เซี่ยหลิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้นางไม่พยศใส่เขา
“เื่เล็กน้อย เพื่อสตรีหน้าตางดงาม พี่หลิงยินดีช่วยอยู่แล้ว”
จวีจื่อหลิงเมื่อฟังจบก็ลอบกลอกตาไปมาหนหนึ่ง ว่าแล้วเชียว สนทนากันไม่ทันจบประโยค เขาก็วกเข้ามาเอ่ยวาจาเช่นนี้กับนางอีกแล้ว
“ข้าจะกลับจวนแล้ว เชิญท่านลงไปจากรถม้าด้วย อย่างไรวันนี้ก็ขอบคุณมาก”
นางตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เซี่ยหลิงเมื่อถูกไล่อย่างไม่ไว้หน้าก็ส่งเสียงเอะอะอย่างไม่พอใจ
“อะไรกัน เ้าทำเช่นนี้กับผู้มีพระคุณได้อย่างไร ข้ามาช่วยเ้าเชียวนะ ไม่คิดจะตอบแทนข้าบ้างเลยหรือ?”
“ท่านจะเอายังไง อยากให้ข้าตอบแทนเช่นไรก็ว่ามา”
จวีจื่อหลิงไม่อยากจะสนทนากับเซี่ยหลิงให้มากความ เพราะเกรงว่าจะถูกคำพูดของเขายั่วโมโหจนเผลอลงไม้ลงมือกับเขาอีก เซี่ยหลิงเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์แล้วจึงขยับเข้ามาใกล้จวีจื่อหลิงอย่างรวดเร็ว ทำเอาหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย
“ไปดื่มสุราที่จวนพี่หลิงสักคราเป็อย่างไร เ้าไปแล้วต้องชอบแน่นอน ที่นั่นสนุกมากเลยล่ะ”
เขาชักชวนพร้อมกับส่งสายตากรุ้มกริ่มให้นาง ซ้ำยังขยับเข้าหานางไม่หยุดจนไร้หนทางถอยหนี จวีจื่อหลิงเริ่มมีโทสะขึ้นมาอีกรอบ นางจึงใช้มีดสั้นจี้ไปที่เอวของเขาทันที
“ท่านช่วยข้า ข้าย่อมต้องตอบแทน แต่ท่านไม่มีสิทธิ์มาคุกคามข้าเช่นนี้ หากยังไม่ขยับออกไปอีก ข้าก็ไม่ลังเลที่จะแทงมีดนี่เข้าใส่ผู้มีพระคุณอย่างท่าน”
เซี่ยหลิงก้มลงมองมีดในมือของจวีจื่อหลิงก่อนจะส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา ทำเอาจวีจื่อหลิงย่นหว่างคิ้วเพราะคาดเดาอารมณ์ของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ถูก
“น่าสนใจดีนี่ เ้าตอบแทนผู้มีพระคุณเช่นนี้หรือ?”
แม้จะเอ่ยวาจากวนประสาทไม่เลิก แต่เซี่ยหลิงก็ยอมขยับถอยห่างจากนางแต่โดยดี จวีจื่อหลิงจึงเก็บมีดเอาไว้พลางมองเขาอย่างไม่คลาดสายตา
“ว่ามา ท่านจะให้ข้าตอบแทนอย่างไร ข้าทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นรับท่านมาเป็สามีใหม่”
เซี่ยหลิงที่หยอกล้อสตรีตรงหน้าจนพอใจแล้วก็ไม่คิดจะยั่วโมโหนางอีก จวีจื่อหลิงเหมือนคนบ้าดีเดือด หากนางแทงเขาขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นก็นับว่าได้ไม่คุ้มเสีย
“เื่ตอบแทนค่อยว่ากันเถอะ เดิมทีข้ากำลังจะส่งคนไปแจ้งเื่หนึ่งกับเ้าอย่างลับๆ ที่จวนตะกูลฉินอยู่พอดี แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาพบกันที่นี่”
“เื่อะไร?”
จวีจื่อหลิงเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างระแวดระวังไม่ไว้ใจ
“ฉินเสวียนสามีสุดที่รักของเ้า กำลังจ้องจะเล่นงานเ้าอยู่ เขาตั้งใจจะลงมือในวันที่ไปบอกกล่าวบรรพบุรุษ แผนการของเขาก็คือ กล่าวโทษว่าเ้าคบชู้สู่ชาย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้จวีจื่อหลิงก็ตื่นตระหนกพลางกำมือแน่น ลางสังหรณ์ในใจของนางไม่ผิดจริงๆ ฉินเสวียนคิดจะลงมือกับนาง แล้วยังคิดจะใส่ร้ายนางให้ตายทั้งเป็อีกด้วย
ชั่วช้าเกินไปแล้ว!
