หลี่เมิ่งเหยามองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตกตะลึง มองชายที่ตนมีใจให้ ทว่ากลับไม่กล้าสารภาพความรู้สึกออกไปเสียทีอย่างเหม่อลอย
“หลงเหยียน เ้า... เ้ายังเป็ชายหนุ่มที่ข้ารู้จักอยู่ใช่หรือไม่? เพิ่งผ่านมาแค่ไม่ถึงเดือน เ้ากลับแข็งแกร่งขึ้นถึงเพียงนี้ แกร่งยิ่งกว่าข้าด้วยซ้ำ”
เขาสร้างความตกตะลึงแก่นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งยังทำลายขีดจำกัดทางร่างกายได้ครั้งแล้วครั้งเล่า! เกรงว่าชาตินี้นางคงไม่อาจลบล้างภาพเหตุการณ์ที่น่าตกตะลึงนี้ไปจากความทรงจำได้อีกแล้ว
นี่สินะ เหตุผลที่นางมองหลงเหยียนไม่ออกจริงๆ สักครั้ง เพราะชายคนนี้มีความลับมากมายเช่นนี้เอง
ห้าร้อยคน... ครั้งนี้ หลงเหยียนสังหารผู้ฝึกยุทธ์ไปมากกว่าห้าร้อยคนในคราเดียว ทั้งยังสังหารด้วยวิธีที่โเี้เป็อย่างมาก ถึงกระนั้น เขาก็ยังเป็วีรบุรุษในสายตาของทุกคนที่นี่
หลงเหยียน คนที่เป็เหมือนเทพแห่งากำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นและมองไปยังผู้นำเฒ่าซึ่งมีสภาพสะบักสะบอมด้วยแววตาเย็นเฉียบ
“ฮึ... การเป็ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายคงรู้สึกดีมากเลยสินะ!”
หลงเหยียนดูดซับเืในพายุหมุนเข้ามาจนหมด จากนั้นจึงสบถในลำคอด้วยเสียงเยือกเย็น มองผู้นำเฒ่าอย่างได้ใจ
โลหิตจำนวนมหาศาลหลอมเป็หนึ่งกับร่างกายของหลงเหยียน ด้วยพลังของหินวิเศษในร่างกาย เพียงไม่นานเืสดก็ถูกเปลี่ยนเป็ระลอกแห่งพลังที่แข็งแกร่ง ภายใต้การหล่อเลี้ยงจากพลังเช่นนี้ ดูเหมือนัที่ซ่อนอยู่ในร่างของหลงเหยียนจะกระหายในบางสิ่งเป็อย่างมาก
ไม่นานัก็ส่งเสียงคำรามออกมาคล้ายค้นพบแหล่งอาหาร มันเริ่มดูดกลืนพลังเ่าั้อย่างต่อเนื่อง เมื่อดูดกลืนพลังมากขึ้น ชีพมนุษย์ที่เดิมมีสีแดงก็ค่อยๆ มีสีเข้มขึ้นมา จนกลายเป็สีแดงเืหมูในที่สุด
เมื่อชีพมนุษย์แข็งแกร่งขึ้น หลงเหยียนก็รับรู้ได้ว่าพลังในชีพมนุษย์ที่เคยอยู่ในระดับชีพมนุษย์ขั้นต่ำค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นจนะเิพลังออกมาในที่สุด หลงเหยียนสะดุ้งเฮือก พลังในร่างกายเพิ่มจำนวนมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ขอบเขตแห่งพลังที่เคยปิดกั้นอยู่ถูกทำลายลงแล้ว
หลงเหยียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เขากำหมัดแน่นเพื่อัักับพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย ชายหนุ่มหันไปมองผู้นำเฒ่าพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ครั้งนี้ดูเหมือนเ้าจะไม่มีโอกาสที่จะเอาชนะข้าได้อีกแล้ว”
คนอื่นๆ อาจจะดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลงเหยียนกันแน่ ทว่าผู้นำเฒ่ากับหลี่เมิ่งเหยาที่เป็ยอดฝีมือระดับชีพธรณีกลับรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ดูเหมือนชายตรงหน้าจะแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว
