ฝนทิพย์ ที่นั่งข้าง ๆ เริ่มไม่ต่างกันนัก มือหนึ่งยังถือแก้ว อีกมือจับขอบโต๊ะไว้เหมือนกันล้ม

    “น้ำ…พอแล้วมั้ง” ฝนทิพย์ กระซิบเสียงเบา “เริ่มไม่ไหวแล้วเนี่ย”

    “ไม่เป็๲ไร~” น้ำโบกมือไปมาอย่างไม่ค่อยตรงจังหวะ “นาน ๆ ทีได้เจอเพื่อน”

    แต่คำว่า ไม่เป็๞ไร ของเธอ ฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไรนัก ร่างบางเริ่มเอนไปด้านข้างตอนลุกขึ้นชนแก้วกับเพื่อนอีกคน

    “ระวังหน่อย” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้หูเกินไป

    ดีที่ตุลธรเข้ามาพยุงเธอไว้ได้ทัน

    นวินดาเงยหน้ามองคนที่มาช่วยเธอ แต่ภาพตรงหน้าที่เธอเห็นเป็๲เบลอ ๆ ซ้อนกันเล็กน้อย นวินดาพยายามโฟกัสคนตรงหน้า

    “ตุล…” เธอเรียกชื่อเขาเสียงเบา คล้ายกับละเมอ

    มือใหญ่ยังจับแขนเธอไว้ให้เธอทรงตัวได้ ตุลธรมองหน้าของเธออย่างประเมิน

    “เมาขนาดนี้แล้ว ยังจะดื่มอีกเหรอ”

    นวินดายู่ปาก ก่อนจะบอกเขา “ไม่มาว ๆ”

    “ไม่เมาเหรอ”

    “อือ” คนเมาพยักหน้าแรง ๆ หนึ่งครั้ง

    “สภาพนี้เรียกเมามากด้วยซ้ำ” ตุลธรมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางขบขัน

    ฝนทิพย์ที่อาการเมาเหมือนจะดีขึ้นแล้วหลังจากไปเข้าห้องน้ำมาพยักหน้าเห็นด้วย “จริง ตุล…ช่วยดูน้ำให้หน่อย เราสองคนโดนรุมหนักมาก” ฝนทิพย์บอกพร้อมกับชี้มือมาที่ตัวเองกับนวินดา

    ภูริณัฐที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดโผล่หน้ามาจากอีกด้าน “ไม่ค่อยได้เจอน้ำกันไง ไอ้พวกนั้นมันเลยคึกกันใหญ่ เดินมาชวนยกไม่หยุด”

    ตุลธรถอนหายใจ ก่อนจะหันกลับมาที่นวินดาอีกครั้ง ร่างบางเริ่มพิงเขาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกับแอลกอฮอล์ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

    “นั่งพักก่อนนะ” เขาพูดเสียงต่ำใกล้หู

    เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะปล่อยน้ำหนักตัวให้เขาพยุง

    บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงเริ่มซาลงเมื่อเข็มนาฬิกาขยับเลยเที่ยงคืนมาได้นิดหน่อย เพื่อน ๆ บางส่วนทยอยแยกย้าย เสียงเพลงเบาลง เหลือเพียงบทสนทนาประปราย

    ตุลธรวางแก้วของตัวเองลงบนโต๊ะ๻ั้๹แ๻่ก่อนหน้านั้นแล้ว เขาแทบไม่ได้ดื่มอะไรเพิ่ม หลังจากเห็นสภาพของสองสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

    สายตาคมเข้มกวาดมอง นวินดาที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาฉ่ำวาวปิดลงครึ่งหนึ่ง แก้มขึ้นสีจัดกว่าตอนแรก ร่างบางแทบไม่อยู่ในท่าที่เรียกว่า “นั่งตรง”

    “ฝน…” นวินดาพึมพำเบา ๆ เสียงหวานปนง่วง “ฉันเวียนหัว…”

    ฝนทิพย์เองก็มีอาการมึน ๆ เพียงแต่ดีกว่านวินดาที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง “แก…ฉันขับรถไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

    ก่อนจะหันมามองตุลอย่างขอความช่วยเหลือ “ตุล ฝากนายไปส่งน้ำหน่อยได้ไหม”

    คำขอนั้นทำให้ตุลธรเงียบไปชั่ววินาที

    เขามองนวินดาที่กำลังพยายามลุกขึ้นแต่ขาแทบไม่รับน้ำหนัก สองมือเล็กควานหาอะไรยึดไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเผลอจับไหล่ของเขาเอาไว้แน่น แค่นั้น…ก็แทบทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง

    “แล้วเธอละ” ภูริณัฐถามขึ้น

    “ฉันจะเรียกรถกลับเอง” ฝนรีบพูดเสริม

    “ไม่ต้อง ๆ” เสียงของ ภูริณัฐ แทรกขึ้นมาอย่างสบาย ๆ “เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง ฉันไม่เมา”

    ฝนทิพย์หันไปมองภูริณัฐ ก่อนจะยิ้มโล่งใจ “ทำไมแกเป็๲คนดีจังเลยวะ งั้นฝากด้วยนะ”

    “เห็นสภาพเธอสองคนแล้ว ฉันไม่กล้าเมา” ภูริณัฐบอกอย่างปลง ๆ

    ทุกอย่างเหมือนถูกจัดวางลงตัว เหลือเพียงเขา…กับเธอ

    “เดินไหวไหม” ตุลธรยื่นมือไปประคองแขนนวินดา

    เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาคู่นั้นเลื่อนลอยนิด ๆ

    “ไหว…มั้ง”

    คำตอบนั้นไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไรนัก เพราะพอเธอลุกขึ้นจริง ๆ ร่างบางก็เอนมาทางเขาทันที

    ตุลธรเข้าไปรับร่างของเธอไว้ แขนแข็งแรงโอบพยุงเธอไว้โดยอัตโนมัติ

    “เดี๋ยวพากลับนะ” เขาบอกเสียงนิ่ง

    นวินดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะซบไหล่เขาอย่างไม่ตั้งใจ น้ำหนักของเธอเบากว่าที่เขาคิด แต่ผิวเนียนนุ่มลื่นมือจนเขาเผลอกระชับเธอเข้ามาแนบตัวแน่นขึ้น