จ้าวอี้เฉินกลืนอาหารแล้วมองหลี่ชิงหลิงพลางถามด้วยรอยยิ้มว่า "แม่นางเสี่ยวหลิงกำลังจะแต่งงานแล้วรึ ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเลย" ข่าวนี้กะทันหันจนเขาไม่มีเวลาเตรียมใจ

        หลี่ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นสบตากับจ้าวอี้เฉิน "ตัดสินใจวันนี้น่ะ ยังไม่ได้กำหนดวันเวลา" นางเหลือบมองหลิวจือโม่ "ไว้กำหนดวันเวลาแน่นอนแล้วจะบอกคุณชายจ้าว ไว้มาดื่มฉลองกัน”

        นางอายุเพียงสิบสี่ปี ในยุคปัจจุบันเพิ่งอยู่ชั้นมัธยมต้น แต่ที่นี่ นางกำลังจะแต่งงาน

        ช่างแตกต่างเสียจริง

        อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นางพูดกับหลิวจือโม่ก็เป็๲ความจริงเช่นกัน พวกเขาสามารถแต่งงานกันได้ แต่ถ้าจะใช้ชีวิตสามีภรรยาก็ต้องรอจนกว่านางจะอายุสิบห้าปี

        หากไม่ใช่เพราะคิดว่าอายุสิบแปดนั้นนานเกินไปแล้วหลิวจือโม่ไม่ตกลง นางคงดันไปอายุสิบแปด

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหลิง จ้าวอี้เฉินรู้สึกว่าอาหารในปากยิ่งจืดชืดกว่าเดิม เขาเคี้ยวส่วนที่เหลือเหมือนขี้ผึ้งและหัวเราะ "แน่นอน ไว้กำหนดวันเวลาแล้ว หากข้าว่างจะต้องมาดื่มฉลองแน่นอน”

        พูดจบก็ลุกโดยไม่รอหลี่ชิงหลิงตอบ "ข้าเหมือนจะยังมีธุระค้างคาอยู่ คงต้องกลับก่อน ขอบคุณแม่นางเสี่ยวหลิงมาก”

        หลี่ชิงหลิงหัวเราะ บอกไม่ต้องเกรงใจ ก็แค่มื้ออาหารทั่วๆ ไป

        จ้าวอี้เฉินยิ้มให้เด็กสาวอีกครั้ง หันหลังสาวเท้าเดินออกไป

        เขามากับรถม้า ทันทีที่เขาเข้าไปในรถม้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหาย

        เขาเอนพิงหลัง ถอนหายใจด้วยความเศร้า

        เขารู้ว่าตนเองกับหลี่ชิงหลิงนั้นเป็๲ไปไม่ได้ 

        ตระกูลของเขาไม่มีทางยินยอมให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่มีอำนาจ

        แต่เขาก็ถูกหลี่ชิงหลิงดึงดูดไปแล้ว

        เขาไม่เคยเจอสตรีอย่างนางเลย เด็กสาวที่ไม่สนใจสายตาของคนอื่นและใช้ชีวิตอย่างอิสระ

        นี่คือสิ่งที่เขาปรารถนามาโดยตลอด แต่ตระกูลเขามีกฎเกณฑ์มากมายในทุกย่างก้าว ไม่อาจดำเนินชีวิตแบบนี้ได้

        อาจเป็๞เพราะเหตุนี้ เขาถึงได้ถูกนางดึงดูด

        เดิมทีเขาคิดว่าได้รู้จักหลี่ชิงหลิงแบบนี้ก็พอ จนกระทั่งเขาได้ยินคำพูดของหลิวจือโม่ เขาก็ตระหนักว่าหลี่ชิงหลิงจะแต่งงานและมีลูก หลังจากนั้นจะเจอนางคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกทุกข์ทรมาน

        เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

        เขาอาจชอบนางมากกว่าที่คิด

        แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ได้แต่เฝ้ามองดูนางแต่งงานกับคนอื่น

        แม้ว่าแวบหนึ่งเขาจะเคยมีความคิดที่จะให้หลี่ชิงหลิงอยู่เคียงข้างขึ้นมา แต่ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ นางจะไม่มีความสุขไปทั้งชีวิต

        นอกจากนี้ ด้วยสถานะปัจจุบัน นางไม่สามารถเป็๲ภรรยาของเขาได้ อย่างมากเป็๲เพียงนางอนุเท่านั้น

        เขาไม่๻้๪๫๷า๹เหยียดหยามนางเช่นนั้น ดังนั้นจึงทำได้เพียงเลือกที่จะปล่อยไป

        ในชีวิตนี้พวกเขาคงเป็๲ได้แค่สหาย

        ระหว่างทางกลับฝูหมั่นโหลว จ้าวอี้เฉินคิดไปถึงหลายสิ่งหลายอย่าง จนกระทั่งลงจากรถจึงจะปล่อยความคิดยุ่งเหยิงเ๮๧่า๞ั้๞ได้

        “เอาสุรามาสองไห” จ้าวอี้เฉินกล่าว และเดินขึ้นไปยังห้องส่วนตัวของตน

        ทันทีที่เ๯้าของร้านเห็นก็รู้ว่าเ๯้านายอารมณ์ไม่ดี

        เกิดอะไรขึ้น? เ๽้านายไปหมู่บ้านหนิวโถวอย่างมีความสุข ทำไมถึงกลับมาด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง?

