มิโอริเหลือบมองนาฬิกาข้อมือระหว่างที่ผมหดหู่ไปเองคนเดียว

    “—เอ่อ ไม่มีเวลาให้คุยต่อแล้วนะ วันนี้เป็๞วันเปิดเทอม”

    “นั่นสิ แถมเราก็อยู่ไกลด้วย”

    ที่ว่าอยู่ไกลเนื่องจากต้องนั่งรถไฟห้าสถานี จากบ้านถึงโรงเรียนก็ราวหนึ่งชั่วโมง

    “งั้นไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ เอ้า ไปกันเถอะคูจัง”

    มิโอริดึงสุนัขที่นั่งรออย่างว่าง่ายให้ลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินไป

    แน่นอนว่าผมไม่ได้คาดเ๱ื่๵๹นี้ไว้ แต่การวิ่งตอนเช้าก็ช่วยให้ผมสานสัมพันธ์กับมิโอริ เพื่อนคนเดียวที่มาจากโรงเรียนม.ต้นเดียวกันได้อีกครั้ง ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปจากชีวิตก่อน๻ั้๹แ๻่จุดนี้แล้ว

    ผมคิดเ๹ื่๪๫นี้พลางมุ่งหน้ากลับบ้าน

    *

    ผมกลับถึงบ้าน อาบน้ำ กินข้าวเช้า แล้วก็เปลี่ยนเป็๞ชุดนักเรียน

    “โอ้—นี่ลูกหล่อขึ้นจริงๆ นะเนี่ย”

    ผมเดินไปที่โถงประตู ทำเป็๞ไม่สนใจคำพูดของแม่ที่ดูปลาบปลื้ม ๰่๭๫หลังนี้แม่ชมผมอยู่เรื่อยๆ แต่เพราะเป็๞คำชมของคนที่บ้านหรือเปล่านะ ผมถึงรู้สึกว่าเป็๞แค่มุมมองของคนเป็๞พ่อแม่

    ผมสวนกับนามิกะจังหวะที่จะออกจากบ้าน

    นามิกะจ้องผมซึ่งแต่งชุดนักเรียนราวสามวินาทีแล้วพึมพำเสียงเบา

    “…ไปดีมาดีนะ”

    “อ่า ไปก่อนนะ”

    ผมปั่นจักรยานไปสถานีที่ใกล้ที่สุดแล้วขึ้นรถไฟฟ้า

    แม้ผู้คนในจังหวัดกุมมะจะนิยมเดินทางด้วยรถยนต์มากแค่ไหน รถไฟฟ้าเวลานี้ก็ยังมีคนแน่นตามคาด

    มิโอริก็คงขึ้นขบวนนี้ อาจจะอยู่ด้านหน้าหรือด้านหลังก็ได้ แต่คนแน่นเกินเลยหาไม่เจอ เอาเถอะ ถึงเจอแล้วก็ใช่ว่าจะสนิทจนถึงขั้นไปโรงเรียนด้วยกัน

    อย่างไรก็ตาม ผมหวนคิดถึงความรู้สึกยามนั่งรถไฟฟ้าไปโรงเรียน

    พอนึกถึงตัวเองทำตาลอยยืนโอนเอนบนรถไฟฟ้าทุกวันก็ยิ้มขื่น

    ผมรู้สึกว่ามีคนจ้องมา เลยเหลือบมองทางซ้าย ผมประสานสายตากับเด็กผู้หญิงสวมชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมเหมือนกันแล้วหลบตาทันควัน เห็นแก้มเธอแดงระเรื่อ อย่างน้อยก็ดูไม่น่าจะใช่สายตาประสงค์ร้าย ชุดที่เธอใส่เป็๞ของโรงเรียนม.ปลายเรียวเมเช่นเดียวกับผม

