วันนั้น เดิมทีควรจะเป็๞เหมือนกับทุกวันที่เริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีอะไรแปลกใหม่ และสิ้นสุดลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    “นี่ ไปคาราโอเกะกันป่าว นานๆ ทีอยากไปร้องเพลงอะ”

    “เอ๋? นี่มันเพิ่งจะวันจันทร์เองนะ?”

    “ไม่เห็นเป็๲ไรเลย เดี๋ยวเสียงร้องอันไพเราะของฉันจะช่วยปัดเป่าความหม่นหมองของวันจันทร์ให้เอง!”

    พวกคนเจิดจ้าทั้งหลายที่ถูกจัดอยู่ในระดับบนๆ ของสิ่งที่เรียกว่าชนชั้นในโรงเรียนกำลังส่งเสียงชวนกลุ่มเพื่อนชายหญิงที่สนิทกัน ถึงไม่อยากได้ยินแต่เสียงนั้นก็ยังคงดังเข้าหูของผมที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน

    “นี่ พวกนายก็มาด้วยกันสิ นานๆ ทีมาร้องเพลงอนิเมะให้ฟังมั่ง”

    พวกเขาหันมาเอ่ยชวนกลุ่มโอตาคุในห้อง...กลุ่มนักเรียนชายที่มองผิวเผินอาจจะเป็๞คนประเภทเดียวกับผม แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยพวกนั้นให้ไปด้วยกัน กลุ่มที่ถูกชวนนั้นก็ตอบรับอย่างยินดีเกินเหตุแปลกๆ

    โชคดีที่ในห้องเรียนของผมไม่มีอะไรอย่างการกลั่นแกล้งกัน อย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้

    อาจจะมีแบ่งกลุ่มกันไปตามความสนิทสนมบ้าง สิทธิ์เสียงหรือความมั่นคงในจุดยืนของแต่ละกลุ่มอาจจะไม่ได้เท่ากันทั้งหมด แต่โดยพื้นฐานแล้วก็ถือว่าแต่ละกลุ่มมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

    ถ้าจะมีข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวละก็ คงจะเป็๲ผมเองนี่แหละ

    ผมไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็๞พิเศษ ส่วนใหญ่เต็มที่ก็คุยกับเพื่อนร่วมห้องแค่สองสามคำเท่านั้น เพื่อนที่สนิทเป็๞พิเศษก็ไม่มี

    กระทั่งตอนนี้ทุกคนก็ยังคุยกันเ๱ื่๵๹เวลานัดไปคาราโอเกะโดยไม่มีใครรู้สึกถึงตัวตนของผม

    “นี่ นานามิ พวกเธอก็จะมาด้วยใช่ไหม ถ้าพวกเธอสามคนไม่มาก็หมดสนุกกันพอดี”

    นักเรียนชายหนึ่งในนั้นตั้งท่าเหมือนตัดสินใจอะไรได้ก่อนจะส่งเสียงชวนสามคนที่โดดเด่นสะดุดตากว่าใครในชั้นเรียน ไม่รู้ว่าเพราะความประหม่าหรืออย่างไร เสียงที่เอ่ยออกมาจึงสูงขึ้นเล็กน้อย

    “อ่า ครั้งนี้พวกเราขอผ่านนะ เดี๋ยวนานามิกับพวกเราต้องไปทำธุระกันน่ะ พวกนายไปสนุกกันเถอะ”

    ความมุ่งมั่นของนักเรียนชายช่างไร้ค่า คำตอบนั้นตัดเยื่อใยกันโดยสิ้นเชิง นักเรียนหญิงผมดำหันมามองเพียงครั้งเดียวก็โบกมือปฏิเสธทันที

    “โหย ไม่เห็นเป็๞ไรเลย ไปคาราโอเกะกับเพื่อนๆ สนุกกว่า...”

    “อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ...”

    นักเรียนเรียนหญิงผมดำแสยะรอยยิ้มอันทรงอำนาจไปทางนักเรียนชายคนนั้นจนเขาต้องยอมถอยให้กับเธอ

    “ขะ เข้าใจแล้วๆ คราวนี้ทั้งสามคนไม่ไปด้วยเนาะ รับทราบ”

    นักเรียนหญิงคนนั้นพยักหน้าอย่างพึงพอใจให้กับคำตอบที่ยอมจำนนของเขา ผมเหมือนจะเห็นนักเรียนหญิงที่ถูกเรียกว่านานามิทำท่าเหมือนกับโล่งใจเล็กน้อยอยู่ด้านหลัง รู้สึกไปเองหรือเปล่านะ

    ทั้งสามคนเป็๲กลุ่มเด็กสาวที่แต่งตัวดูเปิดเผยแบบสาวแกล น่าจะคุ้นเคยกับพวกผู้ชายดี

    ผมคงจะคิดไปเองละมั้ง เอ ชื่อของเธอใช่...นานามิหรือเปล่านะ นึกไม่ค่อยออกเท่าไร แต่เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้มาบ้าง

    แต่ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย กลับบ้านดีกว่า

    ถึงเสียงพูดคุยปรึกษาว่าจะไปคาราโอเกะที่ไหนดีจากในห้องเรียนยังคงลอยมาเข้าหูของผม แต่ผมที่ในหัวมีแต่เ๹ื่๪๫เกมกาชาที่จะกลับไปเล่นที่บ้านก็ไม่ได้ใส่ใจมันอีก

    ความต่างของสิ่งนี้มันก็แค่ว่ามีเพื่อนในห้องเรียนหรือว่านอกห้องเรียนเท่านั้นแหละ ผมแค่ชอบเล่นเกมกับพวกเพื่อนในเกมที่ติดต่อกันทางออนไลน์มากกว่าก็เท่านั้น ผมจึงเลือกทางนี้

    ดังนั้นทั้งเ๹ื่๪๫ของพวกเพื่อนในห้องที่จะไปคาราโอเกะกันหรือเ๹ื่๪๫ของเหล่าสาวแกลที่บอกว่าติดธุระจึงถูกลืมไปอย่างรวดเร็ว

    คนพวกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผม ในอนาคตข้างหน้าก็คิดว่าคงไม่มีเหตุอะไรให้ต้องมาข้องเกี่ยวกันด้วย

    โดยเฉพาะสามสาวแกลที่โดดเด่นสะดุดตาพวกนั้น คงไม่เคยชายตามองผมสักครั้งเลยด้วยซ้ำ

    ผมคิดแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งวันนี้

    ผมไม่เคยแม้แต่จะคิด

    กับคนที่ไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกันมาก่อนอย่างพวกเธอ...ไม่สิ แค่กับเธอ ไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าจะได้มีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นต่อกัน และอะไรๆ หลายสิ่งหลายอย่างก็จะเปลี่ยนแปลงไป

    ผมในเวลานี้ไม่อาจบอกได้เลยว่านั่นมันเป็๞เ๹ื่๪๫ดีหรือเ๹ื่๪๫ร้ายกันแน่