บทที่ 91 ภาพหมื่นเพลิงา
ลั่วถูรู้สึกว่าในที่สุดเงาแห่งความตายก็มาเยือนเข้าจนได้ พลังของดอกเซวี่ยหั่วหุนในร่างหมดลงแล้ว การเคี่ยวกรำจากปีศาจโบราณกาลค่อยๆ เปลี่ยนเป็พลังในร่างของเขา ทำให้ร่างกายและจิติญญาของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก
ลั่วถูรู้ว่าเพลิงนรกต้นกำเนิดของตนเติบโตเป็รูปร่างแล้ว ไม่ได้เป็เพียงเมล็ดพันธุ์อีกต่อไป เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่ว่าพลังร่างกายหรือสมดุลของจิติญญา ล้วนเปลี่ยนแปลงไปทั้งสิ้นและทั้งหมดล้วนเป็ผลมาจากดอกเซวี่ยหั่วหุน และการทุบตีของปีศาจโบราณกาลร่วมด้วย ทว่าเพราะเหตุนี้เอง เขาจึงกลายเป็ผลไม้สุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวในสายตาของปีศาจโบราณกาลไปแล้ว เขาลองขัดขืนดูทว่าภายใต้กรงเล็บของปีศาจโบราณกาลอันน่าหวาดกลัว เขาก็ไม่ต่างอะไรกับต้นหญ้าผู้น่าสงสารที่ขึ้นอยู่กลางพายุกระหน่ำ แค่แรงกดดันสุดสะพรึงก็ทำเอาเขากลัวจนตัวสั่นแล้ว
เมื่อกรงเล็บของปีศาจโบราณกาลฟาดเข้าใส่อีกครั้ง ลั่วถูราวกับได้เห็นความเยาะเย้ยและดูแคลนในแววตาสีแดงฉานของอีกฝ่าย และยิ่งไปกว่านั้นคือความโลภ ด้วยเหตุนี้ลั่วถูถึงได้หลับตาลง ทำใจให้สงบและยอมรับความตาย
เพียงแต่หลังจากลั่วถูหลับตา กลับไม่รู้สึกถึงกรงเล็บั์ที่ควรฟาดใส่ จึงลืมตาขึ้นดูอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็ร่างขนาดใหญ่ราวูเาของปีศาจโบราณกาลกำลังสั่นกลัว อย่างกับมีดาวขนาดั์กำลังร่วงใส่ร่างเขาและแทะจะทับร่างของมันให้ตายไปด้วย แต่มันกลับยังดื้อดึงใช้แขนขาที่แข็งแกร่งทั้งสี่ค้ำร่างกายที่สูงใหญ่เอาไว้
“นี่มัน... ” ลั่วถูถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ เพราะจู่ๆ เขากลับต้องพบว่าแรงกดดันที่เดิมทีปีศาจโบราณกาลตรึงร่างของเขาไว้กับพื้นมันหายไปแล้ว เหมือนกับมีพลังอันน่าพรั่นพรึงสายหนึ่งเ้าโจมตีจนทำให้ปีศาจโบราณกาลต้องทุ่มพลังทั้งหมดเข้าต่อกร
โอกาสที่หาได้ยากมาถึงแล้ว ลั่วถูกลิ้งออกไปหลายจั้งอย่างรวดเร็วราวกับลูกหิน จากนั้นดีดตัวออกไป แต่กลับพบว่าร่างกายของเขาราวกับลูกโป่งถูกปล่อยลมจนทะยานออกไปไกล พุ่งออกไปไกลราวสิบกว่าจั้ง จากนั้นร่วงลงพื้นเต็มแรง เขารู้สึกได้ว่าในร่างของเขามีพลังอันไร้จุดสิ้นสุดะเิออกมาฉับพลันเสียจนขาควบคุมไม่ได้ ตอนที่ตกพื้นจึงเสียสมดุลไปบ้าง
“ตูม... ” กรงเล็บขนาดใหญ่ของปีศาจโบราณกาลฟาดใส่อีกครั้ง แต่กลับเฉียดร่างของลั่วถูไปและทิ้งร่องรอยเอาไว้บนพื้นแทน
ลั่วถูใจนเหงื่อเย็นเฉียบไหลโทรมกายอย่างห้ามไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังในร่างเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างฉับพลัน เกรงว่ากรงเล็บเมื่อครู่คงตบเขาจมดินไปแล้ว ยิ่งตอนนี้ที่ไร้พลังของดอกเซวี่ยหั่วหุนคุ้มกาย คงไม่วายถูกกรงเล็บฟาดจนเป็ซากแน่นอน
