเทียนกำลังย้ำเตือนว่า หลี่ชิงหยุนยังมีปรมาจารย์ระดับลมปราณลึกซึ้งคอยปกป้องอยู่ หากมันสังหารหลี่ชิงหยุนเสียที่นี่ เกรงว่ามันคงจะไม่สามารถออกจากที่แห่งนี้แบบมีชีวิตได้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือทางเลือกที่งี่เง่าที่สุด หากมันพลั้งมือไปจริงๆ แผนการใหญ่ที่วางไว้ทั้งหมดจะสูญเปล่า
ดวงตาของเล่ยตงเทียนยังคงจับจ้องไปที่ดวงตาของหลี่ชิงหยุนโดยไม่คลาดสายตาเพื่อ้าจับพิรุธการเคลื่อนไหว
แต่แล้วดวงตาของหลี่ชิงหยุนไม่ปรากฏระลอกคลื่นใดๆที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย นั่นหมายความว่าหลี่ชิงหยุนยังตกอยู่ทักษะควบคุมิญญาของเล่ยตงเทียนอยู่อย่างแน่นอน
"ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้จักตัวตนของชายหน้ากากหยกจริงๆ" เล่ยตงเทียนสลายฝ่ามือสายฟ้าให้กระจายหายไปทันที
หากทักษะควบคุมิญญาของมันผิดพลาดจริงๆ ในสถานการณ์ชีวิตและความตายเช่นนี้ หลี่ชิงหยุนจะต้องต่อต้านมันอย่างไม่ต้องสงสัย
ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดที่ไม่กลัวความตาย นั่นหมายความว่าทักษะของมันยังมีผล
เล่ยตงเทียนอดไม่ได้ที่จะมึนงงกับเหตุการณ์นี้ แม้ว่าจะไม่เต็มใจที่จะเชื่อคำพูดของหลี่ชิงหยุน แต่มันก็ได้ลงมือมาตรวจสอบด้วยตัวเอง หากหลี่ชิงหยุนไม่รู้จักตัวตนของชายหน้ากากหยกจริงๆ เล่ยตงเทียนจำเป็ต้องค้นหาข้อมูลของชายหน้ากากหยกั้แ่ต้นอีกครั้ง
หลังจากตัดใจได้แล้ว มันก็ลุกขึ้นพร้อมกับสะกิดนิ้วมือเบาๆเพื่อดึงแก่นแท้พลังิญญาที่เข้าสู่วังนิวานของหลี่ชิงหยุนก่อนหน้านี้กลับคืนมา
"วู้ม!"
จู่ๆสีหน้าของเล่ยตงเทียนมีอาการซีดเผือดและมันเผลอกระอักเืออกมาอย่างรุนแรงหลังจากพบว่า แก่นแท้จิติญญาที่ฝังอยู่ในวังนิวานของหลี่ชิงหยุนไม่สามารถดึงกลับคืนมาได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง!
เล่ยตงเทียนแทบจะกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง เห็นได้ชัดว่าแก่นแท้พลังิญญาของมันถูกหลี่ชิงหยุนดูดกลืนเข้าไปและหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
"มะ-มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!?" เล่ยตงเทียนแทบจะกลายเป็คนวิกลจริตไปทันทีที่ต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช
ั้แ่ตัดสินใจมาที่นี่มันก็ได้เตรียมพร้อมกับสำหรับแผนการขั้นต่อไปแล้ว การสังหารชายหน้ากากหยกเปรียบเสมือนความฝันสูงสุดของเล่ยตงเทียนเลยด้วยซ้ำ เหตุผลนั้นมีแค่อย่างเดียว นั่นคือชายหน้ากากเป็ผู้ถือครองกระบี่ที่เป็ภัยคุกคามสูงสุดต่อเผ่าิญญา
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับกลายเป็สิ่งที่มันคาดไม่ถึง! เล่ยตงเทียนไม่ได้สิ่งใดกลับไปเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งมันยังสูญเสียแก่นแท้พลังิญญาบางส่วนไปด้วย
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถดึงแก่นแท้ิญญากลับมาได้ ทักษะควบคุมิญญาของมันก็สลายไปโดยอัตโนมัติ เวลาต่อมาสติของหลี่ชิงหยุนก็กลับคืนมาอีกครั้ง
ในวินาทีนั้นหลี่ชิงหยุนที่นั่งตรงข้ามกับเล่ยตงเทียนก็อุทานออกมาอย่างใ เมื่อเห็นว่าเล่ยตงเทียนกำลังทรมานจากบางสิ่งบางอย่าง "นายน้อยเล่ย เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?"
