เนี่ยเทียนกำลังจะเปิดปากพูดแต่กลับพบว่าต่งป่ายเจี๋ยได้หายตัวไปแล้วด้วยพลังของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว
“ฟิ้ว!”
ตอนที่ิัซึ่งมีภาพประตู์ติดอยู่ลอยมาหาเนี่ยเทียน ตราประทับของดาวหกแฉกอีกดวงหนึ่งที่อยู่ในภาพนั้นก็ได้ลอยเข้าหาหลังมือของเนี่ยเทียนด้วย
เมื่อดาวหกแฉกลอยเข้าสู่ภาพประตู์บนหลังมือของเนี่ยเทียน เนี่ยเทียนจึงรวบรวมสมาธิรับััและได้เห็นว่าในดาวหกแฉกนั้นมีอักขระามากมายลอยสูงเหมือนกับบทต้นของคาถาสะเก็ดดาว
อักขระาทุกตัวต่างก็จัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ แค่มองครั้งเดียวก็เข้าใจ
“คาถาสะเก็ดดาวบทกลาง!”
เนี่ยเทียนตัวสั่นเยือก มุมปากเผยรอยยิ้มปีติยินดี รู้สึกแค่ว่าาแมากมายบนร่างคล้ายจะไม่เ็ปอีกต่อไป
เพื่อ่ชิงคาถาสะเก็ดดาวบทต้นและบทกลาง ยันต์วิเศษคุ้มกันกายสามแผ่น และไข่มุกน้ำแข็งะเิสามเม็ดจึงถูกเขาเอามาใช้จนหมดเกลี้ยงแล้ว
แต่เขารู้ว่า ยันต์วิเศษสามแผ่นและไข่มุกน้ำแข็งะเิสามลูก เมื่อเทียบกับคาถาสะเก็ดดาวบทกลางแล้วเรียกได้ว่าไม่มีค่ามากพอให้พูดถึงด้วยซ้ำ
เนื่องด้วยต่งป่ายเจี๋ยยอมจากไปด้วยตัวเอง ขอบเขตของพื้นที่กลาง์จึงกลับคืนสู่ความปกติอีกครั้ง
เขานั่งลงแล้วหยิบเอาเนื้อสัตว์วิเศษออกมาจากกำไลเก็บของ กลืนกินลงไปอย่างเงียบๆ
เวลานี้บนร่างของเขามีรูเืที่ถูกแทงทะลุอยู่สิบกว่ารู ซึ่งรูเืเ่าั้มีเืสดไหลซึมตลอดเวลา
เพื่อป้องกันไม่ให้เืไหลมากเกินจนตาย เขาจำเป็ต้องรีบรักษาอาการาเ็ให้มั่นคง ไม่สามารถปล่อยให้เืไหลต่อไปได้
เขาทดลองชักนำพลังิญญาออกมาจากในมหาสมุทริญญา หมายจะหยุดยั้งไม่ให้แผลลุกลามไปมากกว่าเดิม
เวลานี้เขาพลันรู้สึกได้ว่าน้ำวนพืชหญ้าในมหาสมุทริญญามีปราณพืชหญ้าที่แฝงเร้นไว้ด้วยปราณชีวิตลอยออกมาหลายกลุ่ม
ไม่เพียงเท่านี้ หัวใจเขาเองก็ยังมีเสียงเต้นดังผิดปกติ พลังชีวิตเข้มข้นระลอกหนึ่งก่อกำเนิดขึ้นมาจากหัวใจของเขา
ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าและพลังชีวิตเข้มข้นที่มาจากหัวใจได้ไหลมารวมอยู่ในเืเนื้อของเขา
พลังงานสองระลอกที่คล้ายคลึงกันไหลเข้ามาตามเส้นชีพจร แล้วมารวมตัวกันอยู่ตรงรูเืบนร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
นาทีถัดมา เขาก็พบว่าเืจากาแเ่าั้ได้หยุดไหลแล้ว
“เอ๊ะ!”