“นั่นคือ... ” ลั่วถูกลิ้งไปหลายตลบ พอหนีจากปีศาจโบราณกาลได้ ก็เห็นสิ่งของขนาดมหึมาค่อยๆ ร่วงลงจากฟ้ามันดูเหมือนกับูเาขนาดมโหฬารอย่างไรอย่างนั้น เงาที่กว้างใหญ่จนไร้ขอบเขตทำเอาในใจของลั่วถูบีบรัดแน่น ตอนนี้มีหรือที่เขาจะยังไม่เข้าใจ สิ่งที่ปีศาจโบราณกาลกำลังต่อต้านคือูเาที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้านั่นเอง
ลั่วถูไม่เข้าใจสักนิดว่าเหตุใดถึงมีูเาร่วงลงจากฟ้าในเวลาแบบนี้ได้ หรือจะเป็ฝีมือใครย้ายูเากันแน่ ทว่าเขารู้ได้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองสำหรับการหนีเอาชีวิตรอดของเขาแน่นอน หลังจากปีศาจโบราณกาลฟาดกรงเล็บใส่อย่างยากลำบาก จึงไม่เหลือแรงตะปบใส่เขาเป็ครั้งที่สองอีกต่อไป ลั่วถูกระตุ้นพลังทั้งหมดของเขาและพุ่งตัวหนีออกไปนอกเงาดำ เขาเพิ่งหนีออกจากเงาปีศาจโบราณกาลได้แต่กลับถูกแรงกดดันของูเาเหนือศีรษะกดทับอีกเสียอย่างนั้น
“ตูม ตูม... ” ร่างั์ของปีศาจโบราณกาลราวกับไม่อาจแบกรับแรงกดดันของูเาั์ได้อีก จึงล้มลงในที่สุด ทำเอาทั้งพื้นดินถึงกับสั่นะเืไปทั่ว
ลั่วถูวิ่งออกไปได้เพียงร้อยกว่าจั้ง กลับถูกคลื่นแรงปะทะอันน่าหวาดกลัวซัดเข้าใส่จนกระเด็น จากนั้นปลิวไปเสียไกล
“แค่กๆ ... ” ลั่วถูรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวชนเข้ากับหินขนาดใหญ่ จากนั้นตามมาด้วยเสียงดังกังวาน นั่นไม่ใช่เสียงกระดูกหักแน่นอน เขาส่ายหัวอย่างยากลำบากเพื่อเรียกสติ และจู่ๆ กลับต้องพบว่าร่างของตนชนกับก้อนหินขนาดจั้งกว่าจนแตกจนเป็รอยใหญ่
“เวรเอ๊ย... ” แต่ในวินาทีที่ลั่วถูได้สติ เขาถึงกับต้องก่นด่าออกมา พาร่างกายวิ่งล้มลุกคลุกคลานหนีสุดชีวิต เพราะูเาั์ที่ว่ากำลังเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ชนเข้าใส่ร่างของปีศาจโบราณกาลราวกับดาวตก ทางด้านูเาที่เดิมทีลุกไหม้เพราะัเพลิงั์จำนวนมหาศาลที่เคลื่อนตัวไปรอบๆ ูเา ราวกับเป็กลุ่มควันสีแดงล้อมูเาเอาไว้ ทิวทัศน์ตรงหน้าช่างงดงามจนยากจะเปรียบ แต่กลับทำให้ลั่วถูต้องใจนเนื้อเต้น ความรู้สึกบอกกับเขาว่า การโจมตีครั้งนี้ต้องเขย่าฟ้าขยี้ดินเป็แน่ ถ้าไม่ระวังเขาอาจกลายเป็ปลาน้อยที่น่าสงสารที่ติดอยู่ท่ามกลางคลื่นั์ก็เป็ได้ แต่ถึงกระนั้นเพียงคลื่นเล็กๆ ก็ทำให้เขาเละเป็ซากได้แล้ว
“อาหวู่... ” ปีศาจโบราณกาลก็ส่งเสียงร้องะเืฟ้าดินออกมาแล้ว ศีรษะโตพ่นลาวาเป็สายจนดูราวกับัเพลิงพุ่งไปยังตีนเขาั์ คิดจะขัดขวางการร่วงหล่นของูเา ทว่าความพยายามทั้งหมดล้วนสูญเปล่า มิหนำซ้ำกลับทำให้บริเวณตีนเขาปรากฏเป็อักขระประหลาดบางอย่างส่องแสงขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เมื่ออักขระอาคมเรืองแสงขึ้น ลั่วถูรู้สึกได้ว่าเพลิงนรกต้นกำเนิดในจิติญญาของเขากำลังสั่นพ้องตอบรับด้วยความคึกคัก เปลวเพลิงสีดำแผ่กระจายออกมาเป็ชั้นๆ
