บทที่๙๒: เสียงกระซิบจากสายลม ราตรีกาล ณ เมืองหลงจิน คืออาณาจักรแห่งความมืดที่แท้จริง มันมิใช่เพียงการไร้ซึ่งแสงตะวัน หากแต่คือความมืดที่กัดกิน กลืนกินทุกสีสัน ทุกชีวิตชีวา เหลือทิ้งไว้เพียงเงามัวๆ ที่เคลื่อนไหวไปมาภายใต้แสงไฟสีเขียวอมฟ้าอันน่าขนลุก ด...