หมอหยางตรงเข้ามาทรุดร่างลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัว มีโต๊ะทำงานกั้นไว้ตรงกลาง ระหว่างเขากับระรินน์
“มีลูกยากใช่ไหม”
หมอหยางมองใบหน้าสะสวยของระรินน์อย่างให้ความสนใจ หล่อนสวยจนเขาตะลึงมองเช่นกัน
“ค่ะ… ”
“ผมมีคำถามห้าหกข้อ กรุณาตอบคำถามของผมตามตรง ไม่ต้องอาย เพื่อจะได้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์และรักษาให้ตรงจุด”
กังวานเสียงของเขาราวกับมีมนต์สะกด
“ค่ะ… ”
“สามีคุณเป็หมันหรือเปล่า”
“ไม่ทราบค่ะ”
“เคยพากันไปตรวจบ้างไหม”
“ไม่เคยค่ะ”
“คุณกับสามีมีเซ็กส์กันบ่อยไหม”
“ไม่บ่อยค่ะ… ”
“ที่ว่าไม่บ่อย… นานแค่ไหน… ”
ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย จ้องตาระรินน์ วีธีการมองของเขาทำเอาหล่อนใจเต้น
“เอ่อ… ราวๆ เดือนละครั้ง”
เป็คำถามที่ทำให้ระรินน์รู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
ไม่รู้สิ… เมื่อต้องมาบอกความลับนี้กับใคร มันทำให้หล่อนรู้สึกไร้ค่าในสายตาของผู้ชายทุกคนในโลกนี้ โดนเฉพาะสามีของหล่อน ต้องห่างเหินหรือไร้เสน่หากันเพียงไร… ผู้ชายที่เป็ผัวจึงว่างเว้นไม่เอาใจใส่ต่อความ้าของเมียถึงเพียงนี้ เดือนละครั้งมันน้อยมาก
เมื่อได้ฟังคำตอบ
หัวคิ้วของหมอหยางชิดเข้าหากัน อดนึกแปลกใจไม่ได้ว่าคงมีแต่สามีโง่ๆ เพียงไม่กี่คนบนโลกนี้เท่านั้น ที่ส่งการบ้านภรรยาที่ทั้งสาวสวยและเซ็กซี่อย่างระรินน์เพียงเดือนละครั้ง
วาบหนึ่งในความคิด…
ทำให้หมอหยางอดนึกสงสัยไม่ได้?
ว่าสามีของระรินน์อาจจะเป็เกย์ เป็เสือใบ หรือไม่ก็เป็ผู้ชายประเภทที่ชอบไม้ป่าเดียวกัน ไม่ชอบมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิง
แต่นี่ก็เป็แค่หนึ่งในข้อสันนิษฐานมากมายที่อยู่เื้ัสาเหตุแห่งการไม่ตั้งครรภ์ของระรินน์
“แล้วขนาดอวัยวะเพศของสามีคุณล่ะ… ตอนแข็งตัวเต็มที่”
หมอหยางถามไม่อ้อม
“เอ่อ… ”
ระรินน์ไม่รู้จะตอบยังไงจนหมอต้องช่วย
“กล้วยไข่… กล้วยน้ำว้า… กล้วยหอม… ”
เขายกตัวอย่างเพื่อให้ระรินน์มีสิ่งเปรียบเทียบ
“กล้วยไข่ค่ะ… ”
หญิงสาวตอบอย่างไม่ลังเล
“เวลาร่วมเพศกันเขาหลั่งข้างในทุกครั้งใช่ไหม?”
“บางครั้งค่ะ… ”
“ยังไง… ”
หัวคิ้วของหมอหยางชิดเข้าหากัน เขา้าคำอธิบายเพิ่มเติม ทำให้ระรินน์รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อต้องเอาเื่ลับๆ ของหล่อนกับสามีมาเปิดเผยกับบุคคลที่สามได้รู้
“คือ… บางครั้งไม่ทันสอดใส่ก็แตกก่อนแล้วค่ะ”
ระรินน์ตอบตามความจริง
หมอหยางได้ยินแล้วก็ถอนใจ แค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าอะไรคือปัญหาที่ทำให้หล่อนไม่ท้อง
“ขอผมตรวจ”
หมอหยางจ้องมองเรือนร่างเอิบของระรินน์ไม่วางตา หล่อนสวยมาก ผิวพรรณขาวเนียนเกลี้ยงเกลา สองเต้าเต่งตึงเบียดกันแน่น ดันดุนอยู่ภายใต้สาบเสื้อเนื้อผ้าซาตินพลิ้วบางจนเม็ดกระดุมแทบปริกระเด็นเพราะขนาดอันใหญ่โตมโหฬาร
“ตรวจ… ”
ระรินน์แสดงอาการเกร็งจนหมอหยางสังเกตได้
“ครับ… ขอผมตรวจ”
สายตาวามวาวไปด้วยประกายประหลาดที่เต้นระยับอยู่เื้ัดวงตาของหมอสุดหล่อล่ำ ทำเอาหญิงสาวใจเต้น เหงื่อซึมออกมาชื้นอยู่ในอุ้งมือ
“ครับ… ผมขอตรวจข้างในของคุณ”
หมอหยางหยัดร่างขึ้นจากเก้าอี้ เดินนำมาที่ขาหยั่ง ตั้งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มีผ้าม่านสีครีมกั้นไว้
ระรินน์เดินมาหลังม่าน อึดใจสั้นๆ ต่อมาหล่อนก็ขึ้นมานอนใจเต้นอยู่บนขาหยั่ง
