บทที่ 240 โลหะศักดิ์สิทธิ์ใต้พิภพ        ผ่านไปเนิ่นนาน หลิงเทียนเจวี๋ยจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า พลางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด พร้อมพึมพำกับตัวเองว่า “ยามนี้ยังไม่ถึงเวลา ถึงเจ้าจะมีแสงศักดิ์สิทธิ์ดับมารแล้วอย่างไรเล่า รอข้าฝึกฝนจนบรรลุขั้...