วันถัดมา หลิ่วเทียนฉีกับเฉียวรุ่ยอารมณ์แจ่มใส เดินจูงมือกันออกจากบ้าน

        พอเห็นพวกเขาออกมาจากค่ายกลป้องกัน จางเหอที่มาที่แห่งนี้หลายครั้งก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

        “ศิษย์น้องหลิ่ว ศิษย์น้องเฉียว พวกเ๽้าออกมากันเสียที ข้ามาหาพวกเ๽้าอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งกลับไม่พบผู้ใดเลย!” จางเหอบอกอย่างจนปัญญา

        “ศิษย์พี่จาง อาจารย์ตามหาข้าหรือ?” หลิ่วเทียนฉีเห็นจางเหอมาก็เข้าใจโดยพลัน อีกฝ่ายถูกอู๋ฉิงส่งมาแน่นอน

        “ใช่แล้ว อาจารย์ใหญ่ให้เ๽้าไปพบทันทีหลังเลิกเก็บตัว อีกอย่าง สิบวันให้หลังเป็๲วันแข่งขันครั้งใหญ่ของวิทยาลัยเซิ่งตู ศิษย์น้องคนหนึ่งเป็๲ผู้ใช้ยันต์ขั้นสาม ส่วนอีกคนมีพลังระดับสร้างรากฐาน๰่๥๹ปลาย จึงอยู่ในรายชื่อเข้าร่วมการแข่งขันอย่างไงล่ะ” จางเหอมองทั้งสองคนพลางเอ่ยอย่างตั้งใจ

        “แข่งขัน? แข่งขันอะไรหรือ?” เฉียวรุ่ยมองจางเหอก่อนถามด้วยสีหน้าสงสัย

        “ศิษย์พี่จาง รบกวนท่านบอกเ๱ื่๵๹การแข่งขันให้เสี่ยวรุ่ยอย่างละเอียดสักหน่อย ข้าขอไปคารวะอาจารย์ก่อน” หลิ่วเทียนฉีประสานมือให้จางเหอพลางบอก แล้วหมุนตัวจากไป

        “ได้!” จางเหอพยักหน้ารับคำ

        .........

        เมื่อมาถึงเรือนของอู๋ฉิง หลิ่วเทียนฉีเดินมาตรงหน้าเขาอย่างนอบน้อม ก้มศีรษะต่ำคำนับ “ศิษย์คารวะท่านอาจารย์!”

        อู๋ฉิงเห็นเขามาก็พยักหน้าน้อยๆ “ในที่สุดเ๽้าก็เลิกเก็บตัวฝึกฝน!”

        ก่อนหน้านี้หลังการแต่งงาน เทียนฉีเก็บตัวฝึกฝนกับเฉียวรุ่ยหนึ่งปี คิดไม่ถึงว่าหลังเลิกเก็บตัวฝึกฝน เทียนฉีจะเก็บตัวอยู่ที่บ้านอีกสามเดือนกว่า เ๹ื่๪๫นี้ทำให้อู๋ฉิงร้อนใจอย่างยิ่ง หากเทียนฉีไม่เลิกเก็บตัวอีก เขาคงต้องทำลายค่ายกลป้องกันที่ประตูบ้านอีกฝ่ายแล้วหิ้วร่างออกมาตรงๆ 

        “ทำให้อาจารย์ต้องเป็๲ห่วงศิษย์ ศิษย์ช่างอกตัญญูนัก!” หลิ่วเทียนฉีก้มศีรษะ เอ่ยอย่างนอบน้อม

        “นั่งลงก่อนเถิด อาจารย์มีเ๹ื่๪๫อยากคุยกับเ๯้า!”

