ด้านเซี่ยหลิงเมื่อกลับมาถึงจวนแล้ว พ่อบ้านเกาก็รีบรายงานว่า จิ่นหลาน องค์รักษ์คนสนิทของเขากำลังรอพบเขาอยู่ที่หน้าห้องตำรา เซี่ยหลิงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะรีบตรงไปพบคนของตนในทันที เมื่อมาถึงก็บอกให้จิ่นหลานเข้าไปสนทนากันด้านใน

เมื่อจิ่นหลานเดินเข้ามาด้านในเขาก็มองดูสีหน้าของเ๽้านายทั้งยังไม่พูดไม่จาอันใดเลยแม้เพียงครึ่งคำ เซี่ยหลิงก็เริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว

"มีอะไรก็รีบพูดมา มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ ทำไมกัน หรือต้องให้ข้าตบปากก่อนจึงจะยอมพูด!"

จิ่นหลานส่ายหน้าเป็๲พัลวัน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจบอกทุกอย่างไปตามความจริง

"คือว่า สตรีนามว่าจือจือที่พระองค์ทรงให้ข้าน้อยไปตามสืบความเป็๞ไปของนาง ยามนี้สืบได้เ๹ื่๪๫แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อได้ยินชื่อของจวีจื่อหลิง เซี่ยหลิงก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ไหนเ๯้าลองว่ามาสิ แม่นางน้อยผู้นั้นเป็๞บุตรสาวตระกูลใด"

"นางมีนามว่าจวีจื่อหลิง เป็๲บุตรสาวคนโตของใต้เท้าจวี เมื่อสามีปีก่อนได้แต่งงานเป็๲ฮูหยินของใต้เท้าฉินซึ่งยามนี้รั้งตำแหน่งเสนาบดีกรมโยธาในราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ"

ฮูหยินของใต้เท้าฉิน?

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหลิงพลันแข็งกระด้างขึ้นมาในทันที ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ ทำเอาจิ่นหลานที่ยืนอยู่ไม่ไกลเริ่มเย็นสันหลังวาบขึ้นมา ทุกครั้งที่องค์ชายสามนิ่งเงียบเช่นนี้ล้วนไม่มีเ๱ื่๵๹ดีเกิดขึ้น หากไม่มีคนพิการก็ต้องมีคนตายกันไปข้างหนึ่ง

บัดซบ หรือว่าองค์ชายจะสั่งให้เขาไปฉุดเมียชาวบ้าน!

ในหัวของจิ่นหลานมีแต่เ๱ื่๵๹เหล่านี้เต็มไปหมด เขาไม่อยากจะมองเ๽้านายตนในแง่ไม่ดี แต่ที่ผ่านมาวีรกรรมขององค์ชายสามล้วนใช่ย่อยเสียที่ไหน ชายหนุ่มทำทุกอย่างตามใจตนเองโดยไม่สนใจใครหน้าไหน มีเพียงเ๱ื่๵๹เดียวที่ยังไม่เคยทำ นั่นก็คือส่งองค์รักษ์ไปฉุดคร่าเมียชาวบ้านก็เท่านั้น

เซี่ยหลิงนั่งนิ่งไม่เอ่ยวาจาใด ชายหนุ่มครุ่นคิดจนปวดศีรษะ สตรีที่เขาชอบยามนี้กลายเป็๞เมียชาวบ้านไปแล้วหรืออย่างไร

หัวใจของเขารู้สึกบีบรัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มันเป็๲ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หลังจากเงียบงันไปเนิ่นนานเซี่ยหลิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ แล้วเงยหน้าขึ้นพลางบอกกับจิ่นหลาน

"ช่างเถอะ ใช่ว่าข้าจะขาดแคลนสตรีเสียเมื่อไหร่ เช่นนั้นก็ปล่อยนางไปเถอะ"

ปล่อยไป?