“อ๊าก... ” อักขระอาคมที่สว่างขึ้นบริเวณตีนเขาราวกับมีชีวิตขึ้นมา เคลื่อนที่และกลายเป็ลำแสงนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าสู่ดวงตาและเข้าสู่สมองในเสี้ยววินาที การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันเช่นนี้ทำให้ลั่วถูได้แต่ร้องใ ราวกับดวงตาถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนน้ำตานองหน้า ยิ่งทำให้ทัศนวิสัยของเขาพร่าเลือนขึ้นไปอีก ทว่าในภาพที่แสนเลื่อนรางนี้ เขาเห็นแสงอักขระอาคมที่ตีนเขาเป็แหขนาดใหญ่ ปกคลุมร่างของปีศาจโบราณกาลเอาไว้
“อาหวู่... ” ปีศาจโบราณกาลคำรามด้วยความหวาดกลัว จนราวกับทั้งโลกมิติลับเพลิงต้นกำเนิดล้วนได้ยินเสียงความขลาดกลัวที่อยู่ในเสียงคำรามครั้งนี้ ลั่วถูเองก็ใจสั่นไม่ต่างกัน แต่ก็ได้สติกลับมาในเสี้ยววินาที สถานการณ์แบบนี้ยังจะกล้าเหม่อได้อย่างไร หันหลังและวิ่งหนีต่อทันที ผ่านไปไม่นาน เขาพบว่าร่างมหึมาของปีศาจโบราณกาลที่ถูกอาคมแหั์คลุมไว้หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเสียงสะท้านฟ้าะเืดินบางอย่างกลับดังเข้าสู่โสตประสาทของเขา ฟ้าดินสั่นไหวจนยืนไม่นิ่ง คลื่นลมปราณที่ไล่หลังมา ทำซัดเอาตัวเขากระเด็นทันที ลั่วถูรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับว่าวกระดาษติดลม ลอยไปลอยมาอยู่อากาศทั้งอย่างนั้น... แม้แต่ิญญาก็ลอยออกมาด้วย
“ตูม... ” ลั่วถูสะดุ้งเฮือก เดิมทีผ่านการขัดเกลาภายในจากดอกเซวี่ยหั่วหุนกับปีศาจโบราณกาลไม่หยุดดีนักและยังคงส่งเสียงราวเหล็กหินกระแทกกันออกมา
“อ้าก... ” ลั่วถูกระอักเื สมองดำมืด ราวกับได้เข้าไปในความมืดอันไร้จุดสิ้นสุด จิติญญาเหมือนหนังยางที่ดึงจนตึงแล้วถูกยืดรั้งไปมาโดยมีร่างกายเป็แกนหลัก ราวว่าพร้อมจะหลุดออกไปได้ตลอดเวลา
“อ้าก... ” ในที่สุดลั่วถูก็กระอักเืคำที่สอง เืสีแดงเข้ม แต่กลับปลุกสติของเขาให้ตื่นขึ้น บนพื้นดินตรงหน้าห่างจากเขาไม่ไกล และพบว่ามีูเาสูงชัน หรือควรกล่าวว่าเป็ศิลาหินที่สูงแทงฟ้าทะลุก้อนเมฆก็ไม่ผิดนัก เปลวไฟเป็สายๆ ยังคงวนเวียนอยู่บนศิลาหินขนาดั์ ัเพลิงนับหมื่นนับพันที่แหวกว่ายไปมากลายเป็กลายเป็อักขระอาคมลึกลับและจางหายไปอย่างเชื่องช้าบนศิลาใหญ่ ทว่าเ้าสิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของลั่วถู ราวกับไปััอะไรบางอย่างในส่วนลึกของิญญาเขาเข้าแล้ว ในสมองปรากฏภาพกระจ่างชัด ภาพร่องรอยของเปลวเพลิงอันนับไม่ถ้วนกำลังแผดเผา
