เล่มที่ 4 บทที่ 117 มือสังหารโรคจิต

        หลินเฟยไม่ได้รู้สึกว่าการฆ่าคนประมาณเจ็ดถึงแปดคนในคราวเดียวกันจะเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่โตอะไร แต่ศิษย์สำนักหลิงติ่งกลับถูกเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้๻๷ใ๯จนหน้าซีดเผือดกันไปหมด…

       “คือว่า…” ศิษย์พี่หวังยืนตัวเกร็ง อาวุธที่ผูกไว้บนตัวในตอนแรกนั้น บัดนี้ก็หม่นแสงร่วงอยู่กับพื้น ทว่าเขากลับยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สายตาที่มองหลินเฟยก็ราวกับเห็นสัตว์ประหลาดกินคนก็ว่าได้…

        ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากขอร้อง จู่ๆก็นึกได้ว่าตนเองยังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายเลย ศิษย์พี่หวังก็ร้อนอกร้อนใจขึ้นมาทันที เพียงครู่เดียวก็จำได้ว่าอีกฝ่ายแนะนำตัวไปแล้ว ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะชื่อหลินเฟย เป็๞ศิษย์สำนักเวิ่นเจี้ยน คิดได้ดังนั้นศิษย์พี่หวังก็ตาเป็๞ประกายขึ้นมา

       “ศิษย์พี่หลินโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ลูกพี่ลูกน้องของข้าก็เป็๲ศิษย์สำนักเวิ่นเจี้ยนเช่นกัน มีชื่อว่าหวังฉ่วง!”

       “หื้อ?” พอหลินเฟยได้ยินอีกฝ่ายอ้อนวอนขอชีวิตก็ทำหน้าไม่ถูก สงสัยเพราะฆ่าคนมากเกินไป จึงถูกมองเป็๞มือสังหารโรคจิตไปแล้วกระมัง…

        แต่ความจริงแล้วหลินเฟยไม่ได้คิดจะลงมือกับศิษย์สำนักหลิงติ่งเสียหน่อย…

        ‘ฆ่าคนปิดปากงั้นหรือ?’

        ‘ไม่จำเป็๲เลยสักนิด…’

        ‘หากเป็๞แค่คนที่มามุงดูก็ว่าไปอย่าง จะฆ่าก็ฆ่าไป แต่เ๯้าเป็๞คนที่เคยช่วยข้าเอาไว้ แล้วจะคิดฆ่าเ๯้าไปทำไม?’

        ‘ถ้าทำเช่นนั้นก็เท่ากับว่าข้ากลัวเ๽้าเปิดโปงเ๱ื่๵๹ข้ากับสำนักเชียนซานไม่ใช่หรือไง?’

        ‘หรือบางทีสำนักเชียนซานอาจจะตั้งใจมาหาเ๹ื่๪๫จริงๆก็ได้ หรือข้าจะต้องจัดการพวกนี้ด้วยดี…’

        ‘แล้วเป็๲ลูกพี่ลูกน้องกับหวังฉ่วงงั้นหรือ?’

        หลินเฟยครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่…

       “เ๽้าเป็๲ญาติกับหวังฉ่วงหรือ?”

       “ใช่ๆ…” ศิษย์พี่หวังถอนหายใจออกมาทันที เขารู้ดีว่าหากยกหวังฉ่วงขึ้นมา อีกฝ่ายจะต้องเห็นแก่ความสัมพันธ์และยอมไว้ชีวิตเขา หลังจากที่แอบสะกดอาการดีใจเอาไว้ได้ ศิษย์พี่หวังก็ลอบมองสีหน้าของมือสังหารโรคจิตเบื้องหน้าไปด้วย หลังจากแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีผิดปกติ ก็เริ่มเอ่ยแนะนำตัวออกมา

       “ข้าๆ… ข้าชื่อหวังหยวน…”

       “อ๋า ศิษย์น้องหวังหยวนนี่เอง จริงสิ ขอบคุณสำหรับยาลูกกลอนเผยหยวนของเ๯้าด้วยนะ…”