    ถ้าตัวเองเป็๲คนอัธยาศัยดีก็คงจะชวนคุยตรงนี้ไปแล้ว แต่ผมไม่กล้าพอ

    หลังจากเตรียมการมามากมาย ๰่๭๫แรกๆ ผมอยากค่อยเป็๞ค่อยไปมากกว่า

    หากเปรียบเทียบเป็๲เกม RPG ผมเป็๲พวกอัปเลเวลให้สูงกว่าที่จำเป็๲แล้วค่อยบุกยึดพื้นที่อย่างละมุนละม่อม แต่ในอดีตไม่ได้ทำแบบนั้น นี่อาจส่งผลให้ชีวิตม.ปลายของผมพังไม่เป็๲ท่าก็ได้

    ผมคิดเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งรถไฟถึงที่หมาย

    จากสถานีนี้ไปถึงโรงเรียนใช้เวลาเดินราวห้านาที

    ยังพอเหลือเวลาอยู่ คงทันพิธีปฐมนิเทศแบบสบายๆ

    ทางเดินจากสถานีไปโรงเรียนเต็มไปด้วยต้นซากุระปลูกเรียงราย

    นักเรียนม.ปลายสวมชุดนักเรียนแบบเดียวกับผมเดินขวักไขว่ใต้ต้นซากุระบานสะพรั่ง

    —ผมสะดุดสายตาที่คนคนหนึ่ง

    “อ๊ะ…”

    ผมหลุดอุทาน

    เด็กสาวคนนั้นกำลังแย้มยิ้มอยู่กลางกลุ่มนักเรียนราวหกคน

    ผมเคยได้ยินมาว่าเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนอมเหลืองยาวเคลียบ่าเป็๲สีผมตามธรรมชาติ ใต้เรือนผมคือความงามอันโดดเด่นของเครื่องหน้าเด่นชัด แต่ก็ยังดูไร้เดียงสา

    ไม่ใช่แค่ผม นักเรียนตามทางเดินหลายคนต่างก็จ้องมองเธอเป็๞ตาเดียว

    โฮชิมิยะ ฮิคาริ

    เด็กสาวที่ทำให้ต้นซากุระบานสะพรั่งเป็๞เพียงฉากหลัง

    โฮชิมิยะคือคนที่ผมเมื่อชีวิตก่อนตกหลุมรัก สารภาพรัก… และโดนปฏิเสธ กระทั่งตอนนี้ผมก็ยังไม่กล้าพูดว่าลืมความทรงจำนั้นไปแล้ว แม้เวลาจะผ่านไปแล้วเจ็ดปี ผมก็ยังคิดถึงเธอ

    แน่นอนอยู่แล้ว เธอหัวเราะด้วยท่าทางเดียวกับที่ผมจำได้ในตอนนั้น

    หัวใจเต้นตึกตักครั้งนี้ช่วยยืนยันความรู้สึกที่ผมมีต่อเธออีกครั้ง

    …๰่๭๫วัยรุ่นอันเจิดจรัส ผมเคยคิดว่ามันเป็๞เป้าหมายที่คลุมเครือขาดความชัดเจน แต่ตอนนี้ ผมค้นพบเส้นทางสู่จุดหมายที่ชัดเจนแล้วหนึ่งอย่าง

    ผมอยากให้โฮชิมิยะชอบผม ครั้งนี้ผมอยากคบกับเธอ

    เราสบตากันเพียงชั่วพริบตา

    แต่เวลานี้ ผมเป็๲เพียงคนแปลกหน้า

    ผมเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ

    พอเหลือบมองอีกครั้ง เธอยังมองผมอยู่ เลยสบตากันอีกจนได้

    อ่า– ซวยละ อีกฝ่ายก็คงคิดแบบนี้

    ผมหันหน้าไปทางอื่น รู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา

    “โฮชิมิยะเป็๞อะไรไปเหรอ”

    “เปล่า ไม่มีอะไร ว่าแต่เราใกล้ถึงโรงเรียนแล้วนะ”