เมื่อครู่ พลังของหลงเหยียนก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงอย่างเต็มตัวแล้ว หลงเหยียนหันไปยิ้มบางๆ ให้หลี่เมิ่งเหยา นางพยักหน้าเบาๆ เป็การตอบรับ นางรู้ดีว่าหลงเหยียนในตอนนี้แข็งแกร่งพอจะเอาชนะผู้นำเฒ่าได้อย่างแท้จริงแล้ว
ผู้นำเฒ่ายังไม่ตาย ทั้งยังไม่ได้รับาเ็อะไร วัยรุ่นทั้งหลายรวมไปถึงสือพั่วเทียนและภรรยาจึงยังไม่กล้าประมาท
พวกเขารู้ว่าผู้นำเฒ่ายังไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงออกมา
ผู้นำเฒ่ามองศพที่เกลื่อนเต็มเขามิวายชนม์ก่อนจะมองไปยังหลงเหยียนด้วยสายตาที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เ้าหนุ่ม ครั้งนี้ข้าจะทำให้เ้าได้เห็นว่ายอดฝีมือที่แท้จริงเป็อย่างไร ข้าจะฆ่าเ้า จะกินเื กินเนื้อ บดกระดูกของเ้าให้แหลก แบบนั้นถึงจะสาแก่ใจข้า”
สำนักมารที่เขาสร้างขึ้นกับมือด้วยความลำบากถูกหลงเหยียนทำลายลงจนหมดสิ้น ศิษย์แห่งสำนักมารถูกสังหารลงจนหมด นี่เป็ครั้งแรกที่เขาโกรธแค้นใครมากถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้หลงเหยียนมีพลังแค่ระดับชีพมนุษย์ขั้นต่ำ จึงยังหวั่นเกรงเขาอยู่บ้าง มาตอนนี้ หลงเหยียนก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงแล้ว มีหรือที่จะกลัวเขาอีก?
อย่างน้อย หลังก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับชีพมนุษย์ขั้นสูง หลงเหยียนก็มีพลังแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนเป็สิบเท่า ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมั่นใจว่าตนจะเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน
ไม่ใช่แค่พลังเท่านั้น ความสามารถในด้านต่างๆ ก็เพิ่มขึ้นไปอีกขั้นเช่นกัน ทั้งหลงเหยียนยังดูดซับพลังโลหิตไปมากมายเช่นนั้น มันเป็ดั่งรากฐานที่สำคัญ และเป็เกราะที่คอยสนับสนุนเขาได้เป็อย่างดี
“มาเถิด เพื่อคนที่เ้าเคยฆ่าไปในอดีต วันนี้ข้าจะฆ่าเ้าให้ได้ และจะฆ่าด้วยวิธีที่อำมหิตที่สุดอีกด้วย แบบนั้นถึงจะลบล้างความแค้นในใจข้าได้”
ผู้นำเฒ่าคำรามเสียงดัง พลังที่น่าสะพรึงถูกรวบรวมขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาของอีกฝ่ายบอกให้หลงเหยียนรู้ว่าตาเฒ่าคนนี้อยู่ใน่ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดเลยก็ว่าได้ กลิ่นอายแห่งความแค้นกับรังสีสังหารที่เขากระจายออกมาทำให้หลงเหยียนััได้ว่าผู้นำเฒ่าถูกบีบให้จนมุมแล้วจริงๆ
เขาพุ่งเข้ามาหาหลงเหยียนด้วยความเร็วขั้นสุด หลงเหยียนยกยิ้มมุมปาก เขาใช้วิชายุทธ์ที่มีนามว่าฝีเท้าซ่อนม่านเมฆเพื่อเบี่ยงหลบ เพราะมีพลังระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงแล้ว ระหว่างที่ใช้วิชาเพื่อหลบหลีก หลงเหยียนก็ขับเคลื่อนพลังสายฟ้าที่แข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนนับสิบเท่าขึ้นด้วย
ตอนที่หลงเหยียนแสดงวิชายุทธ์ออกมาเมื่อครั้งก่อน ผู้นำเฒ่าไม่ได้รู้สึกตกตะลึงมากเช่นนี้ ทว่าครั้งนี้ พลังที่หลงเหยียนแสดงออกมากลับทำให้เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออกทีเดียว
“เ้าหนุ่ม เ้าคิดว่าเ้ามีวิชายุทธ์อยู่คนเดียวหรือ?”