        หลินเฟยยกมือคารวะ พอหวังหยวนเห็นดังนั้นก็๻๠ใ๽ลนลานทันที ดูๆไปแล้วเ๽้าโรคจิตนี่ ก็ยังพอมีเหตุผลอยู่บ้าง คิดได้ดังนั้นก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย ตอนแรกยังกลัวว่าจะเป็๲คนโหดร้ายเช่นเมื่อครู่ พอใครพูดไม่เข้าหูก็สังหารทันที แค่คิดก็กลัวจนขนหัวลุกแล้ว

       “ศิษย์พี่หลินเกรงใจกันเกินไปแล้ว…”

       “จริงสิ ที่นี่พิภพอะไรหรือ?”

       “ที่นี่คือพิภพซ่างจง ศิษย์พี่หลิน…” เดิมทีศิษย์พี่หวังคิดจะถามกลับไปอีกว่า “ไม่รู้ว่าที่ไหนเป็๞ที่ไหน แล้วเข้ามาได้อย่างไร?” แต่เอ่ยได้เพียงครึ่งเดียว ก็รู้ว่าไม่ควรถามออกไป จึงเกิดลกลานจนเหงื่อแตกทันที ‘บัดซบจริง ปากไม่มีหูรูดอีกแล้ว คุยกับคนโรคจิตเช่นนี้แค่ตอบอย่างเดียวก็พอแล้ว ยังจะถามอะไรให้มากความ ถ้าเกิดอีกฝ่ายคิดว่าตนไปละลาบละล้วงเข้า เกิดไม่สบอารมณ์เขาฆ่าทิ้งขึ้นมาละก็ แบบนั้นคงไม่ดีแน่…’

       “พิภพซ่างจง?” หลินเฟยไม่มีเวลาไปใส่ใจว่าหวังหยวนคิดอะไร แต่พอได้ยินว่าที่นี่คือพิภพซ่างจงก็เข้าใจทันที…

        ที่แท้ช่องโหว่บริเวณก้นทะเลสาบ สามารถทะลุมาที่พิภพซ่างจงได้นี่เอง มิน่าตอนที่ทะลุมาจึงรู้สึกถึงไอปีศาจและไออสูรเข้มข้นที่ปะทะเข้ามา ที่เป็๞เช่นนี้ก็เพราะพิภพซ่างจงเป็๞ที่อยู่อาศัยของพวกมารปีศาจนั่นเอง

       “ยังถือว่าโชคดีอยู่…”

        ตอนที่กรงเล็บอสูรพุ่งลงมาครั้งที่สอง หลินเฟยเกือบจะจนตรอกเสียแล้ว ต้านก็ต้านไม่อยู่ หนีก็หนีไม่รอด แทบจะหลับตายอมรับความตายแล้วแท้ๆ ตอนนั้นสิ่งเดียวที่ทำได้คือโคจรเคล็ดวิชาจูเทียนฝูถูอย่างบ้าคลั่ง พยายามอัดอักขระเคล็ดวิชาจูเทียนฝูถูเข้าไปในอุกกาบาต ก่อนที่กรงเล็บอสูรจะประชิดตัวเข้ามา…

        ‘ใช่แล้ว อัดเข้าไปนิดเดียวก็พอ…’

        แค่นิดเดียวเท่านั้น หลินเฟยก็สามารถอาศัยเคล็ดวิชาจูเทียนฝูถูดึงพลังของมันออกมา จากนั้นก็อาศัยพลังนี้เปิดช่องโหว่ระหว่างมิติออก นำพาทั้งคนทั้งหินทะลุมาที่พิภพซ่างจงแห่งนี้…

        หากพูดไปก็อาจจะดูซับซ้อนนัก

        แต่ตอนนั้นหากหลินเฟยช้าไปอีกนิดเดียวละก็ เกรงว่าตอนนี้ร่างของเขาคงได้แตกสลายไม่เหลือชิ้นดีแล้วแน่ๆ

              ‘ถือว่าโชคดีไม่เบาเลยแฮะ…’

        ตอนแรกหลินเฟยคิดขอแค่หนีรอดได้ก็พอ ไม่ได้คิดเผื่อว่าอีกด้านของช่องโหว่จะเป็๞อะไร เพราะคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าต้องตายเพราะกรงเล็บปีศาจแล้ว

        คิดไม่ถึงว่าจะเจอเ๱ื่๵๹ดีๆเช่นนี้…

        เพราะได้มาที่พิภพซ่างจง!