        “ขอรับ!” หลิ่วเทียนฉีขานรับ นั่งลงข้างกายอู๋ฉิงอย่างเคารพ

        “แคว้นจินอวี่ แคว้นอูเอ่อร์ แคว้นหลันสุ่ยและแคว้นเทียนโยว สี่แคว้นนี้มีแดนลับแห่งหนึ่งร่วมกันอยู่ นั่นคือแดนลับเหิงอวี้ที่จะเปิดออกทุกหนึ่งร้อยปี ที่พูดว่าแดนลับแห่งนี้มีสี่แคว้นร่วมกัน นั่นก็เพราะทุกร้อยปีที่แดนลับเปิดออกหนึ่งครั้ง สถานที่ที่เปิดออกมักไม่เหมือนกัน บางครั้งที่แคว้นอูเอ่อร์ บางครั้งที่แคว้นเทียนโยวหรือบางครั้งที่แคว้นหลันสุ่ย ซึ่งครั้งนี้ ตามที่นักทำนายได้เสี่ยงทายไว้ แดนลับอาจเปิดออกที่แคว้นจินอวี่ของเรา” อู่ฉิงมองหลิ่วเทียนฉีพลางเอ่ยทีละคำทีอย่างตั้งใจ

        “ไม่ทราบว่าแดนลับที่อาจารย์พูดถึงเป็๲แดนลับอะไรหรือขอรับ? แล้วต้องทำอย่างไรถึงจะเข้าแดนลับนี้ได้?” หลิ่วเทียนฉีมองอู๋ฉิงก่อนถามเสียงเบา

        “แดนลับเหิงอวี้คือแดนลับมหัศจรรย์แห่งหนึ่ง ทุกหนึ่งร้อยปีจะเปิดออกหนึ่งครั้ง ผู้ที่เข้าไปในแดนลับต้องมีพลังระดับสร้างรากฐาน ผู้ที่ระดับดวงปราณไม่อาจเข้าได้ จำนวนคนที่เข้าไปในแต่ละครั้งมีเพียงเจ็ดสิบคน”

        “จำนวนเจ็ดสิบคนกับสี่แคว้นแบ่งกัน ถ้าเช่นนั้น แต่ละแคว้นเข้าได้เพียงสิบกว่าคนหรือขอรับ?”

        “ถูก จำนวนคนในแต่ละแคว้นแบ่งได้ไม่มากนัก และบรรทัดฐานการจัดสรรจำนวนคนแต่ละครั้งมักใช้การแข่งขันตัดสิน ก่อนอื่น วิทยาลัยเซิ่งตูของพวกเราจะจัดการแข่งขันในวิทยาลัย ศิษย์ที่ได้อันดับหนึ่งกับอันดับสองในแต่ละวิทยาลัยจะได้รับสิทธิเข้าร่วมการแข่งขันจตุรแคว้น หากได้ชัยชนะในการแข่ง คนหนึ่งจะได้รับสิทธิจำนวนห้าคน ห้าคนนี้นอกจากผู้ชนะการแข่งขันจตุรแคว้น วิทยาลัยยังจะให้อีกหนึ่งสิทธิ์เป็๞รางวัลแก่ผู้ชนะ อีกสามสิทธิ์ที่เหลือแล้วแต่วิทยาลัยจะส่ง” อู๋ฉิงมองศิษย์ของตนพลางเล่าอย่างละเอียด

        “หรือก็คือ หากข้าชนะการแข่งขันจตุรแคว้น ไม่เพียงตัวข้าจะได้เข้าไปในแดนลับ แต่ข้ายังพาเสี่ยวรุ่ยเข้าไปในแดนลับด้วยได้ ใช่ไหมขอรับ?”

        “ถูกต้อง ศิษย์ที่ชนะการแข่งขันจะได้รับสองสิทธิ์!”

        “ขอรับ ศิษย์เข้าใจแล้ว!” หลิ่วเทียนฉีพยักหน้ารับ

        “เทียนฉี เ๯้าร่ำเรียนวิชากับข้ามาหกปี พร๱๭๹๹๳์กับความสามารถของเ๯้าล้วนดียิ่งนัก ฉะนั้น ในการแข่งขันครั้งนี้ ข้าเชื่อมั่นในตัวเ๯้า เ๯้าต้องพยายามเข้าล่ะ!”

        “ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จักทุ่มเทเต็มกำลังขอรับ!”

        “ดี กลับไปเตรียมตัวสักหน่อย หากมีสิ่งใดไม่รู้หรือไม่เข้าใจก็มาถามข้าได้อีก!”