สีหน้าของหลี่ชิงหยุนมีความใและความหวาดกลัว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการแสดงละครของหลี่ชิงหยุนนั้นสมบูรณ์แบบมาก
ในความเป็จริงหลี่ชิงหยุนได้คาดการณ์บางอย่างไว้แล้ว แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเล่ยตงเทียนจะใช้วิธีการที่นอกรีตอย่างการแทรกแซงิญญากับเขาเช่นนี้
แต่ด้วยทักษะิญญาจักรพรรดิเก้าดาราที่หลี่ชิงหยุนมี ทักษะของเล่ยตงเทียนจะแข็งแกร่งกว่าทักษะิญญาของเขาได้อย่างไร?
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็เหตุการณ์ที่หลี่ชิงหยุนสร้างขึ้นมาทั้งหมด!
ในขณะที่เล่ยตงเทียนกำลังจะสังหารเขา หลี่ชิงหยุนก็เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ไว้แล้ว หากเล่ยตงเทียนคิดจะสังหารเขาจริงๆ เขาสามารถหาทางหลบหลีกและสวนกลับได้ตลอดเวลา
แต่เขายังไม่มีความมั่นใจมากพอในการสังหารเล่ยตงเทียน นั่นเป็เพราะเล่ยตงเทียนไม่ใช่ผู้บ่มเพาะระดับลมปราณฟ้าทั่วๆไป หากต้องต่อสู้กันจริงๆ หลี่ชิงหยุนมีแต่ต้องรบกวนกระบี่กลืนิญญาเท่านั้น
แต่สุดท้ายแล้วหลี่ชิงหยุนเองก็สามารถหลีกเลี่ยงการตรวจสอบจากเล่ยตงเทียนได้สำเร็จ
"ไม่เป็อะไร แค่าแเก่ากำเริบเท่านั้น" เล่ยตงเทียนที่นั่งตรงข้ามกับหลี่ชิงหยุนก็โบกมืออย่างไม่เป็ธรรมชาติ มันเช็ดเืที่มุมปากออกและพยายามยืนขึ้นอย่างยากลำบาก
ในเมื่อแผนการล่มเหลวไม่เป็ท่า มันจำเป็ต้องจากไปทันทีเพื่อรีบฟื้นฟูพลังิญญาที่สูญเสียไป
'เกรงว่าวันนี้ข้าต้องกลับไปก่อน สภาพของข้าในตอนนี้อ่อนแอมากเกินไป และไม่สามารถใช้ทักษะควบคุมิญญาได้อีกแล้ว'
"นายน้อยหลี่ ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่สะดวก เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" โดยไม่รอให้หลี่ชิงหยุนตอบกลับ เล่ยตงเทียนเดินออกจากห้องรับรองแขกเพื่อกลับไปที่ตระกูลเล่ยอย่างเร่งรีบ
แม้ว่ามันจะสงสัยว่าเหตุใดแก่นแท้พลังิญญาของมันยังไม่กลับคืนมา แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้เนื่องจากหลี่ชิงหยุนได้สติขึ้นมาแล้ว การที่หลี่ชิงหยุนตื่นขี้นมานั่นหมายความว่ามันไม่สามารถดึงแก่นแท้พลังิญญาออกมาได้อีกต่อไป
เมื่อเห็นว่าเล่ยตงเทียนรีบร้อนที่จะจากไป หลี่ชิงหยุนมองไปที่แผ่นหลังของเล่ยตงเทียนอย่างมีเลศนัย เขาพึมพำอย่างเ็า "เล่ยตงเทียน การที่เ้ามาเยี่ยมเยียนข้าในครั้งนี้ อาจจะเป็ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเ้า!"