        นอกจากนี้ยังร่วงลงมาทับศิษย์สำนักเชียนซานจนตายอีก

        ‘ว่าแต่สำนักเชียนซาน…’

        พอคิดถึงตรงนี้ริมฝีปากของหลินเฟยก็สั่นกระตุกทันที…

        พอเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงก็สั่นเครือเล็กน้อย

       “อย่าบอกนะว่าที่นี่คือทะเลอูไห่?”

       “ใช่แล้ว ที่นี่คือทะเลอูไห่” ครั้งนี้หวังหยวนจำบทได้ขึ้นใจ หากหลินเฟยถามคำ หวังหยวนก็ตอบคำ ไม่กล้าพูดอะไรมากอีก!

       “ไกลเกินไปหน่อย…”

        ตอนแรกที่ได้ยินว่าที่นี่คือพิภพซ่างจง หลินเฟยก็ยังแอบดีใจอยู่บ้าง เพราะสำนักเวิ่นเจี้ยนก็เป็๞หนึ่งในสิบสำนักใหญ่ ถือว่าเป็๞สำนักที่พอจะมีอำนาจอยู่บ้าง การจะกลับพิภพหลัวฝูก็คงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากอะไร…

        ทว่าตอนนี้…

        ที่แห่งนี้ดันเป็๞ทะเลอูไห่

        เพราะทะเลอูไห่กับหน้าผาอวิ๋นของสำนักเวิ่นเจี้ยนอยู่คนละทางเลยก็ว่าได้ จุดหนึ่งอยู่เหนือพิภพซ่าง ส่วนอีกจุดหนึ่งอยู่ทางใต้ ต่อให้เหาะกระบี่กลับไป เกรงว่าต้องใช้เวลากว่าครึ่งปี ไม่ก็หนึ่งปีเลยทีเดียว กว่าจะเหาะไปถึงหน้าผาอวิ๋นได้

        ‘สงสัยคงจะต้องหาทางอื่นเสียแล้ว…’

       “คือว่า…” ขณะที่หลินเฟยกำลังจมอยู่ในภวังค์ หวังหยวนเองก็ไม่กล้ารบกวนหลินเฟย หลังจากรออยู่นาน ในที่สุดหลินเฟยก็ได้สติ หวังหยวนจึงเอ่ยออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

       “ตอนนี้ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว พวกข้าขอตัวกลับก่อน แต่หากศิษย์พี่หลินไม่มีที่ไป จะไปด้วยกันก็ได้นะ”

       “หึหึ…” หลินเฟยหัวเราะออกมาน้อยๆ ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เพียงแค่มองหวังหยวนด้วยสายตาเรียบเฉย

        หลังจากถูกสายตาหลินเฟยจ้องมองอยู่ หวังหยวนก็สะดุ้งโหยงขึ้น…

        ‘เมื่อกี้นี้ เ๽้าโรคจิตนี่ยังฆ่าคนตั้งมากมายโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อยอยู่เลย ทางที่ดีชั่วชีวิตนี้อย่าได้เจอคนแบบนี้อีกเลย แล้วทำไมถึงช่างโง่เช่นนี้นะ แทนที่จะหนีไปให้ไกลๆ แต่ดันกลับเอ่ยปากชวนให้ไปอยู่ที่สำนักหลิงติ่งด้วยกัน หากมีใครมาเห็นเข้าแล้วเอาไปใส่สีตีไข่ จนเกิดข่าวลือไม่มีมูลละก็ จะต้องแย่แน่ๆ’

       “จริงสิ ศิษย์น้องหวัง ที่นี่มีสถานที่สงบๆบ้างไหม?” หลังจากเห็นท่าทีของหวังหยวนหลินเฟยก็พอจะเข้าใจ จึงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดสนิทลงไปแล้ว สิ่งเดียวที่คิดได้ตอนนี้คือต้องหาสถานที่เพื่อพักรักษาตัวก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------