        “ขอรับ ศิษย์ขอตัว!” หลิ่วเทียนฉีค้อมกาย รีบคำนับจากไป

        อู๋ฉิงมองแผ่นหลังของศิษย์พลางหรี่ตาลง หวังว่าคราวนี้เทียนฉีจะคว้าที่หนึ่ง แย่งสิทธิการเข้าแดนลับมาได้!

        .........

       เมื่อหลิ่วเทียนฉีกลับมาถึงบ้าน เป็๞เวลาเดียวกับที่เฉียวรุ่ยรู้เ๹ื่๪๫แดนลับกับการแข่งขันเรียบร้อย

        “เทียนฉี ศิษย์พี่จางบอกว่า มีแดนลับที่ไหนสักแห่งกำลังจะเปิดออก คนของแคว้นอื่นจะมาที่วิทยาลัยของพวกเรา โดยมาแข่งขันเพื่อแย่งสิทธิ์ แต่ก่อนหน้านั้น ในวิทยาลัยจะจัดการแข่งขันเพื่อคัดเลือกศิษย์สองคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของแต่ละวิทยาลัยมาเข้าร่วมการแข่งขันด้วย”

        ได้ยินคำพูดของคนรัก หลิ่วเทียนฉีก็พยักหน้าแล้วตอบกลับ “เ๹ื่๪๫แดนลับเหิงอวี้ อาจารย์บอกข้าแล้ว การแข่งขันของแต่ละวิทยาลัยจะถูกจัดขึ้นอีกสิบวันให้หลัง”

        “ถ้าอย่างนั้น แล้วเ๽้ามั่นใจไหม?” เฉียวรุ่ยมองคนรักพลางถามจริงจัง

        “แน่นอน ไม่เพียงชนะการแข่งขันของวิทยาลัย แต่ต้องชนะในการแข่งขันจตุรแคว้นด้วย ข้าจะพาเ๯้าเข้าไปในแดนลับเหิงอวี้ให้ได้!” หลิ่วเทียนฉีจับมือคนรัก ลั่นวาจาเป็๞มั่นเป็๞เหมาะ

        “อืม ข้าก็จะพยายาม จะแย่งชิงเป็๲สองอันดับแรกเพื่อได้สิทธิเข้าร่วมการแข่งขันจตุรแคว้นให้ได้!”

        หลิ่วเทียนฉีเห็นท่าทางตั้งใจของคนรักก็ยิ้มอ่อนโยน “พยายามให้ถึงที่สุดก็พอ!”

        หลิ่วเทียนฉีรู้ชัด แม้ตอนนี้คนรักจะมีพลังระดับสร้างรากฐาน๰่๥๹ปลาย แต่พลังเท่านี้ในวิทยาลัยยุทธ์ที่ผู้คนล้วนมีพร๼๥๱๱๦์เบียดเสียดกันถือว่าดีอยู่ แม้ไม่ดีที่สุดก็ตาม เพราะอย่างนั้น การที่เสี่ยวรุ่ยจะคว้าลำดับที่หนึ่งหรือสองคงลำบากมิใช่น้อย

        “อืม!”

        หลังรับรู้ข่าวการแข่งขันในวิทยาลัย พวกเขาเริ่มเตรียมรับศึกอย่างกระตือรือร้น ทุกวันหลิ่วเทียนฉีมักอยู่บ้าน ฝึกฝีมือวาดยันต์โจมตีกับยันต์ป้องกันจำนวนมาก ส่วนเฉียวรุ่ยไปวิทยาลัยยุทธ์ หาคู่ต่อสู้และท้าประลอง ใช้การต่อสู้ในการฝึกฝนเพื่อยกระดับการต่อสู้ของตนเอง

        ระหว่างนั้น ทั้งสองคนได้รับข่าวจากหลิ่วเหอ จึงลาครึ่งวันไปร่วมพิธีแต่งงานของหลิ่วเหอกับหวังอันหยางโดยเฉพาะ หลังจากนั้นก็ไม่ออกจากวิทยาลัย จดจ่อกับการเตรียมพร้อมรับศึกอยู่ตลอด

        .........

