ณ หอเยว่เชียง

“ท่านอ๋องขอรับ ทางนี้ขอรับ” บุรุษรูปร่างสูงปราดเปรียวสวมใส่อาภรณ์ชุดดำสีเรียบใบหน้าเรียบนิ่งในมือถือกระบี่ มองปราดเดียวก็สามารถรับรู้ได้ว่าเป็๲ชาวยุทธ เดินตรงเข้ามเทียบข้างรถม้าที่ติดตราสัญลักษณ์ตำหนักฉือเหอ เพียงสัญลักษณ์นี้ก็สามารถบ่งบอกฐานะสูงส่งของผู้ที่นั่งมาในรถได้เป็๲อย่างดี เมื่อท่านอ๋องผู้มีรูปโฉมโดดเด่นงามสง่าประดุจเซียนจุติมาเยือนหอบุปผชาติมีหรือว่าจะไม่เป็๲จุดเด่นหรือที่สนใจของผู้คน

“อืม” เจิ้งหนานเพียงขานรับในคอก่อนจะเดินลงจากรถด้วยท่วงท่าปกติหากแต่กลับแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ของชนชั้นสูงออกมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาพยัคฆ์คู่งามเรียบนิ่งประดุจดั่งสายน้ำ ยามก้าวเดินท่วงท่างามสง่ายากนักที่ผู้คนทั่วทั้งหอบุปผชาติทั้งบุรุษและสตรียากที่จะทอดถอนสายตาจากท่านอ๋องรูปงามไปได้ และทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นเสียงเซ็งแซ่ของทั้งบุรุษและสตรีก็ดังขึ้นในทันที แต่เจิ้งหนานก็มิได้ใส่ใจเขาเดินตรงไปยังห้องลับชั้นสามอย่างเคยชิน ด้วยเพราะทุกซอกทุกมุมของหอแห่งนี้เขาล้วนสืบจนกระจ่างแน่ชัดว่ามิได้มีสิ่งใดแอบแฝง และสตรีเช่นเว่ยฟางเฟยจะมิได้มาหลอกลวงท่านย่าของตน สตรีที่กล่าวอ้างบุญคุณเพื่อใช้จวนของเขาเพื่อหลบภัย บิดายักยอกเงินหลวงถูกจำคุก หากไม่ได้บารมีของท่านย่าช่วยไว้เกรงว่าป่านนี้นางคงมิได้ต้องสุขสบายนั่งกินนอนกินอยู่ในจวนของเขาเสียหรอก นางช่างมีความสามารถจริง ๆ ที่ทำให้เขาไม่ถูกชะตาและนึกชังได้แม้ได้ยินเพียงชื่อ สตรีที่เก่งแต่ยั่วยวนบุรุษ แต่วันนี้ได้มาเห็นว่ากิจการที่อาศัยความสามารถข้อนี้ของนางไปได้ดีก็นับว่าเ๯้าตัวรู้จักใช้ปัญญาอยู่บ้าง

“ท่านอ๋องเชิญขอรับ” อวี๋เฟิงหลิง โหวน้อยแห่งจวนเฟิงหลงโหวเมื่อเห็นว่าสหายที่ตนนัดพบได้มาถึงก็รีบเอ่ยต้อนรับอย่างอารมณ์ดี

“หึ!” เจิ้งหนานเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนพร้อมดวงตาวาวระยับสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาของอีกฝ่ายก็ถึงกระตุกยิ้มเยสะ ก่อนที่จะใช้มือสะบัดอาภรณ์เพียงเล็กน้อยแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ใยเขาจะไม่รู้ว่าสหายผู้นี้กำลังมองหาผู้ใด คงมิพ้นกาฝากคนงามของตำหนักตนกระมัง

“นายท่าน วันนี้ช่างเป็๲เกียรติที่ท่านทั้งสองมาเยือนหอเยว่เซียงยิ่งนักเ๽้าค่ะ วันนี้ไม่ทราบว่านอกจากอาหารชั้นเลิศ สุราชั้นดีแล้ว นายท่านเอ่อ๻้๵๹๠า๱สิ่งใดด้วยรึไม่ ฮึ ๆ คือข้าน้อยหมายถึงสาวงามซักคน รึสองคนเ๽้าค่ะ ฮึ ๆ” ผู้ดูแลหอบุปผชาตินามว่าซูเซียงรีบปรี่เข้ามาต้อนรับแขกสุดพิเศาของร้านที่นางหญิงแจ้งไว้ในวันนี้

“ไม่ล่ะ แล้วเอ่อ นายหญิงของเ๯้าเล่า” เฟิงหลิงรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมดวงตาที่เปล่งประกายระยับอย่างมีความหวัง