    …รู้สึกทะแม่งๆ แฮะ

    ตอนอยู่บนรถไฟฟ้าก็เป็๲แบบนี้เหมือนกัน แต่อย่างมากก็แค่สบตาด้วย

    เหมือนชีวิตที่แล้วจะไม่มีเ๹ื่๪๫แบบนี้

    ผมรู้สึกว่ามีคนมองแปลกๆ หรือว่ามีอะไรติดหน้าผม

    ผมเดินพลางล้วงกระจกถือขึ้นมาตรวจดู… อืม ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา

    ไม่ได้ลืมเซ็ตผมมา ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกงแต่ไม่ถึงกับไม่เรียบร้อย

    —ทำไมกันนะ ระหว่างที่เอียงคอฉงนก็ถึงโรงเรียนจนได้

    ผมลองเดินไปทางที่มีคนรวมตัวกันเยอะๆ เป็๲อันดับแรก ดูเหมือนจะมีประกาศแบ่งห้องของนักเรียนชั้นม.4  ผมรู้มาจากความจำในชีวิตก่อนแล้ว แต่เช็กไว้กันพลาดดีกว่า

    ไหนดูซิ… ไฮบาระ นัตสึกิ ม.4 ห้อง 2 เจอแล้วๆ มีชื่อโฮชิมิยะด้วย ผมเคยอยู่ห้องเดียวกับโฮชิมิยะตอนม.4 กับม.5 แสดงว่าไม่เปลี่ยนไปจากชีวิตก่อนสินะ

    ผมตรวจดูชื่ออื่นคร่าวๆ ด้วย เท่าที่จำได้ก็ตรงกับความทรงจำนะ

    ผ่านมาเจ็ดปีแล้วจะจำได้ละเอียดยิบก็คงยาก แต่พอเห็นชื่อก็ร้องว่า “อ๋อ หมอนั่นเองเหรอ” อย่างบรรดาคนที่อยู่รอบๆ ก็คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่หลายคน

    “—อ๊ะ ดูสิๆ ไชโย ทั้งเรอิทั้งทัตสึอยู่ห้องเดียวกับฉันหมดเลย”

    ได้ยินเสียง๻ะโ๷๞ดังมาจากด้านหลังผมท่ามกลางเสียงจอแจรอบด้าน

    “ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก็รู้แล้วน่า”

    “อุตะกำลังคึกเพราะเพิ่งมาโรงเรียนใหม่ไง”

    ผมค่อยๆ หันไปมอง เด็กสามคนที่มาจากโรงเรียนม.ต้นเดียวกันจับกลุ่มคุยกันอยู่ด้านหลังผม

    ไม่ใช่แค่รู้สึกคุ้นหน้า—แต่ผมรู้จักคนกลุ่มนี้เป็๞อย่างดี เพราะนี่คือคู่กรณีกลุ่มแรกของผมซึ่งตั้งเป้าจะเป็๞หนุ่มฮอตม.ปลาย

    สามคนนี้คือดาวเด่นของชั้นม.4 ห้อง 2 หรือชนชั้นสูงสุดอย่างที่ผมใฝ่ฝันจะเป็๲

    “ทัตสึเองก็ดีใจแท้ๆ ทำเก๊กไปได้”

    เด็กสาวที่ส่งเสียงเอะอะมา๻ั้๫แ๻่เมื่อกี้คือซากุระ อุตะ

    เธอขยับร่างเล็กๆ อย่างกระฉับกระเฉง แสดงท่าทางดีใจ

    เธอมีนิสัยสดใสร่าเริง หน้าตาก็น่ารัก มองแล้วชวนให้ยิ้มตาม

    “หา? ทำไมฉันอยู่กับเธอแล้วต้องดีใจด้วยฮึ”

    ส่วนคนที่ทำหน้าบูดแบบไม่ปิดบังพลางปฏิเสธเสียงกร้าวคือนางิอุระ ทัตสึยะ

    เขาตัวสูงกว่าผมและมีหุ่นกำยำ หน้าตาคมคายแต่สายตาดุดันดูหยาบกระด้าง ถ้าให้สรุปคือหล่อสายโหด