“วิชาฝีเท้าโลหิต!” ผู้นำเฒ่าคิดว่าวิชายุทธ์ของตนต้องเหนือกว่าวิชายุทธ์ของหลงเหยียนแน่ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขารู้ว่าหลงเหยียนมีความเร็วมากกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด
“อะไรกัน? เ้าหนุ่ม ทำไมเ้าถึงเร็วได้ถึงเพียงนั้น? เ้าเลื่อนพลังขึ้นไปอีกขั้น กลายเป็ยอดฝีมือระดับปราณมนุษย์ขั้นสูงแล้วหรือ?”
ผู้นำเฒ่าตกตะลึงจนไม่อาจอธิบายออกมาเป็คำพูดได้ เ้าหนุ่มคนนี้น่าสะพรึงเกินไปแล้ว หากไม่รีบฆ่าเ้าหนุ่มนี่ละก็ เกรงว่า...
แม้คนภายนอกจะมองว่าระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงกับระดับชีพธรณีขั้นต่ำจะเป็ระดับที่ห่างชั้นกันไม่น้อย ทว่าพลังแห่งสายฟ้าที่หลงเหยียนแสดงออกมาเมื่อครู่ช่างแข็งแกร่งและเพิ่มกำลังโจมตีแก่หลงเหยียนได้อย่างมหาศาล รวมถึงตอนนี้หลงเหยียนก็แสดงพลังแห่งิญญาัออกมา จึงมีพลังเพิ่มมากขึ้นถึงสิบเท่าเลยก็ว่าได้ พูดง่ายๆ ก็คือ ผู้นำเฒ่าในบัดนี้ไม่สามารถทำอะไรหลงเหยียนได้แล้ว
หลังจากไล่ตามและหลบหลีกกันหลายครั้ง ผู้นำเฒ่าก็พบว่าตนไล่ตามหลงเหยียนไม่ทันแล้ว วิชายุทธ์ของอีกฝ่ายรวดเร็วกว่าตนอย่างน่าเหลือเชื่อ
ร่างของหลงเหยียนเป็เหมือนสายลมที่พัดผ่านไปพร้อมกับสายฟ้าที่รวดเร็ว เขาไล่ตามหลงเหยียนไม่ทัน การโจมตีที่ส่งออกไปจึงพลาดเป้าอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขาโกรธเกรี้ยวจนแทบคลั่ง
“อ๊าก! เ้าหนุ่ม ข้ามีอายุนับร้อยปี เ้าเป็คนแรกเลยที่ทำให้ข้าโมโหได้ถึงเพียงนี้ วันนี้ หากไม่ฆ่าเ้าให้ตายก็ไม่ต้องเรียกข้าว่าผู้นำแห่งสำนักมารอีกแล้ว”
ทันใดนั้น หลงเหยียนก็ชะงักฝีเท้าลงแล้วหันไปมองเขา
พอเห็นว่าหลงเหยียนหยุดลง ผู้นำเฒ่าก็ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม เขารวบรวมพลังขึ้นพลางหัวเราะด้วยเสียงเยือกเย็น ส่งพลังจากวิชายุทธ์ระดับมายาขั้นสูงนามวิชามารสังหารขึ้นไปในอากาศ ครั้งนี้เขาแสดงการโจมตีด้วยพลังทั้งหมดที่มี อีกทั้งพลังทำลายล้างที่ซ่อนอยู่ในนั้นก็รุนแรงจนก้าวขึ้นไปอีกขั้น มันทรงพลังกว่าพลังโจมตีของวิชาดาราสังหารที่เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว
“วิชามารสังหาร!”