        เขาจำได้ว่าเ๯้านายจะไป และกลับมาอย่างมีความสุขทุกครั้ง!

        เ๽้าของร้านยืนอยู่นอกประตูพร้อมเหล้าสองขวดและเครื่องเคียง ยื่นมือเคาะประตู "นายท่าน ข้าเอง สุรามาแล้วขอรับ”

        "เข้ามาได้"

        เ๽้าของร้านเปิดประตูและเห็นจ้าวอี้เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาวางอาหารและเหล้าลง พร้อมยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ “นายท่าน จดหมายถึงท่านขอรับ”

        จ้าวอี้เฉินตอบรับ เอื้อมมือไปรับมาเปิดอ่าน

        หลังจากอ่านจบ เขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยันและฉีกจดหมายทิ้ง

        "..." เ๯้าของร้านไม่กล้าพูดอะไร เขายืนรออยู่ข้างๆ อย่างเคารพ

        “มาดื่มกับข้า!”

        "ขอรับ…"

        หลังจากดื่มสุราไปสองสามถ้วย หน้าของจ้าวอี้เฉินก็เปลี่ยนเป็๲สีแดงและพูดมากขึ้น

        เขาพูดกับเ๯้าของร้าน "รู้ไหมว่าในจดหมายเขียนว่าอะไร? พวกเขาเร่งให้ข้ากลับไปดูตัว” สองปีมานี้ ที่บ้านเร่งเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็เพราะแบบนี้ เขาถึงไม่อยากอยู่บ้านเลย

        เ๽้าของร้านไม่รู้จะพูดอะไรครู่หนึ่ง เขาเงียบพักหนึ่งจึงเอ่ย "ท่านอยู่ในวัยที่ควรแต่งงานแล้ว" เ๽้านายอายุจะสิบเก้าปีแล้ว หากเป็๲ครอบครัวอื่นคงเป็๲พ่อคนไปแล้ว

        จะยังตัวคนเดียวเหมือนท่านได้อย่างไร

        หากลูกเขาเองอายุสิบเก้ายังไม่แต่งงาน เขาเองก็คงร้อนรนไม่ต่างกัน

        พ่อแม่ก็รู้สึกแบบนี้หมด เขาเข้าใจความรู้สึกของนายท่านมาก

        จ้าวอี้เฉินจ้องเ๽้าของร้านด้วยความไม่พอใจ "ลุงก็จะเร่งให้ข้ารีบแต่งงานด้วยหรือ? หา?” สิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินตอนนี้คือการแต่งงาน "ลุงเคยชอบใครหรือไม่ รู้ไหมว่าการชอบมันเป็๲ยังไง”

        หัวใจของเ๯้าของร้านเต้นสะดุด จิบสุราช้าๆ เงยหน้าชำเลืองมองจ้าวอี้เฉิน "เอ่อ... ข้าไม่เคยเจอภรรยาจนวันแต่งงาน พอยกผ้าขึ้นถึงได้เห็น หลังแต่งก็มีทะเลาะกันบ้าง แต่ชีวิตก็ไม่เลว อยู่แบบนี้ไปก็ไม่แย่นัก” เขาหยุดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “คำว่าชอบมันล่องลอยเกินไป ใครก็จำกัดความไม่ได้”

        ในสายตาของเขา การได้กินอิ่มและนุ่งห่มอย่างอบอุ่นทั้งครอบครัวคือความสบายใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ดังนั้นจะไปมีเวลาสนใจว่าชอบหรือไม่ได้อย่างไร?

        จ้าวอี้เฉินรินจนเต็ม เงยหน้าดื่มอึกใหญ่พลางเอ่ยเย้ย "ชีวิตแบบนั้นจะไปมีประโยชน์อะไร" การใช้เวลาทั้งชีวิตผูกติดอยู่กับคนที่ไม่ชอบ แค่คิดก็เหนื่อยใจแล้ว

        พูดจบก็ดื่มติดต่อหลายถ้วย สภาพดูเมาเล็กน้อย

        เห็นเขาเป็๞แบบนี้ เ๯้าของร้านก็อยากเตือนให้ดื่มน้อยหน่อย แต่ก็พูดไม่ออก เขารู้จักอีกฝ่ายมานาน รู้ว่าเป็๞คนอย่างไร เตือนไปก็คงไม่สำเร็จ ปล่อยให้เขาระบายความหดหู่ในใจดีกว่า ปล่อยแล้วจะได้สบายใจหน่อย

        "พูดตามตรง ถ้าข้าเลือกชาติกำเนิดได้ ข้าอยากเป็๲คนธรรมดา กินข้าวสามมื้อต่อวันโดยไม่ต้องคิดและแบกรับอะไร"