ก่อนหน้านี้หลี่ชิงหยุนได้ใช้ทักษะจักรพรรดิเก้าดาราก่อเกิดเป็ดาบจิติญญาภายในวังนิวาน จากนั้นเขาใช้ดาบจิติญญาสะบั้นแก่นแท้จิติญญาที่ถูกส่งมาจากเล่ยตงเทียนโดยที่มันไม่ทันได้ตั้งตัว!
การที่เล่ยตงเทียนกระอักเืออกมานั้นก็เป็เพราะการตัดแก่นแท้พลังิญญาอย่างแท้จริง
หลี่ชิงหยุนยิ้มกับตัวเองอย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาเลือกที่จะหลับตาลงและนั่งสมาธิเพื่อเข้าสู่วังนิวานของเขาทันที
วังนิวานนั้นเป็จุดตันเถียนของพลังิญญาในตำแหน่งศีรษะและยังเป็จุดที่สำคัญที่สุดในร่างกายมนุษย์ เฉพาะผู้ที่ฝึกฝนทักษะทางจิติญญาเท่านั้นที่จะเข้าออกและควบคุมวังนิวานได้อย่างอิสระอย่างที่หลี่ชิงหยุนกำลังทำอยู่ในขณะนี้
หลังจากเข้ามาในส่วนลึกของวังนิวานแล้ว หลี่ชิงหยุนได้พบเข้ากับเศษเสี้ยวแก่นแท้จิติญญาของเล่ยตงเทียนที่เขาได้ตัดขาดไปก่อนหน้านี้
แก่นแท้พลังิญญาของเล่ยตงเทียนนั้นมีรูปร่างเป็กลุ่มควันสีขาวลอยอยู่กลางอากาศคล้ายกับเมฆลวงตาขนาดเล็ก
เป็ที่เข้าใจว่าแก่นแท้พลังิญญานั้นคล้ายกับเศษเสี้ยวส่วนหนึ่งของความทรงจำ หลี่ชิงหยุนจึงถือโอกาสนี้เพื่อกลั่นพลังิญญาของเล่ยตงเทียน บางทีเขาอาจจะได้รับข้อมูลบางอย่างมาโดยไม่คาดคิด
โดยไม่รอช้าเขาเปิดใช้งานทักษะจักรพรรดิเก้าดาราปรากฏแสงสีทองเก้าจุดล้อมรอบกลุ่มควันเศษเสี้ยวพลังิญญาโดยทันที
ขณะนี้จิติญญาของหลี่ชิงหยุนกำลังผสานและหลอมรวมเข้ากับเศษเสี้ยวจิติญญาของเล่ยตงเทียนเพื่อกลั่นเป็ภาพความทรงจำให้ปรากฏขึ้น
จู่ๆภาพสถานที่บางแห่งก็ปรากฏขึ้นในจิตใต้สำนึก ภาพที่เขากำลังเห็นอยู่นี้คือเศษเสี้ยวความทรงจำของเล่ยตงเทียนอย่างแท้จริง
สถานที่แห่งนี้คล้ายกับโรงเตี๊ยมเก่าหลังเล็กๆที่มีป้ายไม้ขนาดใหญ่สลัก【吳】ไว้หน้าทางเข้าซึ่งถูกรายล้อมด้วยรั้วหินอ่อนขนาดใหญ่ ส่วนสภาพแวดล้อมด้านหน้าของโรงเตี๊ยมนั่นคือภาพของคฤหาสน์เ้าเมืองอู่แห่งเขตอู่
"นี่คือ...เขตอู่!" เมื่อเห็นภาพป้ายไม้ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในจิตใต้สำนึก หลี่ชิงหยุนพลันเบิกตากว้าง เขารับรู้ได้ในทันทีว่าสถานที่แห่งนี้คือละแวกใกล้เคียงกับคฤหาสน์ของเ้าเมืองอู่