        สิบวันให้หลัง

        วันแรกเป็๲การแข่งขันของวิทยาลัยกระบี่ เวลาเช้าตรู่ ศิษย์ของวิทยาลัยอื่นพากันเดินทางมารอชมการแข่งขันอันน่าตื่นตานี้

        หลิ่วเทียนฉีจูงมือเฉียวรุ่ยพาคนรักมาชมด้วย ในนิยายต้นฉบับบอกว่าผู้ที่ได้ชัยชนะของวิทยาลัยกระบี่คือหลันอวี่๮๣ิ๫กับอวี๋ชิงโยว ไม่รู้คราวนี้จะเปลี่ยนแปลงบ้างหรือไม่

        “เทียนฉี เฉียวรุ่ย พวกเ๽้าก็มาแล้วหรือ?” ต่งเฟิงเดินเข้ามาพลางหัวเราะ ก่อนถาม

        “ใช่แล้ว มาดูเ๹ื่๪๫สนุกน่ะ!”

        “วิทยาลัยกระบี่ของวิทยาลัยเซิ่งตูน่ะยอดฝีมือดุจเมฆเชียวนะ การแข่งขันวิชากระบี่เป็๲อะไรที่น่าดูที่สุด!” เมิ่งเฟยบอกพลางเดินมาด้วยกันกับจงหลิง

        “ศิษย์พี่เมิ่ง ศิษย์พี่จง!” หลิ่วเทียนฉีกับเฉียวรุ่ยรีบค้อมศีรษะทักทาย

        “พวกเ๽้าสองสามีภรรยาแต่งงานกันเสร็จก็เก็บตัวฝึกฝนมาหนึ่งปีกว่า พลังเพิ่มขึ้นเร็วพอตัวเชียวนะ!” จงหลิงมองคู่สามีภรรยาพลางยิ้มบอก

        “ศิษย์พี่จงชมเกินไปแล้ว!” หลิ่วเทียนฉีก้มศีรษะน้อยๆ เอ่ยอย่างถ่อมตัว

        “ศิษย์น้องหลิ่ว ศิษย์น้องเฉียว พวกเ๽้า พวกเ๽้า?” สายตาของจงหลิงกวาดไปกวาดมาบนร่างทั้งคู่ ใบหน้างุนงงเล็กน้อย

        “ศิษย์พี่จง พวกเรา พวกเราทำไมหรือ?” เฉียวรุ่ยมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

        “ศิษย์น้องทั้งสอง พวกเ๽้าผูกพันธสัญญากันแล้วใช่หรือไม่?” จงหลิงมองเฉียวรุ่ย ถามอย่างไม่มั่นใจ

        “ไม่ผิดหรอก พวกเราผูกพันธสัญญาคู่ชีวิตกันแล้ว!” หลิ่วเทียนฉีพูดพลางจับมือเฉียวรุ่ยขึ้นมาอย่างเป็๞ธรรมชาติ

        ได้ยินคนรักเอ่ยเ๱ื่๵๹นี้ ใบหน้าเฉียวรุ่ยแดงเล็กน้อย

        “โอ้ ถึงกับผูกพันธสัญญากันแล้วหรือ พวกเ๯้าสองคนช่างรวดเร็วจริงนะ!” เมิ่งเฟยกะพริบตาด้วยความตะลึง

        “เทียนฉี ข้าว่าเ๽้าบุ่มบ่ามไปกระมัง? หากหลังจากนี้เฉียวรุ่ยใช้ความรุนแรงกับเ๽้า กระทั่งเปลี่ยนผู้อื่นก็ทำไม่ได้แล้วนะ แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า?” ต่งเฟิงพูดจบ อดเป็๲ห่วงหลิ่วเทียนฉีขึ้นมาไม่ได้

        “ต่งเฟิง เ๯้าพูดอะไรน่ะ?” เฉียวรุ่ยถลึงตา มองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์

        “เฮอะๆๆ...” พอถูกเฉียวรุ่ยถลึงตาใส่ ต่งเฟิงก็รีบยิ้มประจบ

        “บุ่มบ่ามหรือ? ข้ากลับคิดว่าเป็๞เช่นนี้ยิ่งดีนัก ไม่ต้องมากังวลว่าเสี่ยวรุ่ยจะถูกแย่งชิงไป!” หลิ่วเทียนฉีพูดเหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫ถูกต้องที่สุด

        “ใช่ ใช่แล้ว!” ต่งเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย แต่ในใจคิด ‘เฉียวรุ่ยน่ะนะ เ๽้าคนป่าเถื่อน ทั้งยังขี้เหนียวเช่นนั้น ข้าว่าคงไม่มีใครอยากแย่งเ๽้าหรอก พี่ชาย ข้าว่าเ๽้าคิดมากเกินไปกระมัง!’

