“เด็กคนนั้นมาแล้วเหรอ เรียกให้เข้ามาพบฉันตอนนี้เลยนายชด”
คำสั่งกระด้างที่ดังขึ้นทำให้คนขับรถที่ยืนอยู่ตรงประตูรีบกระวีกระวาดออกไปข้างนอกก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมใครอีกคนที่เขมรัฐไม่ได้สนใจั้แ่ตอนแรก เขายังก้มหน้าก้มตาดูเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่กระทั่งได้ยินเสียงหวาน ๆ ดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ อาเขม”
นั่นเองทำให้เขมรัฐละความสนใจจากเอกสารในมือเพื่อเงยขึ้นและชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นคนที่เข้ามาใหม่และยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขาขณะนี้ หล่อนเป็เด็กสาวหน้าตาสะสวยผิวขาวผ่อง ผมยาวสลวยและสวมชุดกระปรงสีหวาน อายุประมาณสิบแปดปีและเขมรัฐรู้ดีว่าหล่อนมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์อะไร
“นายชด...ออกไปก่อน ฉันมีเื่จะคุยกับหนูคนนี้หน่อย”
“ครับนาย”
นายชดถอยหลังออกไปจากห้องนั้นเหลือเพียงสองหนุ่มสาวต่างวัยที่จ้องมองกันและกัน จินนิตาจ้องหน้าคนที่หล่อนตั้งใจมาหาเพราะรับคำสั่งจากบิดาให้มาช่วยคุยกับผู้ชายคนนี้ เขาคือ เขมรัฐ เป็คนที่บิดาติดหนี้เขาหลายล้าน แต่หญิงสาวไม่ทราบตัวเลขที่แท้จริง หล่อนพึ่งเรียนจบชั้นมัธยมและเมื่อกำลังจะเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยกลับได้รับข่าวร้ายว่า นินนาท พ่อของหล่อนกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายเพราะเป็หนี้เพื่อนรุ่นน้องที่เคยร่วมทำธุรกิจด้วย จินนิตาสับสนใจตอนแรกเพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร หล่อนเห็นพ่อเครียดจัดและกลัวว่าจะคิดสั้นเลยต้องยอมรับข้อเสนอของพ่อที่จะเดินทางมาหามหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ ซึ่งหล่อนคิดไว้ในตอนแรกว่าเขาคงเป็คนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของหล่อนหรืออาจจะอ่อนกว่าเล็กน้อย และคงเป็ผู้ชายอ้วนหัวเถิกเพราะพวกมหาเศรษฐีมักมีหุ่นแบบนั้น เป็เสี่ยปล่อยให้ตัวเองอ้วนลงพุงเพราะกินแต่อาหารดี ๆ การณ์กลับกลายเป็ว่าที่หล่อนเห็นตอนนี้มันตรงข้ามกับความคิดของหล่อนทุกอย่าง เขมรัฐเป็หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบต้น ๆ เขาสูง สมาร์ท ตัวโตเหมือนฝรั่ง หน้าตาคมเข้มเหมือนลูกครึ่งยังไงยังงั้น ไม่ได้อ้วนฉุ หัวไม่ล้าน ผมหยักหนาดกดำ แถมหน้าตายังหล่อเหลาเหมือนหนุ่มรุ่นกระทง เด็กสาวสะดุดตาั้แ่แรกเข้ามา หล่อนมือเท้าเย็นหน่อย ๆ เพราะความตื่นเต้นในกายที่จู่ ๆ มันก็พุ่งแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ก็เขมรัฐรูปร่างหน้าตาเหมือนนายแบบไม่มีผิด หล่อนนึกตำหนิตัวเองที่ลืมคำพูดเกือบทั้งหมดที่เตรียมมา กะว่าจะตอบโต้เขาถ้าเกิดเขมรัฐพูดไม่ดีกับหล่อน
“นั่งสิ”
นักธุรกิจหนุ่มใหญ่เอ่ยขึ้น จินนิตายิ้มให้เขา เป็รอยยิ้มอ่อนหวานที่ทำให้เขมรัฐร้อนขึ้นมาในทันที หล่อนนั่งลงด้วยท่วงท่าของเด็กสาววัยใสที่หน้าตาสะสวยทำให้หัวใจของหนุ่มใหญ่เต้นตื่นอย่างแปบกประหลาด ก็หล่อนแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้แต่แรก ตอนที่นินนาทโทรมาหาและขอร้องว่าอย่าพึ่งดำเนินคดีและจะขอให้ลูกสาวมาพบเขาก่อนเพื่อคุยตกลงประนีประนอมหนี้สินเพราะตอนนี้นินนาทอยู่ต่างประเทศ ตอนนั้นเขานึกอยู่แล้วว่าลูกหนี้ต้องมาในรูปนี้ และนึกโกรธเสียด้วย เขาตอบรับคำร้องขอจากรุ่นพี่ซึ่งเป็ลูกหนี้และกะว่าถ้าลูกสาวของนินนาทมาถึงก็จะต่อว่าเสียหน่อย แต่เมื่อเห็นหน้าสวยใสหวานจัดของหล่อนกลับทำให้นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ลืมความตั้งใจของตัวเองไปเกือบหมด แต่เขาก็ยังทำหน้าตึง ๆ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของเ้าหนี้ที่ต้องแสดงความเหี้ยมออกมาให้ลูกหนี้เห็นซะหน่อย
“ชื่ออะไรน่ะเรา?”
“ชื่อจินนิตาค่ะ...จินเป็ลูกสาวของคุณพ่อนินนาทค่ะคุณอา...”
“ฉันชื่อเขมรัฐ”
“ค่ะ...อาเขมรัฐ”
“เรียกฉันว่าอาเขมก็ได้...ว่าแต่นี่เธอมาคนเดียวหรือมีใครมาด้วยหรือเปล่า?”
“จินเดินทางมาที่นี่คนเดียวค่ะ ก็มาเื่ของคุณพ่อนั่นล่ะค่ะ...เอ้อ...”
“เื่หนี้ของพ่อเธอ เขาคงบอกเธอหมดแล้วสินะจินนิตา แล้วเธอคิดว่าเื่นี้ใครกันล่ะที่ผิด”
จินนิตานิ่งเงียบเพราะเมื่อได้ยินเสียงเข้มๆ ของเขมรัฐ คนที่พ่อหล่อนบอกว่าเคยสนิทกันและทำธุรกิจร่วมกันแต่มาเกิดเื่ให้มีเหตุขัดกันในภายหลังทำให้เด็กสาวเริ่มเกิดความประหม่า