หลังจากนั้นกลับมีภาพอื่นค่อยๆปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ด้านในโรงเตี๊ยมหลังเล็กนั้นกลับปรากฏร่างของกลุ่มคนสามคนในชุดคลุมสีดำยาวที่ปกปิดร่างกายไว้อย่างมิดชิด แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือทั้งสามคนนั้นสวมหน้ากากหยกสีม่วงทั้งหมด พวกเขาคือหุ่นเชิดมนุษย์ที่คล้ายกับท่านฉู่ซึ่งเป็ปรมาจารย์ระดับลมปราณลึกซึ้ง
ดวงตาของหลี่ชิงหยุนแทบจะหลุดออกจากเบ้าเมื่อมองเห็นกลุ่มชายสามคน "อย่าบอกนะว่า โรงเตี๊ยมของเขตอู่คือฐานกบดานของกลุ่มคนลึกลับ?"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าของเขา หลี่ชิงหยุนก็พูดไม่ออก จะบอกว่าเื่นี้เป็แค่เื่บังเอิญหรือเป็ที่โชคของเขากันแน่
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสถานที่ที่ปรากฏอยู่คือส่วนหนึ่งของแผนการที่เล่ยตงเทียนได้วางไว้
นี่คือความลับสุดยอดที่หลี่ชิงหยุนรับรู้ได้โดยบังเอิญ หากเล่ยตงเทียนไม่มาเยือน เขาคงไม่มีทางรับรู้ความลับนี้อย่างแน่นอน
จากนั้นไม่นานเศษเสี้ยวความทรงจำที่เขากำลังกลั่นอยู่ก็หายไปราวกับหมอกควัน ความทรงจำที่ได้มาจากเล่ยตงเทียนไม่สามารถกลั่นได้มากกว่านี้อีกแล้ว
หลี่ชิงหยุนที่เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่พ่นลมหายใจอย่างน่าเสียดาย หลังจากประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เขาออกจากสมาธิและติดต่อกับโม่หยุนซีเพื่อรายงานเื่นี้แก่โม่หยุนเทียนในทันที
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือหนึ่งในที่กบดานของกองกำลังหุ่นเชิดมนุษย์ หากโม่หยุนเทียนสามารถทำลายหุ่นเชิดทั้งสามลงได้ ความแข็งแกร่งของตระกูลเล่ยจะลดลงอย่างมาก นี่ถือได้ว่าเป็การตัดแขนตัดขาของตระกูลเล่ยอย่างแท้จริง!
"องค์หญิง ท่านช่วยติดต่อลุงโม่ให้ข้าที ข้ามีเื่เร่งด่วน" เมื่อหยกสื่อสารทำงาน เสียงของหลี่ชิงหยุนดังขึ้นมาทันที เื่นี้จำต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด หากเล่ยตงเทียนพบว่าพลังิญญาส่วนหนึ่งถูกกลั่นไปแล้ว เขาอาจจะตกเป็เป้าหมายได้
โม่หยุนซีไม่รอช้าจึงทำตามคำแนะนำ นางไปหาโม่หยุนเทียนทันที
...
หลังจากรายงานทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ชิงหยุนกลับไปหากลุ่มสามสาวที่ศาลาอีกครั้ง
"อาหยุน" นาหลันเสี่ยวฉีที่กำลังนั่งรออยู่ที่ศาลาริมน้ำก็เรียกขานเขาอย่างโล่งใจเมื่อเห็นหลี่ชิงหยุนกลับมาอย่างปลอดภัย
"ฉีฉี เราต้องออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้ เกรงว่าอีกไม่นานจะมีเื่บางอย่างเกิดขึ้น" หลี่ชิงหยุนกล่าวออกมาเพื่อป้องกันเื่ไม่คาดฝัน
นาหลันเสี่ยวฉีที่เห็นใบหน้าที่ผิดปกติของหลี่ชิงหยุนเช่นนั้น นางรับรู้ได้ในทันทีว่าต้องมีเื่ใหญ่เกิดขึ้น
ปิงเสวี่ยเอ๋อร์และเสิ่นชิงก็เดินเข้ามาหาหลี่ชิงหยุนด้วยความกังวล "เ้าจะไปแล้วงั้นหรือ?"
หลี่ชิงหยุนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "มีเื่บางอย่างเกิดขึ้น ข้าต้องรีบออกเดินทางให้เร็วที่สุด พวกเ้าเองก็ควรกลับไปที่ตระกูลเช่นกัน"
ปิงเสวี่ยเอ๋อร์และเสิ่นชิงที่ได้ยินก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
ทันใดนั้นทั้งสองสาวก็รีบเข้ามากอดหลี่ชิงหยุนไว้ด้วยความรักราวกับ้าจะผสานกันและกันให้ได้
"ชิงหยุน ข้าจะรอเ้ากลับมา" เสิ่นชิงและปิงเสวี่ยเอ๋อร์กอดร่างที่ผอมเพรียวของหลี่ชิงหยุนไว้ราวกับไม่เต็มใจที่จะแยกจากกัน
หลี่ชิงหยุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยน หากเล่ยตงเทียนไม่มาหาเขาก่อนหน้านี้ เขาคงไม่รีบออกเดินทางเร็วเช่นนี้ แต่เมื่อเหตุการณ์ได้เริ่มบานปลายแล้ว เขาก็ต้องรีบหลบหนีและส่งสองสาวกลับสู่ตระกูลทันทีเพื่อป้องกันเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้น
เขาลูบหัวปิงเสวี่ยเอ๋อร์และเสิ่นชิงในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น จากนั้นไม่นานเขาก็ส่งเม็ดยาให้พวกนางคนละสามเม็ด "เสวี่ยเอ๋อร์ เสิ่นชิง นี่คือเม็ดยาทลายเมฆา หากเ้าพบเจอกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน ยาเม็ดนี้จะช่วยให้ความแข็งแกร่งของเ้าเพิ่มขึ้นสองระดับได้ในทันที"
"ไม่ต้องกังวล แม้ว่ายาเม็ดนี้จะมีผลข้างเคียงเล็กน้อย แต่หากใช้ร่วมกับเม็ดยาฟื้นฟูพลังฉี ทุกอย่างก็จะกลับสู่สภาพปกติ..." หลี่ชิงหยุนใช้เวลาเล็กน้อยในอธิบายวิธีการใช้งานเม็ดยาทลายเมฆาอย่างละเอียด
ก่อนจากไปหลี่ชิงหยุนไม่ลืมที่จะส่งเม็ดยาที่เขามีให้กับปิงเสวี่ยเอ๋อร์และเสิ่นชิง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกเขาจะพบกันอีกเมื่อใด ดังนั้นการป้องกันไว้ดีกว่าต้องมาเสียใจทีหลัง
"เมื่อเ้ากลับไปที่ตระกูล เ้าควรจะอยู่ที่นั่นและห้ามออกมาจนกว่าการสำรวจมิติโบราณจะเริ่มขึ้น นี่ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเ้าเอง" หลังจากกล่าวคำร่ำลากันอย่างไม่เต็มใจ หลี่ชิงหยุนนำตัวนาหลันเสี่ยวฉีเข้าสู่เจดีย์ปฐมกาลเพื่อหลบซ่อนการปรากฏตัวของนาง และออกจากที่พักของเขาอย่างเงียบๆโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตุเห็น
.
.
.
