ทันทีที่ยายฉินซูหลานดับเตาลง ก็รีบยื่นแป้งทอดร้อนๆ แผ่นหนึ่งให้ชูชิง "กินตอนร้อนๆ นะลูก หอมกรุ่นเชียวล่ะ"

ชูชิงรับมาด้วยความขอบคุณ ท้องไส้ของเธอกำลังประท้วงเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง๻ั้๫แ๻่เที่ยง แป้งกรอบนอกนุ่มในจึงหายวับไปในพริบตา

ยายเห็นหลานกินอย่างเอร็ดอร่อยก็อดยิ้มไม่ได้ รีบหยิบให้อีกแผ่น คราวนี้ทาซอสสูตรเด็ดแล้วม้วนใส่ต้นหอมยื่นให้ พร้อมน้ำซุปถั่วเขียวหวานเย็นชื่นใจอีกถ้วย

ชูชิงรับมาซดอึกใหญ่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ... ๻ั้๫แ๻่เล็กจนโต ยายก็ยังเป็๞คนที่ใจดีกับเธอที่สุดเสมอ

เมื่ออิ่มหนำสำราญ ยายฉินก็จูงมือหลานสาวพร้อมหิ้วถุงแป้งเดินนำเข้าห้องโถง "แป้งสาลีขาวจั๊วะขนาดนี้ หายากนะลูก เก็บไว้ในครัวไม่ได้หรอก เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าจะยุ่ง ไปซ่อนในห้องกัน"

พอเดินมาถึงห้องโถง ตาต้าเหวินและชูเฉียนที่กำลังเล่นกันอยู่เพิ่งรู้ว่าชูชิงมา

ชูชิงกวักมือเรียกทั้งสอง "คุณตา น้องเฉียน... เข้ามาใกล้ๆ สิคะ หนูมีความลับจะบอก"

ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า ชูชิงยิ้มกว้างก่อนเฉลย

"ความลับก็คือ... หนูขุดเจอสมุนไพรล้ำค่าบนเขาซินซานค่ะ ได้เงินมาเป็๞กอบเป็๞กำจนซื้อแป้งได้เป็๞ถุงๆ แถมยังเหลือเงินอีกเพียบ แล้วก็ข่าวดีอีกเ๹ื่๪๫... เราแยกบ้านจากย่าได้สำเร็จแล้วค่ะ ได้เงินมาตั้งสองร้อยหยวน รวมๆ กันแล้วตอนนี้เรามีเงินมากพอจะรักษาพ่อกับแม่ให้หายดีแล้วค่ะ"

เสียงเฮดังลั่นห้องโถง ไม่มีใครกังขาในคำพูดของชูชิง ทุกคนต่างดีใจกันถ้วนหน้า ชูเฉียนกระตือรือร้นอาสาจะไปช่วยขุดสมุนไพร ส่วนตายายก็บอกว่าจะลองไปเสี่ยงโชคบนเขาบ้างหลังเกี่ยวข้าวเสร็จ แต่ชูชิงแนะนำให้รอพ่อแม่ออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วเธอจะเป็๞คนพาไปสอนวิธีดูสมุนไพรเอง

ยายฉินตบถุงแป้งเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "หนูชิง... อีกสามวันน่าจะเกี่ยวข้าวเสร็จ พอถึงตอนนั้นหนูพาพ่อแม่มานะ ยายจะทำเกี๊ยวให้กินฉลอง"

ในยุคขัดสนแบบนี้ เกี๊ยวสักมื้อคืออาหารรสเลิศที่หากินไม่ได้ง่ายๆ ชูชิงพยักหน้าอย่างมีความสุข

"ได้เลยค่ะยาย... ตาจ๋า น้องเฉียนจ๋า หนูต้องรีบกลับไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลแล้วนะคะ"

พูดจบ ชูชิงก็ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมา "ยายคะ เงินเมื่อวานที่ยายแอบยัดใส่ถุงไข่มาให้ หนูเอาไปจ่ายค่าหมอแล้วนะคะ ส่วนเงินนี่... เป็๞ส่วนแบ่งจากการขายสมุนไพร พ่อกับแม่มีเงินจากย่าแล้ว หนูไม่จำเป็๞ต้องใช้ตอนนี้ หนูขอคืนยายนะคะ"

เธอยัดเงินใส่มือยายฉิน ยายไม่ปฏิเสธที่จะรับคืน แต่ก็รีบดึงธนบัตรใบล่ะหนึ่งหยวนสองใบยื่นกลับมาให้

"รับคืนก็ได้ลูก แต่เงินค่าแป้งสาลีนี่ยายต้องจ่ายหนูนะ"

"ไม่เอาเด็ดขาดค่ะยาย" ชูชิงรีบปฏิเสธ "หนูกับน้องมากินของดีๆ บ้านยายตั้งกี่ปี แค่แป้งถุงเดียวถือซะว่าตอบแทนบุญคุณนะคะ ถ้ายายยังเกรงใจหนูอีก ทีหลังหนูไม่กล้ามาแล้วนะ"

ยายฉินจำต้องยอมแพ้ต่อลูกตื้อของหลานสาว แต่ในใจหมายมั่นปั้นมือว่าจะทำของอร่อยๆ ให้หลานกินชดเชยให้จุกไปเลย

...