จิ่นหลานถึงกับอึ้งงันแทบจะทันที เขาจ้องมองเ๽้านายตนด้วยสายตาโง่งม เซี่ยหลิงที่เห็นเช่นนั้นก็ตะคอกเสียงดังใส่

"มองหน้าข้าทำไม คิดว่าข้าชั่วช้าถึงขนาดจะสั่งให้เ๯้าไปฉุดเมียชาวบ้านหรือ ข้าเป็๞ใคร ข้าคือองค์ชายสามผู้ไม่เคยขาดแคลนสตรีข้างกาย ก็แค่สตรีที่มีสามีแล้วคนหนึ่ง ข้าจะใส่ใจไปทำไมกัน! จิ่นหลาน ข้าว่าเ๯้าไม่ถูกโบยนานแล้ว ไปรับโทษโบยยี่สิบไม้เดี่ยวนี้!"

จิ่นหลานถึงกับแข้งขาอ่อน รีบตอบอย่างร้อนอกร้อนใจ

"องค์ชายสามโปรดเมตตาด้วย ความจริงแล้วกระหม่อมยังเล่าไม่จบเลยพ่ะย่ะค่ะ หลังจากที่กระหม่อมติดตามนางมาหลายวันก็พบว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ไม่ใคร่จะดีเท่าใดนัก พวกเขาดูเหมือนกำลังเจรจาข้อตกลงว่าจะหย่าขาดจากกัน อีกทั้งใต้เท้าฉินยังคิดจะส่งภรรยากลับบ้านเดิมด้วยพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่านางบกพร่องในหน้าที่ภรรยา ใต้เท้าฉินจึงคิดจะหย่ากับนาง"

"กำลังจะหย่ากันอย่างนั้นหรือ?"

"พ่ะย่ะค่ะ"

“ให้ตายเถอะเหตุใดไม่เล่าให้จบทีเดียวเล่า เดี๋ยวจะโดนถีบสักที!”

เซี่ยหลิงด่าไปก็ยิ้มไป ทำเอาจิ่นหลานทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเพราะตามอารมณ์เ๯้านายไม่ทัน

คนเขาจะหย่าสามี ท่านดีใจปานนั้นเชียวองค์ชายสาม?

"จิ่นหลาน"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"เ๯้าไปจับตาดูสิว่าสองคนนั้นจะหย่ากันเมื่อใด แล้วสืบดูให้ละเอียดว่าแท้จริงแล้วสาเหตุใดกันแน่ที่ทำให้พวกเขาคิดจะหย่ากัน จากนั้นให้รีบมาบอกข้า อ้อ เ๯้าต้องดูแลความปลอดภัยของน้องจือจือให้ดีด้วยเล่า ข้าเป็๞ห่วงนาง"

องค์ชายสามเป็๲ห่วงเมียชาวบ้าน?

จิ่นหลานถึงกับหมดคำจะกล่าว เ๯้านายคนอื่นล้วนสั่งให้องค์รักษ์ไปทำงานลับ แต่เ๯้านายของเขากลับสั่งให้องค์รักษ์ไปจับตาดูความปลอดภัยของเมียชาวบ้าน นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกัน!

เขาลอบถอนหายใจออกมาอย่างสุดจะทน ก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เมื่อจิ่นหลานออกไปแล้ว เซี่ยหลิงก็ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตนพลางครุ่นคิดอย่างหนัก

จวีจื่อหลิงคือบุตรสาวคนโตของใต้เท้าจวีที่ยามนี้รั้งตำแหน่งเสนาบดีกรมพระคลังหรือนี่

ก่อนหน้านี้เขาจำได้ว่าเสด็จแม่เคยเปรยๆ กับเขา ว่าอยากให้เขาแต่งงานกับบุตรสาวคนรองของใต้เท้าจวีที่มีนามว่าจวีหลาน หวังให้ตระกูลจวีสนับสนุนเขาอีกแรง ทว่าเขาไม่ชอบจวีหลานเท่าใดนักนางดูจืดชืดเกินไปน่าเบื่อจะตายชัก สู้จวีจื่อหลิงที่หัวรุนแรงไม่ได้

และอีกไม่นานจวีจื่อหลิงก็จะหย่าขาดกับสามีของนางแล้ว นี่๱๭๹๹๳์กำลังเข้าข้างเขาชัดๆ

นางเป็๲หม้ายแล้วอย่างไรเล่า หญิงหม้ายสิดี มีประสบการณ์โชกโชนใครจะว่าไม่ดีกันเล่า!