เขาตะลึงระคนแปลกใจอย่างถึงที่สุด ก้มหน้าลงมองรูเืรูหนึ่งบนแขน แล้วจึงพบทันทีว่าหลังจากเืของรูเืนั้นหยุดแล้ว เส้นใยของเืเนื้อก็คล้ายกำลังขยับขยุกขยิก
รูเืที่ปริแตกนั้นเป็เหมือนรอยปริแยกของห้วงมิติที่กำลังประสานเข้าหากันอย่างเชื่องช้า
ความเร็วในการปิดตัวเข้าหากันของาแมองดูแล้วเชื่องช้าอย่างถึงที่สุด ทว่าเนี่ยเทียนยังคงััได้
และหากเป็คนปกติ เมื่อเืเนื้อถูกแทงทะลุจนเป็รูโหว่เช่นนี้อาจจะต้องใช้เวลาอยู่หลายวัน
ทว่าภายใต้การช่วยเหลือจากปราณพืชหญ้าและพลังชีวิตที่เข้มข้นในหัวใจ เขาจึงััได้โดยตรงว่าาแค่อยๆ ประสานตัวเข้าหากันเรื่อยๆ
ความเร็วในการประสานตัวเช่นนี้ถือว่าเร็วกว่าปกติอยู่หลายเท่าตัว
“การประสานตัวทางเืเนื้อที่รวดเร็วขึ้น!”
เนี่ยเทียนดวงตาเป็ประกาย พลันรู้สึกฮึกเหิม เขาตระหนักได้ว่าพลังเืเนื้อของเขาที่ยังไม่ฟื้นตื่นเต็มที่น่าจะลึกลับยิ่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก!
ไม่นานเขาก็รู้สึกได้ว่าาแเ่าั้ไม่เ็ปเท่าไหร่แล้ว
“ฟิ้วๆ!”
และเวลานี้เอง ทางช้างเผือกกว้างใหญ่บนเพดานพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวก็มีแสงดาวสาดส่องลงมาอีกครั้ง
ต่งป่ายเจี๋ยถอยออกไป โยนคาถาวิเศษบทกลางมาให้เนี่ยเทียน คล้ายเป็การไปกระตุ้นผนึกบางอย่างของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว
พอเห็นว่ามีแสงดาวสาดลงมาอีกครั้ง เนี่ยเทียนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันใด เขารู้ดีถึงพลังงานลึกลับที่ซุกซ่อนอยู่ในแสงดาวเ่าั้ รู้ว่าพลังเ่าั้สามารถชักนำเข้ามาในมหาสมุทริญญาได้
เขารีบนั่งนิ่ง ใช้เวทลับที่บรรลุมาก่อนหน้านี้มาชักนำแสงดาวที่สาดส่อง
แสงดาวมากมายไหลตามกระหม่อมเข้ามาในมหาสมุทรจิติญญาของเขา
ในมหาสมุทรจิติญญาของเขา สะเก็ดดาวดวงที่สี่ก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
“หนิงยาง! เ้าชนะแล้ว!”
เวลาเดียวกันนั้น เขตของผู้แข็งแกร่งต้น์ ถังหยางจากอาณาจักรอั้นิที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเืปาดภาพประตู์ที่เขาได้รับออกจากหลังมือของตัวเอง
เมื่อเขาทิ้งภาพประตู์จึงถูกพลังประหลาดในพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวพันธนาการและจับโยนออกไปจากพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวทันที
เมื่อเป็เช่นนี้ พื้นที่ของต้น์จึงเหลือแค่เพียงหนิงยางอาจารย์อาน้อยของซูหลินเพียงผู้เดียว
หนิงยางที่มาจากวิมาน์เช่นกันเมื่อได้รับแสง์จากถังหยาง บนมือเขาจึงมีรอยประทับรูปดาวหกแฉกปรากฏขึ้นมาหนึ่งรูป
ตรงกลางรอยประทับนั้นคือบทท้ายของคาถาสะเก็ดดาว
หนิงยางผ่านการรบราฆ่าฟันติดต่อกันหลายครั้งจนกระทั่งบีบให้ถังหยางจากไปได้ในที่สุด หลังจากได้รับบทท้ายของคาถาสะเก็ดดาวมาครบถ้วน สีหน้าเขาก็ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย
และเวลานี้ เขาจึงสังเกตเห็นเนี่ยเทียน
“ไม่นึกเลยว่าจะไม่ใช่ซูหลิน...”
หนิงยางตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วมองเนี่ยเทียน ประเมินอีกฝ่ายอย่างละเอียด
“แล้วก็ไม่ใช่ต่งป่ายเจี๋ย ไม่ใช่อู๋หลิ่งและเสวียนเข่อ” หนิงยางยิ่งใ
ที่เขาคิดเอาไว้ในใจ ผู้ที่ได้บทต้นของคาถาสะเก็ดดาวต้องเป็ซูหลินที่มาจากวิมาน์เช่นเดียวกับเขา
เขาไม่แน่ใจว่าซูหลินจะสามารถ่ชิงคาถาบทกลางจากมือต่งป่ายเจี๋ยในพื้นที่กลาง์มาได้หรือไม่ แต่เขากลับไม่คิดว่าจะมีใครสามารถ่ชิงคาถาสะเก็ดดาวบทต้นมาจากมือของซูหลินได้
รอจนเขาตระหนักได้ว่าเด็กคนหนึ่งที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนได้มาหยุดอยู่ในพื้นที่กลาง์ เขาก็รู้แล้วว่าบทต้นและบทกลางของคาถาสะเก็ดดาวล้วนอยู่ในการของคนคนนั้น
เขารู้สึกแปลกใจถึงขีดสุด
ทว่าเพียงแค่ครู่เดียว เขาก็พบว่าบนเพดานมีแสงดาวสาดส่องลงมา
หนิงยางที่ไม่ได้อยู่ในสภาพดีเท่าไหร่นักจึงนั่งเงียบๆ เช่นเดียวกับเนี่ยเทียน
เพียงแค่จิตสำนึกของเขากวาดมองตราประทับดาวหกแฉกไม่กี่ครั้งก็เข้าใจวิธีการรวบรวมแสงดาวได้ทันที
แสงดาวที่สาดส่องลงมาจากเพดาน เดิมทีแค่ถูกดึงดูดจากเนี่ยเทียนจึงสาดส่องมาที่เขตกลาง์
ทว่าเมื่อเขาเองก็แอบร่ายเวทเหมือนกันจึงมีแสงดาวสองในสามส่วนตรงเข้ามาหาเขา
การแบ่งแสงดาวของเขาทำให้เนี่ยเทียนรู้สึกได้ในทันที เนี่ยเทียนลืมตาขึ้น มองไกลๆ มายังเขาแล้วขมวดคิ้วน้อยๆ
หนิงยางที่บีบให้ถังหยางออกไปจากพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว ดูเหมือนว่าสภาพจะดีกว่าต่งป่ายเจี๋ยเล็กน้อย
และหนิงยางก็อยู่ในขอบเขตต้น์่สูงสุดด้วย!
ยันต์วิเศษป้องกันตัวและไข่มุกน้ำแข็งะเิทั้งหมดที่เนี่ยเทียนมีอยู่ในมือ ตอนนี้เขาได้ใช้ไปจนเกลี้ยงแล้ว อีกทั้งขอบเขตของเขาและหนิงยางก็ห่างกันมากเกินไป
ต่อให้เนี่ยเทียนจะไม่เจียมตัวมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางข้ามผ่านแม่น้ำแสงเจ็ดสีไปอย่างไร้สติในสถานการณ์ที่หนิงยางยังอยู่ในสภาวะแข็งแรงแบบนี้แน่นอน
เขารู้ดีว่า หากเขากล้าบ้าบิ่นขนาดข้ามแม่น้ำแสงเจ็ดสีนั้นไป วิมาน์แห่งอาณาจักเสวียนเทียนก็จะรวบรวมคาถาสะเก็ดดาวครบถ้วนทั้งสามบท
หลังจากมองหนึ่งครั้งเขาจึงไม่สนใจหนิงยางอีก แต่มุ่งมั่นแย่งชิงแสงดาวที่ร่วงลงมา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
ในมหาสมุทรจิติญญาของเขาก็มีสะเก็ดดาวอีกดวงรวมตัวกันขึ้นมา ตอนที่สะเก็ดดาวดวงนั้นส่องประกายวิบวับ เขาก็ไม่รู้สึกถึงการดำรงอยู่ของแสงดาวอีกแล้ว
ทว่าทางช้างเผือกที่ห่างไปไกลแสนไกลบนเพดานพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวกลับยังคงดำรงอยู่
เพียงแต่ว่าไม่มีแสงดาวร่วงลงมาจากทางช้างเผือกนั่นอีกแล้ว
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อมีสะเก็ดดาวสี่ดวงนั้นอยู่ในมหาสมุทรจิติญญา เขาแอบััได้ว่า เขาและทางช้างเผือกที่กว้างใหญ่แห่งนั้นคล้ายมีความเชื่อมโยงบางอย่างลึกลับต่อกัน
-----
