“ได้ค่ะ… ”
นีรยาหยิบกล่องกระดาษที่ภายในมีร่างไร้ลมหายใจของเ้าบิลลี่ นอนขดอยู่ท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่หล่อนเด็ดมาโปรยรอง ถือกล่องเข้ามาในรถ สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกมาจากบ้าน
ในเวลาต่อมา
ใช้เวลาไม่นานนัก รถมินิออสตินสีชมพูหวานของนีรยาขับรถมาถึงวัดอันเป็จุดหมาย
หล่อนเลี้ยวเข้าไปจอดภายใต้ร่มเงาเขียวครึ้มของหูกวางต้นใหญ่ อยู่ใกล้กับเมรุเผาศพตามที่ป้าช้อยบอกว่าลุงทิมม์จะรออยู่แถวนั้น
นีรยาก้าวลงจากรถ…
ตาคมสวยแลไปรอบๆ พลันสายตาของหล่อนสะดุดเข้ากับชายวัยลุงผู้หนึ่ง ทั้งรูปร่างหน้าตาและเค้าโครงร่างสูงใหญ่ต่างไปจากคนไทย
ดูแล้วลุงคนนี้น่าจะเป็ฝรั่งหรือไม่ก็ต้องเป็ลูกครึ่งอย่างแน่นอน แกกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ใต้ต้นหูกวาง ในมือถือไม้กวาดทางมะพร้าว กวาดใบหูกวางแห้งร่วงเกลื่อนบนลานดิน
“คุณลุงคะ… พอจะรู้จักลุงทิมม์ไหมคะ”
นีรยาถาม
“รู้ครับ… ”
คนตัวใหญ่หันมาส่งยิ้มหวาน
“รบกวนช่วยตามลุงทิมม์ให้หนูได้ไหมคะ”
“คงไม่ต้องตามหรอกครับ”
ลุงทิมม์หยุดกวาดใบไม้ พิงไม้กวาดไว้กับลำต้นหูกวาง
“ยังไงคะ… ”
นีรยาตามไม่ทัน
“ก็ผมนี่แหละครับลุงทิมม์”
ร่างสูงใหญ่ตอบคำถาม ทำเอาสาวน้อยใ เพราะว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้ดูไม่เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลยสักนิด
นีรยาคิดว่าลุงสัปเหร่อจะต้องดูน่ากลัว แต่นี่กลับตรงกันข้าม
เพราะว่าลุงทิมม์หล่อมาก รูปร่างสูงใหญ่สุดสมาร์ท ผิวสีน้ำตาล เนื้อตัวสะอาดสะอ้านแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหนวดเครา
ด้วยความร้อนของอากาศในเดือนเมษาทำให้ลุงทิมม์ต้องถอดเสื้อพาดไว้ที่บ่า เปลือยอก่บน เผยให้เห็นความกำยำไปด้วยมัดกล้าม
‘เซ็กซี่จัง… ’
สาวน้อยที่แอบนิยมชมชอบผู้ชายวัยลุงเป็ทุนเดิม ใจระทวยในทันทีที่ได้เจอลุงทิมม์ผู้นี้ สายตาจับจ้องทกล้ามอกมีเส้นขนสีดำเป็แพแผ่คลุมสุดเซ็กซี่ ่ล่างสวมเพียงแค่กางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีดเก่า แต่กลับดูคลาสสิคสะดุดตา อาจเป็เพราะว่า่ขาที่ยาว