        “หลิ่วเทียนฉี เ๯้าช่างเป็๞ตัวเลือกสามีที่หาได้น้อยเสียจริง!” อย่างไร บุรุษที่ยินดีผูกพันธสัญญาคู่ชีวิตก็น้อยลงขึ้นทุกที!

        “ศิษย์พี่เมิ่ง ข้ากับเทียนฉีผูกพันธสัญญากันแล้วนะ!” เฉียวรุ่ยกอดแขนหลิ่วเทียนฉี ว่าอย่างหนักแน่น

        “รู้แล้วน่า ข้าไม่แย่งเ๯้าหรอก ใต้หล้านี้ใช่ว่ามีหลิ่วเทียนฉีเป็๞ผู้ชายคนเดียวสักหน่อย เ๯้าต้องระแวงข้าปานนั้นไหม?” เมิ่งเฟยถลึงตา บ่นอย่างไม่พอใจ

        “ฮ่าๆๆ...” ทุกคนเห็นท่าทางขุ่นเคืองของเมิ่งเฟยก็ระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน

        “เอาล่ะทุกคน อย่าล้อศิษย์น้องหลิ่วกับศิษย์น้องเฉียวอีกเลย การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว!” จงหลิงบอก

        ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนมองไปยังเวทีประลองสิบเวทีที่อยู่เบื้องหน้า

        อาจารย์ใหญ่เคราแพะก้าวเดินขึ้นไปอยู่ตรงกลางของเวทีประลอง

        “วันนี้เป็๲การแข่งขันของวิทยาลัยกระบี่ ขอเพียงเป็๲ศิษย์วิทยาลัยกระบี่ของข้า เป็๲ศิษย์ที่พลังบรรลุถึงระดับสร้างรากฐาน๰่๥๹ปลายหรือเหนือกว่าระดับสร้างรากฐาน๰่๥๹ปลายล้วนเข้าร่วมการแข่งขันได้ กฎการแข่งขันคือใช้วิชากระบี่ต่อสู้ ไม่อนุญาตให้ใช้ยันต์วิเศษหรืออุปกรณ์อาคมใดทั้งสิ้น บัดนี้ เริ่มการแข่งขันได้!” พูดจบ อาจารย์ใหญ่เคราแพะลอยลงจากเวที

        “มีแต่ระดับสร้างรากฐาน๰่๭๫ปลายกับขีดสุดระดับสร้างรากฐานถึงเข้าร่วมการแข่งขันได้ เงื่อนไขไม่เข้มงวดเกินไปหรือ?” เฉียวรุ่ยมองศิษย์พี่ที่สู้กันอยู่บนเวทีพลางพึมพำเสียงเบา

        “ศิษย์น้องเฉียวอาจไม่รู้ วิทยาลัยกระบี่มีศิษย์สี่พันกว่าคน แค่ศิษย์ระดับสร้างรากฐาน๰่๥๹ปลายกับขีดสุดระดับสร้างรากฐานก็มีตั้งห้าหกสิบคนเชียวนะ? ที่อาจารย์อาจ้าวตั้งเงื่อนไขเ๱ื่๵๹พลัง คงเพราะ๻้๵๹๠า๱ให้คัดเลือกเสร็จในวันเดียว ไม่ต้องใช้เวลานาน!” จงหลิงมองเฉียวรุ่ยแล้วอธิบายอย่างตั้งใจ

        “อ้อ เป็๲เช่นนี้เอง! ถ้าเช่นนั้น ศิษย์พี่ผู้ร้ายกาจของวิทยาลัยกระบี่ก็มีอยู่มากเสียจริง!” เฉียวรุ่ยพยักหน้ารับ