~ ห้องโถงใหญ่พระราชวัง ~
โม่หยุนเทียนนั่งอยู่บนบัลลังก์สีทองด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมหลังจากได้รับข่าวสำคัญจากหลี่ชิงหยุน ด้านหน้าของเขาปรากฏร่างของโม่หยุนซีในชุดสีเหลืองอ่อนยืนมองพ่อของนางอย่างสงสัย
"ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น?" เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่สู้ดีของโม่หยุนเทียน โม่หยุนซีเดินเข้าไปกอดแขนโม่หยุนเทียนอย่างกังวล
โม่หยุนเทียนมองไปที่โม่หยุนซีและพูดอย่างเชื่องช้า "หลี่ชิงหยุนจากไปแล้ว"
"เขา...จากไปแล้ว" สีหน้าของโม่หยุนซีเปลี่ยนเป็หดหู่อย่างกะทันหัน แม้ว่านางจะรู้ข่าวนี้ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะขมขื่นในใจ
"หลี่ชิงหยุนได้ให้ข้อมูลบางอย่างที่สำคัญกับข้า และตอนนี้เขาต้องจากไปทันที มิเช่นนั้นเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง" โม่หยุนเทียนลูบหัวลูกสาวของเขาอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานเ้าจะได้พบเจอกับเขาอีกครั้ง"
โม่หยุนเทียนรู้ดีว่าลูกสาวของเขามีความรู้สึกดีๆให้แก่หลี่ชิงหยุน เมื่อเห็นใบหน้าที่หดหู่ของนาง เขาอดไม่ได้ที่ขอบคุณหลี่ชิงหยุนจากจิตก้นบึ้ง
โม่หยุนเทียนเองก็ได้หลี่ชิงหยุนช่วยไว้ในหลายๆอย่าง ั้แ่การขับพิษไร้เงาเพื่อให้ความแข็งแกร่งของเขากลับคืนมาอีกครั้ง
ยังมีการทำลายแผนการของตระกูลหงและการเคลื่อนไหวของเผ่าปีศาจ และก่อนหน้านี้เขาเองก็ได้รับค่ายกลมาจากโม่อู่เต๋าแล้ว โม่หยุนเทียนเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนหลี่ชิงหยุนอย่างไรดี
ที่สำคัญกว่านั้นลูกสาวของเขายังตกหลุมรักชายหนุ่มผู้นี้ โม่หยุนเทียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับพรหมลิขิตเช่นนี้
จะเรียกได้ว่าหลี่ชิงหยุนเป็ผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่สำหรับโม่หยุนเทียนอย่างแท้จริง
"ฮ่าย~ หลี่ชิงหยุน ข้าหวังว่าเ้าจะปลอดภัย" สายตาของโม่หยุนเทียนมองไปในทิศทางที่พักของหลี่ชิงหยุนจากระยะไกล แน่นอนว่าเขารู้ดีถึงความเร่งด่วนของข่าวที่หลี่ชิงหยุนให้มาก่อนหน้านี้
ไม่นานหลังจากการตัดสินใจ โม่หยุนเทียนจึงหยิบหยกสื่อสารออกมาห้าชิ้นพร้ะคอกเสียงดัง "หลงมู่! เสี่ยวเหมียว! จวินเฉินหลิน! ตู้ว่านชิง! หยางรั่วถง! เข้ามาพบข้าทันที!"
เสียงออกคำสั่งของโม่หยุนเทียนราวกับสายฟ้าฟาดในวันที่แดดจ้า นี่เป็สัญญาณเตือนว่าโม่หยุนเทียนกำลังจะลงมือ!
ดวงตาของโม่หยุนเทียนเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าของกษัตริย์ ครั้งนี้เกรงว่าตระกูลเล่ยจะต้องสูญเสียอย่างใหญ่หลวง
ภารกิจครั้งนี้ทรราชแห่งราชวงศ์โม่และห้าผู้บัญชาการที่แข็งแกร่งกำลังจะออกโรง!