“ฮึม... ” ลั่วถูรู้สึกได้ว่าเพลิงนรกต้นกำเนิดในิญญากำลังส่องแสง และแสงสว่างเหล่านี้ไม่ได้ระบายออกจากร่างกาย แต่ส่องไปที่ภาพในสมองแทน ภาพรอยเพลิงพลิ้วไหวยิ่งขึ้น เปี่ยมด้วยชีวิตยิ่งขึ้น เพียงแต่เมื่อภาพเหล่านี้ปรากฏ พวกมันทับซ้อนกัน รวมเป็ภาพวาดภาพหนึ่ง ซึ่งก็คือศิลาใหญ่ก้อนหนึ่ง อักขระอาคมที่ลึกลับถึงที่สุดส่องแสงอยู่ในเพลิงนรกต้นกำเนิดและกลายเป็อักขระสีแดงทองสี่คำ ---- ภาพหมื่นเพลิงา
“ตูม... ” ลั่วถูรู้สึกราวกับในสมองมีบางอย่างะเิอยู่ แต่ละเส้นของอักขระสีแดงทองทั้งสี่กระจายออกเป็เส้นแสงอันนับไม่ถ้วนและแทรกตัวเข้าสู่จิติญญาของเขา ทำเอาเขาตื่นเต้นยินดีเหลือแสน ในที่สุดก็เข้าใจว่าภาพเหล่านี้หมายถึงอะไรกันแน่ นี่คือทักษะการต่อสู้ธาตุเพลิงชั้นสูงชนิดหนึ่ง หรือจะเรียกว่าวิชาการใช้เพลิงที่แกร่งที่สุดในโลกก็ว่าได้
ลั่วถูแทบควบคุมความยินดีในใจไม่อยู่ เมื่อครั้งอยู่ที่ศิลาต้นกำเนิดเขาได้รับพลังแห่งเพลิงต้นกำเนิดมาแล้วก็จริง แถมยังได้เรียนรู้ถึงต้นกำเนิดของผ่านภาพเต่าลึกลับแบกหินด้วยซ้ำ ทว่าสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญทั้งหมดล้วนเป็พลังต้นกำเนิด ไม่มีวิชาการต่อสู้ แม้เขาจะเชี่ยวชาญเื่ของพลังมากมายดังน้ำในมหาสมุทร แต่กลับไม่รู้จะใช้พลังที่กว้างใหญ่ดังมหาสมุทรนี้อย่างไร เรียกได้ว่ามีแรงมหาศาลแต่กลับมีเพียงวิชาผ่าฟืน
ลั่วถูไม่รู้ว่าภาพหมื่นเพลิงาที่เขาได้รับเป็ทักษะการต่อสู้ระดับไหน แต่เขาเชื่อว่าต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่ ในโลกซิงเหิน ทักษะการต่อสู้แบ่งเป็หกระดับเริ่มจากเริ่มต้น พื้นฐาน แก่นแท้ ศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิ เทพ ซึ่งทั้งหกเป็ระดับที่ศิษย์าธรรมดาเรียนได้ ส่วนวิชายุทธ์และทักษะการต่อสู้ยังมีขั้นสูงกว่านั้นอีกเช่น พลังเทพ กระบวนศักดิ์สิทธิ์ วิชาจักรพรรดิ วิถี และอื่นๆ ...
อิงจากระดับของศิลาาบนโลกซิงเหิง โดยทั่วไปแล้วบนศิลาามักมีทักษะการต่อสู้เป็หลัก หนึ่งแสนศิลาาย่อมหมายถึงหนึ่งแสนทักษะ นอกจากยังมีหนึ่งร้อยแปดศิลาิญญายุทธ์ยังบันทึกพลังเทพระดับสูงเอาไว้ด้วย ตระกูลลั่วในโลกชั้นสูง ได้ศิลาิญญายุทธ์อยู่หนึ่งก้อน และยังมีฉบับคัดลอกอยู่อีกหลายก้อน สามสิบสองศิลาเทพยุทธ์บันทึกกระบวนศักดิ์สิทธิ์ แปดศิลา์มีวิชาระดับจักรพรรดิ ไหนจะยังศิลาที่เกิดจากฟ้าดินซึ่งเป็สิ่งที่ไม่อาจวัดระดับได้อีก อย่างเช่นศิลากำเนิดเทพซึ่งเป็บรรพบุรุษของศิลานับหมื่น บางคนได้เรียนรู้ทักษะการต่อสู้จากศิลากำเนิดเทพ บางคนกลับได้เรียนรู้หนทางแห่งพลังบางอย่างและกลายเป็ิญญาเทพที่ยิ่งใหญ่... ดังนั้นลั่วถูอยากจะรู้นักว่าศิลาตรงหน้าแท้จริงแล้วอยู่ในระดับไหนกันแน่ เขาถึงกับลืมไปแล้วว่าเป็เพราะแรงสั่นะเืของศิลาตรงหน้าไปสะกดปีศาจโบราณกาลจนเป็เหตุให้เขาาเ็ภายในขั้นสาหัส