ชูชิงเดินทางออกจากบ้านตายาย แต่แทนที่จะมุ่งหน้าเข้าเมือง เธอกลับเลี้ยวขึ้นเขาซินซานอีกครั้ง

ระหว่างทาง ภาพของเด็กหนุ่มผิวเข้มที่เจอในอ่างเก็บน้ำก็ผุดขึ้นมาในหัว... หน้าตาคุ้นมาก เหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่งในชาติที่แล้ว แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

เมื่อเดินขึ้นมาได้ครึ่งทางถึงจุดที่ร่มรื่น สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับใบของต้นโสม

เธอรีบเข้ามิติไปเอาอุปกรณ์ขุด และต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าในโกดังมีแป้งสาลีเพิ่มขึ้นมาอีก 20 ถุง นี่มันระบบเติมสต็อกอัตโนมัติหรือไง? แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาคำตอบ เธอคว้าเสียมกับตะกร้าแล้วรีบออกจากมิติ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป โสมป่าหัวสวยขนาดเท่านิ้วโป้งก็ถูกขุดขึ้นมาเชยชม

"โสมต้นนี้... ฉันซื้อ"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นขัดจังหวะความดีใจ ชูชิงหันขวับไปมอง ห่างออกไปสิบเมตร เด็กหนุ่มคนเดิมที่เจอในอ่างเก็บน้ำยืนกอดอกมองอยู่

"อ้าว... นายเองเหรอ?"

"เธอเองเหรอ?" เขาตอบกลับเสียงเรียบ

แม้สีหน้าจะนิ่งเฉย แต่ในใจเขากลับสับสน ก่อนหน้านี้เขาโดนปลิงรุมกัดจนเกือบสติแตก โชคดีที่ได้ยัยนี่๻ะโ๷๞บอกวิธี ไม่งั้นคงแย่... แต่ปากหนักเกินกว่าจะเอ่ยคำขอบคุณ แถมยังรู้สึกเสียหน้าที่ต้องมาให้ผู้หญิงเห็นสภาพทุลักทุเล

ชูชิงกวาดตามองเขา๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้า "แห้งเร็วนี่"

"พูดมากน่า" เขาตัดบทเสียงห้วน "ตกลงจะขายไหมโสมนั่นน่ะ"

ชูชิงเลิกคิ้ว "แหม... ทักนิดเดียวหาว่าพูดมาก ไม่มีมารยาทเอาซะเลย... ขายสิ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าแพง... ห้าร้อยหยวน"

ราคาตลาดอย่างเก่งก็ร้อยห้าสิบ เธอจงใจโขกราคาเพราะหมั่นไส้ไอ้คนขี้เก๊กนี่แหละ

เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว "นี่กะจะปล้นกันหรือไง? ...สองร้อย ขายไหม?"

ชูชิงกำลังจะปฏิเสธ แต่สายตาเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มอีกคนเดินโซซัดโซเซตามหลังมา ท่าทางดูอ่อนแอขี้โรคผิดกับคนแรก

แต่... เดี๋ยวนะ หน้าตาแบบนี้...

'กู้เฉียน'

มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของโลกในอนาคตนี่นา ชาติก่อนเคยเห็นเขาออกทีวีบ่อยๆ จำได้แม่นเลย

คนระดับนี้เ๹ื่๪๫เงินไม่ใช่ปัญหา งั้นอย่าหวังว่าจะได้ลดราคาเลย ห้าร้อยคือห้าร้อย

กำลังจะอ้าปากยืนยันราคา ก็ได้ยินเสียงกู้เฉียนเรียกเพื่อน

"อี้เฉิน... รอก่อน"

เปรี้ยง เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกะโหลกชูชิง

'เถาอี้เฉิน'

มหาเศรษฐีลึกลับผู้โ๮๨เ๮ี้๶๣คนนั้น ชาติก่อนเธอเคยทำงานในคลับหรูและเห็นเขาสั่งลูกน้องจัดการผู้หญิงที่ทำให้เขาไม่พอใจอย่างเหี้ยมเกรียม... ผู้ชายที่เกลียดผู้หญิงเข้าไส้คนนั้นน่ะเหรอคือไอ้เด็กขี้เก๊กตรงหน้านี้

ความเย็น๶ะเ๶ื๪๷แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ชูชิงรีบเปลี่ยนท่าทีแบบ 180 องศา ยกโสมขึ้นถวายใส่พานทันที

ล่วงเกินใครก็ได้ แต่ห้ามล่วงเกินราชสีห์ตนนี้เด็ดขาด ไม่งั้นชีวิตหาไม่แน่

"เอ่อ... เมื่อกี้ล้อเล่นน่ะค่ะ ห้าร้อยอะไรกั๊น... โสมต้นนี้ยกให้พวกคุณฟรีๆ เลยค่ะ ไม่เอาตังค์สักบาท"

เถาอี้เฉินชะงัก แววตาแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อย "งั้นก็ขอบใจ... แต่ฉันไม่ชอบติดค้างใคร"

มือเรียวคว้าโสมไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่วางกลับมาบนมือของชูชิงคือ...

จี้หยกแกะสลักเนื้อดีขนาดเท่าฝ่ามือ

ชูชิงมองจี้หยกในมือเหมือนมองถ่านร้อนๆ... ของจากคนอันตรายแบบนี้ รับไว้จะซวยไหมเนี่ย?

กู้เฉียนที่ยืนหอบแฮ่กๆ ยิ้มให้อย่างเป็๞มิตร "ผมชื่อกู้เฉียนครับ คนนี้ชื่อเถาอี้เฉิน แล้วคุณชื่ออะไรครับ?"

เถาอี้เฉินยังคงหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จา

ชูชิงรู้สึกหนาวสะท้านท่ามกลางแดดเปรี้ยง รีบยัดจี้หยกคืนใส่มือเถาอี้เฉินแล้วโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"มะ... ไม่ต้องรู้จักชื่อหรอกค่ะ ฉันเป็๞แค่คนสวยใจดีที่ชอบปิดทองหลังพระ... ส่วนหยกนี่ก็รับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ไปก่อนนะคะ"