จวีจื่อหลิงโมโหจนเืขึ้นหน้า เมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้ว นางจึงครุ่นคิดเื่หนึ่งขึ้นมาได้
ว่าแต่บุรุษตรงหน้านางรู้ได้เช่นไรว่าฉินเสวียนคิดจะทำสิ่งใด
“ท่านแอบส่งคนเข้ามาจับตาดูพวกข้าที่จวนตระกูลฉินหรือ?”
เซี่ยหลิงเมื่อได้ยินก็ยิ้มตาหยี ก่อนจะยกมือขึ้นตบหัวเข่าตนเองฉาดหนึ่ง
“ให้ตายเถอะ ถูกน้องจือจือจับได้แล้ว พี่หลิงอุตส่าห์เล่นซ่อนหาตั้งนาน!”
จวีจื่อหลิงยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้วตนเองคราหนึ่ง รู้สึกว่าเส้นประสาทกำลังเต้นระบำอย่างถึงขีดสุดแล้ว
“น้องจือจือไม่ต้องกังวล มีพี่หลิงอยู่ เ้าจะต้องปลอดภัยแน่นอน อีกสองวันเ้าก็ตามเขาไปที่สุสานบรรพชน อย่าได้ทำตัวมีพิรุธ ที่เหลือปล่อยให้เป็หน้าที่ของพี่หลิงเอง”
“เหตุใดท่านต้องช่วยข้าด้วย?”
นางเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย นางไม่เชื่อว่าที่เขาช่วยนางจะทำไปโดยไม่หวังผลประโยชน์
เซี่ยหลิงจ้องมองจวีจื่อหลิงอย่างไม่ละสายตา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ
“อาเหยาให้ข้ามาคอยดูแลเ้า นางบอกว่าให้ข้าคอยคุ้มครองสหายของนาง ข้าก็ทำตามคำสั่งของน้องสาว ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงจริงๆ นะ ข้าทำด้วยความจริงใจเลยล่ะ”
เซี่ยหลิงบอกอย่างภาคภูมิใจ จวีจื่อหลิงรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เมื่อได้ยินว่าเป็ความ้าของอาเหยา น้ำเสียงของนางก็อ่อนลงหลายส่วน สหายของนางผู้นั้นแม้จะไม่ได้พบเจอกันอีกั้แ่แยกจากกันที่โรงหมอ ทว่ายังคงห่วงใยนางถึงเพียงนี้ ในใจของจวีจื่อหลิงจึงรู้สึกซาบซึ้งเป็อย่างยิ่ง
“อาเหยาดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
“ดีขึ้นแล้ว นางคิดถึงเ้ามากเลยนะ”
เซี่ยหลิงหลอกล่อโปรยคำหวาน นั่นยิ่งทำให้จวีจื่อหลิงเชื่อเขาอย่างไม่รู้ตัว
“เช่นนั้น ถ้าเป็ความ้าของอาเหยา ข้าก็จะลองเชื่อท่านดูสักครั้ง ส่วนจะตอบแทนเช่นไรค่อยว่ากัน อย่างไรข้าย่อมต้องตอบแทนท่านแน่นอน เพราะข้าเองไม่ชอบติดค้างน้ำใจผู้อื่น”
“ยินดีอย่างยิ่ง น้องจือจือ เ้าฟังข้านะ สามีชั่วเช่นนั้น เ้าอย่าได้เสียดาย รีบๆ หย่าไปเสีย อย่าได้มอบความรักให้เขาอีก”
จวีจื่อหลิงที่ได้ฟังก็ตอบเสียงเรียบ
“ข้าเหมือนคนมีความรักลึกซึ้งต่อไอ้ชั่วนั่นหรือ?”
เซี่ยหลิงที่ได้ยินดวงตาก็ฉายแววตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบัง
“เ้าไม่ได้รักเขาแล้วหรือ เยี่ยมเลย ทีแรกข้าก็คิดว่าเ้ายังรักเขาอย่างลึกซึ้งอยู่เสียอีก เช่นนั้นเื่นี้ก็ง่ายแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องออมมือ”
จวีจื่อหลิงไม่ได้เอื้อนเอ่ยอันใด นางเองไม่ได้ไว้ใจเซี่ยหลิงเต็มร้อย และได้ครุ่นคิดแผนสำรองเอาไว้แล้ว
ทางด้านเซี่ยหลิงนั้นยามนี้เขากำลังอารมณ์ดีจนถึงขีดสุด
วันนี้น้องสาวบัดซบของเขามีประโยชน์เสียที แค่เขาอ้างชื่อนาง จวีจื่อหลิงก็มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
คราวหน้าเขาเอาชื่อเซี่ยเหยามาอ้างเพื่อหาเื่เข้าใกล้น้องจือจืออีกดีกว่า!
