ภายในห้องอาหารในตอนเช้า กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น นลินนิภานั่งตัวลีบอยู่ตรงข้ามกับอัครินทร์ ก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มตรงหน้าสายตาล่อกแล่กคล้ายมีชนักติดหลัง ผิดกับอัครินทร์ที่กำลังตักข้าวต้มร้อน ๆ กินอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองมาที่เธอ ทำไมเธอรู้สึกว่าเขากำลังแผ่รังสีคุกคามเธออยู่กันนะ

"ตาดินวันนี้พาน้องไปมหาวิทยาลัยด้วยนะลูก ไหน ๆ ก็ไปเรียนเวลาเดียวกันพอดี น้องจะได้ไม่ต้องนั่งรถเมย์เบียดคนเยอะ ๆ" คุณนวลพรรณเอ่ยขึ้นพลางจิบน้ำส้มโดยไม่ได้สังเกตว่ามีความผิดปกติอะไรเกิดขึ้น

นลินนิภาตาโตกับคำบอกของนายหญิงของบ้าน ปากเล็กกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธว่าเธอสามารถไปเองได้ แต่ตอนเงยหน้าขึ้นก็เห็น อัครินทร์ที่มองเธออยู่ก่อนแล้วพอดี สบตากับเพียงแวบเดียวเธอก็รีบก้มหน้าหลบตาเขาทันที

"ครับแม่... ผมจะดูแล 'อย่างดี' เลยล่ะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ตอบรับกับผู้เป็๲แม่ คล้ายเชื่อฟังเป็๲อย่างดีผิดกับสายตาที่หันมามองหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่อยู่ตรงข้าม

นลินนิภาเม้มปากแน่น รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

รถยนต์คันหรูที่ติดฟิล์มดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ได้ไม่นาน แทนที่อัครินทร์จะขับออกสู่ถนนใหญ่เพื่อไปมหาวิทยาลัย เขากลับหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ซอยเปลี่ยวข้างทางที่ขนาบข้างด้วยกำแพงสูงและไร้ซึ่งผู้คน ก่อนจะเหยียบเบรกจนตัวรถหยุดกึก

นลินนิภาที่นั่งอยู่ข้างคนขับมองซ้ายมองขวาด้วยความงงงวย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น ด้วยระแวงว่าคนหน้านิ่งเอาแต่ใจจะทำอะไรพิเรนทร์เข้า

"คุณดินจอดรถทำไมคะ?"

อัครินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเอนหลังพิงเบาะ พลางหันมามองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย

"เธอคิดว่าทำไมล่ะ"

"เอ่อ... คือ ถ้าคุณดินมีธุระ เดี๋ยวบัวไปมหาวิทยาลัยเองก็ได้ค่ะ" นลินนิภารีบคว้ากระเป๋าเตรียมจะเปิดประตูหนี แต่มือหนาที่ไวกว่ากลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระชากร่างเล็กให้ถลาเข้าไปหาตัวเขา

"จะหนีไปไหน... เมื่อเช้าตอนอยู่ในห้องอาหาร เธอไม่ได้ยินที่แม่ฉันบอกเหรอ ว่าให้ฉันพาเธอไปด้วย"

"บัวไม่บอกคุณท่านแน่นอนค่ะ บัวไปเองได้ค่ะ... อื้อ!"

คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปด้วยจุมพิตที่ดุดันและรวดเร็ว อัครินทร์บดขยี้เรียวปากบางอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งกดท้ายทอยเธอไว้แน่น ส่วนอีกข้างที่ว่างอยู่ก็เลิกชายกระโปรงนักศึกษาของเธอขึ้นอย่างย่ามใจ

"คุณดิน... อย่าค่ะ ตรงนี้มัน..." นลินนิภาพยายามประท้วงทั้งที่ลมหายใจติดขัด

"ฟิล์มมันดำ... ไม่มีใครเห็นหรอก"

อัครินทร์ไม่สนคำทัดทาน นิ้วเรียวเข้าไปทักทายกลีบดอกไม้ที่มีแพนตี้ลูกไม้ตัวบางกั้นอยู่ ก่อนจะแหวกชั้นในไปด้านข้างแทรกปลายนิ้วเข้าสู่กึ่งกลางกายสาว ที่บัดนี้เริ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานตามกลไกธรรมชาติ เรียวนิ้วร้ายขยับวนซ้ำ ๆ ตรงจุดอ่อนไหวอย่างชำนาญ บังคับให้หยิงสาวต้องเชิดหน้าขึ้นพิงเบาะหนังครางออกมาด้วยความเสียวซ่านจากนิ้วของเขา

"อ๊ะ... คุณดิน... อื้อออ"

อัครินทร์กดจูบเธอพร้อมกับเร่งจังหวะนิ้วรัวเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำเอานลินนิภาสมองขาวโพลน สองมือเรียวจิกเข้าที่ไหล่ของเขาแน่น ร่างกายสั่นสะท้านตามแรงอารมณ์ที่เขาปรนเปรอให้

จนกระทั่งในที่สุดเธอก็เกร็งกระตุกและปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาจนเปียกชุ่มนิ้วมือของเขา

นลินนิภาหอบหายใจจนตัวโยน ร่างกายสั่นระริกพิงเบาะรถหนังอย่างหมดแรง ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียวซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ เหลือบไปมองคนที่รังแกเธอ นลินนิภาอยากจะตะกุยหน้าเขาให้เละแต่ก็ไม่มีแรงจะต้านทานเขาได้เลย หรือถ้าทำเขาก็คงเอาคืนเธอมากกว่าที่เธอทำเขาหลายเท่าเลยแหละ

ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มร้ายมองเธอด้วยสายตาเป็๲ต่อ ก่อนจะถอนนิ้วเรียวยาวที่อาบไปด้วยหยาดน้ำหวานใสออกมาจากใต้กระโปรงนักศึกษา เขาไม่ได้หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดอย่างที่ควรจะเป็๲ แต่กลับยกปลายนิ้วที่เปียกชุ่มนั้นขึ้นมาจดจ่อที่ริมฝีปากของตัวเอง