        คนอื่นเห็นเปลือกนอกที่ดูดีของพวกเขาแล้วต่างก็อิจฉา แต่หาได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเขามีชีวิตแบบไหน

        “ทุกคนล้วนมีปัญหาของตัวเอง นายท่าน ถ้าอยากเป็๲คนธรรมดา กินข้าวสามมื้อต่อวัน ท่านรู้ไหมว่าชีวิตคนธรรมดาจำนวนมากอาจไม่เคยได้กินอิ่มเลยแม้แต่มื้อเดียว” เ๽้าของร้านถอนหายใจเล็กน้อย "แม้แต่ความเจ็บป่วยเล็กน้อยก็สามารถคร่าชีวิตพวกเขาได้"

        ชีวิตใครก็ไม่ง่าย ทุกคนต่างก็มีปัญหาของตัวเอง

        จ้าวอี้เฉินฟังแล้วดื่มเหล้าอีกสองแก้ว ยิ้มขมขื่น "ทำไมการเป็๲มนุษย์มันยากเสียจริง" พูดจบก็ฟุบลงบนโต๊ะ

        เ๯้าของร้านยื่นมือไปสะกิดเรียกหลายครั้ง แต่เขาไม่ตอบสนอง เ๯้าของร้านจึงถอนหายใจเล็กน้อย ขอให้เสี่ยวเอ้อช่วยยกเขาขึ้นไปบนเตียงให้หลับสบายๆ

        เขาไม่รู้ว่าเ๽้านายเจออะไรมาถึงดื่มจนเมาอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น แตกต่างจากเ๽้านายที่สงบสุขุมในอดีตจริงๆ

        ครั้งหน้าเจอหลี่ชิงหลิงคงต้องถามแล้วว่าตอนอยู่บ้านนางเกิดอะไรขึ้น

        …

        หลี่ชิงหลิงไม่คาดคิดว่าหลิวจือโม่จะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ วันรุ่งขึ้น เขาเชิญแม่สื่อมาที่บ้านจริงๆ

        ตอนเห็นแม่สื่อครั้งแรก นางยังไม่ทันรู้ตัว ถามอีกฝ่ายว่ามาทำอะไรที่นี่?

        เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของหลี่ชิงหลิง แม่สื่อก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก "เสี่ยวหลิง งานมงคลน่ายินดีจริงๆ!"

        "มงคลอะไร บ้านข้าจะไปมีงานมงคลอะไรได้”

        "งานมงคลเ๯้ากับจือโม่ไง ไม่ใช่รึ” แม่สื่อมองหลี่ชิงหลิงด้วยรอยยิ้ม "จือโม่เชิญข้ามา เขาน่าจะบอกเ๯้าแล้วใช่ไหม"

        เมื่อได้ยินคำพูดของแม่สื่อ หน้าสวยของหลี่ชิงหลิงก็แดงขึ้นเล็กน้อย นางตั้งตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

        เด็กสาวรินชาให้แม่สื่อ ดันไปตรงหน้าให้นางดื่ม

        แม่สื่อยกชาขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ นางก็ไม่รู้ว่ารสดีหรือไม่ เพราะมันเป็๲แค่น้ำดับกระหายของนาง

        เมื่อรู้สึกกระหายน้ำน้อยลง นางจึงเริ่มคุยกับหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกมึนหัว ได้แต่ขอให้นางพูดช้าๆ ตนจะได้จำได้

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่สื่อก็พูดซ้ำอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม เมื่อพูดจบ หลี่ชิงหลิงก็ถาม "ที่ท่านป้าพูดมาเมื่อกี้ ต้องให้ท่านปู่ท่านย่าของข้าอยู่ด้วยไหม” พ่อแม่ของนางเสียไปแล้ว นางไม่รู้ว่าต้องให้ใครมาแทน

        แม่สื่อตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นางคิดว่าหลี่ชิงหลิงได้ทิ้งปู่ย่าไปนานแล้ว ไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะถามคำถามนี้

        “มันขึ้นอยู่กับพวกเ๯้า ข้าตัดสินแทนไม่ได้”

        หลี่ชิงหลิงขมวดคิ้ว แต่ก็พูดอะไรไม่ได้มากนัก จึงได้แต่พยักหน้าไปก่อน

        “งั้นท่านป้ารอก่อนนะ เดี๋ยวข้าไปเอาชะตาเกิดมาให้”

        หลี่ชิงหลิงกลับไปที่ห้องและเอาดวงชะตาวันเกิดออกมา อีกทั้งให้เงินอีกยี่สิบเหวิน นับเป็๲การตอบแทน

        แม่สื่อรับเงินด้วยยิ้มกว้างจนแทบไม่เห็นดวงตา นางคุยกับหลี่ชิงหลิงอีกสองสามคำแล้วจากไป

        ทันทีที่แม่สื่อจากไป หลิวจือโม่ก็กลับมา เมื่อเขาเห็นหลี่ชิงหลิง รอยยิ้มก็ปรากฏโดยไม่ได้ตั้งใจ