“อะไรกัน? วิชายุทธ์ระดับมายาขั้นสูงหรือนี่?” หลงเหยียนสะดุ้งเฮือก คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีวิชายุทธ์ขั้นมายาระดับสูงอยู่ด้วย เมื่อนำไปรวมกับพลังที่แสดงออกมาแล้ว ดูเหมือนการโจมตีในครั้งนี้จะมีพลังทำลายล้างมากกว่าวิชาระดับมายาขั้นสูงทั่วไปด้วยซ้ำ
“ในเมื่อเป็เช่นนี้ ข้าที่มีพลังระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงก็ขอลองดูสักหน่อยก็แล้วกันว่าวิชายุทธ์ระดับมายาขั้นสูงจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนกัน”
ด้วยพลังที่มีในตอนนี้ หากหลงเหยียนปล่อยหมัดทะลวงออกไปอีกครั้ง มันต้องมีพลังทำลายล้างมากกว่าเมื่อก่อนถึงเท่าตัวเลยกระมัง อย่างไรเสียนี่ก็เป็ถึงวิชายุทธ์ที่ยอดฝีมือระดับสูงทิ้งเอาไว้เชียวนะ
ต้องเลื่อนระดับพลังของตนเองขึ้นไปให้ถึงระดับสูงสุด จึงจะแสดงพลังที่แท้จริงของกระบวนท่านี้ออกมาได้
“เอาล่ะ ครั้งนี้ข้าจะใช้วิชายุทธ์ระดับมายาขั้นกลางรับมือกับวิชายุทธ์ระดับมายาขั้นสูงของเ้าเอง”
“หมัดทะลวง! แหวกฟ้าดิน... เคลื่อนธารดารา!”
ไม่ว่าจะเป็พลังที่มีความเร็วในการเคลื่อนไหว หรือแม้แต่สายฟ้าและวิชาฝึกชีพที่เข้ามาเสริมพลัง ไม่ว่าจะคิดอย่างไรหลงเหยียนก็ไม่มีวันพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
เมื่อหลงเหยียนเหวี่ยงหมัดทะลวงและแหวกฟ้าดินออกไป หมัดทั้งหกก็พุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยพลังที่น่าสยดสยอง มันเป็พลังที่เหนือชั้นจนไม่อาจอธิบายเป็ตัวอักษร หมัดนี้มีทั้งพลังโจมตีที่รุนแรงและพลังทำลายล้างที่สามารถสยบทุกสิ่ง มีทั้งหมัดที่เน้นความทะลุทะลวง หมัดที่เน้นความอ่อนช้อย หมัดที่แฝงไปด้วยความพลุ่งพล่านที่อ่อนช้อย หมัดที่อ่อนช้อยแต่ทะลุทะลวง หมัดตรง หมัดฮุก หรือหมัดเฉียง กระบวนท่าที่ดูเรียบง่าย กลับเปลี่ยนแปลงไปหลากหลายรูปแบบในพริบตา
เขาส่งหมัดออกไปอีกห้าหมัด หมัดเหล่านี้มีพลังแห่งพื้นพิภพแฝงอยู่ พลังของหมัดนี้เชื่อมโยงกับหมู่ดาราบนท้องนภา และพลังของมันก็โถมไปที่ศัตรูจากทั่วทุกสารทิศ พลังมากมายถูกแยกออกเป็สิบเอ็ดระลอก แม้จะป้องกันพลังระลอกแรกได้ ก็ไม่อาจป้องกันพลังระลอกที่สองได้อย่างแน่นอน
หากป้องกันพลังระลอกที่สองได้ พลังระลอกที่สามก็จะถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างหลากหลาย เช่นนี้แล้ว ผู้นำเฒ่ายังสามารถปรับเปลี่ยนไปตามรูปแบบของการโจมตีและรับมือกับมันได้อีกหรือ? หรือไม่ ต่อให้เขาจะทำได้จริง อย่างน้อยพลังหมัดเหล่านี้ก็สามารถทำลายพลังโจมตีจากวิชามารสังหารได้อย่างแน่นอน
“นี่มันอะไรกัน? เ้าหนุ่มนี่กำลังทำลายวิชาระดับมายาขั้นสูงของข้าด้วยวิชาระดับมายาขั้นกลาง?”
--------------------