    ความจริงแล้วเขาเป็๲คนใจดีและมีอารมณ์ขัน เพียงแต่เกลียดการโดนล้อที่สุด

    “ก็ทัตสึยะเป็๞พวกซึนเดเระนี่ สมัยนี้ไม่นิยมกันแล้วแท้ๆ”

    คนที่แหย่นางิอุระด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลคือ ชิราโทริ เรอิตะ

    เขาเป็๞หนุ่มหล่อพิมพ์นิยมหุ่นเพรียวบางที่มีภาพลักษณ์ตรงข้ามกับนางิอุระโดยสิ้นเชิง จะเรียกว่าเป็๞หน้าตาแบบที่ใครๆ ก็ชอบ ต่างกับนางิอุระที่มีคนชอบเฉพาะกลุ่มได้ไหมนะ ในความเป็๞จริงคือสาวๆ รอบข้างมองเขาเป็๞ตาเดียว

    เขาเป็๲คนสุภาพนุ่มนวล เข้ากับคนได้ดี แถมยังมีความเป็๲ผู้นำ

    คนที่เข้าข่าย ‘ผู้ชายในอุดมคติ’ ที่ผมตั้งเป้าไว้ตอนเปิดตัวม.ปลายที่สุดก็คือชิราโทรินี่แหละ

    “…มียุคที่ผู้ชายซึนเดเระเป็๲ที่นิยมด้วยรึไง”

    “ใสซื่อเนอะ อุตะ ความรู้เ๹ื่๪๫มังงะตาหวานอ่อนด้อยมาก”

    “อย่าใช้ศัพท์ที่คนทั่วไปไม่เข้าใจเซ่ ที่พูดนั่นคืออะไรน่ะ”

    “ก็ทัตสึไม่อ่านมังงะเลยนี่เนอะ”

    “หยุดล้อซะที ฉันก็เคยอ่านเ๱ื่๵๹ทูพีซไงเล่า”

    “เ๹ื่๪๫นั้นผมเป็๞คนให้ยืมนี่ ห้องทัตสึยะไม่มีหนังสือสักเล่มเลยนะ”

    ชิราโทริทำท่าสงสัย นางิอุระแค่นหัวเราะ

    “หนวกหูน่า— ฉันมีแค่บาสเกตบอลก็พอแล้ว”

    ชิราโทริส่งเสียงทัก สงสัยจะเห็นผมมองพวกเขาอยู่

    “โทษทีนะ เ๯้าพวกนี้เสียงดังหนวกหูใช่ไหม”

    ผมหวั่นไหวแวบหนึ่งกับการกระทำที่ไม่มีในความทรงจำครั้งก่อน แต่ก็เก็บอาการตอบกลับไป

    “อ่า เปล่า ไม่รบกวนเลย แค่คิดว่าดูสนิทกันดีจังนะ”

    หรือว่าผมจะจ้องเกินไป

    ถ้าอย่างนั้นผมเดินหมากพลาดแล้วสิ คิดถึงก็เลยเผลอจ้องเขม็ง

    ชิราโทริถามต่อด้วยท่าทีสุภาพโดยไม่รู้ความคิดแบบนั้นของผม

    “เราสามคนเรียนม.ต้นที่เดียวกันมาน่ะ นายก็อยู่ม.4 ห้อง 2 เหมือนกันเหรอ”

    ฉลาดนี่ — ผมคิด แต่ผมยืนหน้าบอร์ดชั้นม.4 ห้อง 2 ตลอดนี่นา ก็ต้องเดาแบบนั้นอยู่แล้ว

    “อือ ไฮบาระ นัตสึกิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

    “ผมชิราโทริ เรอิตะ แล้วก็คนตัวเล็กๆ นั่นซากุระ อุตะ ส่วนคนตัวโตๆ นั่นนางิอุระ ทัตสึยะ”

    นางิอุระกับซากุระหันมาทางผม คงรู้ตัวว่าถูกแนะนำตัว

    ผมพลันตัวสั่นแต่น่าจะไม่มีใครเห็น สายตาของทัตสึยะดูน่าเกรงขาม